Σύντροφο με το ζόρι ή πιο καλή η μοναξιά;


trampo

Photo credit: Alex Emanuel Koch – hiveminer.com

Ακούω φίλες που πάνε σε ραντεβού απανωτά με τον ίδιο τύπο, που εξαρχής δεν τους έκανε καθόλου, μα καθόλου, κούκου (η χημεία είναι πολύ ειλικρινής επιστήμη κορίτσια, μην την υποτιμάτε), γιατί, λέει, άμα τον γνωρίσουν καλύτερα μπορεί να τον συμπαθήσουν. Τι λέτε ρε, έχετε τρελαθεί εντελώς;  Τι θα πει μα δεν μπορώ άλλο μόνη, πρέπει να βρω έναν σύντροφο; Γουρούνι στο σακί, φτάνει να πηγαίνετε αγκαζέ από δω κι από κει; Έχω ανάγκη μια παρέα, ακούω. Καταλαβαίνω, been there, done that, την εποχή που εσείς παντρευόσασταν, μικρές, μεγαλύτερες, μικρομεσαίες, τεκνοποιούσατε, άπαξ, δις, τρις, βιώνατε τον έγγαμο βίο, ανθόσπαρτο, σκατόσπαρτο, όπως σας ήρθε της καθεμιάς και, by the way, εμάς τις ανύπαντρες τότε, τις single, δεν μας πολυπαίζατε στα σπίτια σας, γιατί, λέει, θα σας τρώγαμε τους συζύγους. Χωρίσατε. Σας χώρισαν, τους χωρίσατε, κοινή συναινέσει, κοινή ανακουφίσει (ω! δοτικές των μαθητικών μου χρόνων!), δεν έχει σημασία. Ματώσατε, μαλώσατε, πανηγυρίσατε, τα βρήκατε, δεν τα βρήκατε, ένας κύκλος έκλεισε. Κλάψατε, δυσκολευτήκατε: πώς είναι η ζωή στον ενικό, δύσκολο άμα ζεις στο πρώτο πληθυντικό πολλά χρόνια. Bρήκατε τα πατήματά σας, βγήκατε.

Και βρέθηκες, φιλενάδα, στα σαράντα, σαρανταπέντε, πενήντα, πενηνταπέντε, ελεύθερη και ωραία. Ωραία ως ώριμη, έμπειρη, κατασταλαγμένη γυναίκα, με μεγάλα παιδιά, με παιδιά-φοιτητές πια. Χωρίς το άγχος της αποκατάστασης. Μπα. Μπα όμως. Αυτό το ακατανόητο μπα. Το άγχος της αποκατάστασης ίδιο με πριν, μη σου πω χειρότερο.

Να βρεις σύντροφο. Κατανοητό. Να βρεις κάποιον που τον γουστάρεις, να σε κάνει να γελάς, να σας αρέσουν τα ίδια πράγματα – μια καλή παρέα, να πηγαίνετε εκδρομές, ταξίδια, σινεμά, θέατρο, για φαγητό, σε συναυλίες, vernissages και defilés, μαθήματα μαγειρικής και κηπουρικής, να σαπίζετε στον καναπέ βλέποντας back-to-back σειρές, όπως τη βρίσκει ο καθείς. Να τον συμπαθούν οι φίλοι σου, ωραία. Να τον συμπαθούν και τα παιδιά σου, ακόμη καλύτερα.

Να βρεις κάποιον, coûte que coûte (κουτκακούτ το νομίζα εγώ αυτό, όταν το άκουγα από τη γιαγιά πριν μυηθώ στη γλώσσα της διπλωματίας), σου κάνει δε σου κάνει κούκου, για να πηγαίνεις αγκαζέ στα καλέσματα, για να μην είσαι μόνη; Πόσο μεγάλη έκπτωση! Πόσο μεγάλη μοναξιά το μαζί να είναι ένα αλά μπρατσέτα στο δρόμο, ένα αυτοκίνητο που έρχεται να σε πάρει αντί να οδηγείς μόνη, ένα ρεβεγιόν κι ένα σεξ για το καλό του χρόνου (γιατί κάποτε, κοπελλιά, θα πρέπει και να του κάτσεις), μια πρόσκληση για δυο, κάποιος που φωνάζει τον υδραυλικό/ηλεκτρολόγο/τζακά/ΚΤΕατζή γιατί αυτές είναι ανδρικές δουλειές… Πιο καλή η μοναξιά, που λέει κι ο μέγας γνώστης Πάριος.

Κι εσύ περίγυρε -φίλες, αδελφές, ξαδέλφες, μάνες, θείες, συναδέλφισσες- εσύ τρανέ προξενητή, που τις τραβολογάς τις έρμες από blind date σε blind date, με τον χήρο τον συνάδελφο που τώρα συνήλθε κι είναι καλό παιδί (του αρέσει και το σκι), με τον συμμαθητή της κολλητής που χώρισε την κατσίκα που’χε για γυναίκα κι είναι αψηλό παλληκάρι, με κοιλιακούς, αλλά μυαλό φυστίκι, με τον ξάδελφο που είναι λεφτάς και λαρζ, αλλά με ροπή στις ξανθές τριαντάρες, με τον φίλο τον παιδικό που ποτέ δεν παντρεύτηκε αλλά, να, τώρα πέθανε η μάνα του κι έχει αρχίσει να το σκέφτεται, με την απειλή του “καλά, θα μείνεις μόνη σου!” και τις συμβουλές του τύπου “μα είναι καλό παιδί, βγες άλλη μια φορά, δώστου άλλη μια ευκαιρία”, εσύ περίγυρε καλοθελητή μαζέψου! Δεν πορεύονται όλοι αναγκαστικά σετ, φούστα-μπλούζα, στη ζωή.

Αν θέλετε η φίλη σας να έχει παρέα, η λύση δεν είναι να της βρείτε γκόμενο. Είναι να την συμπεριλάβετε στην κοινωνική σας ζωή. Για να την καλέσετε σπίτι σας, δεν είναι απαραίτητο να κουβαλάει και μια γλάστρα μαζί, για να μη στρώνετε τάχα μου μονά σερβίτσια στο τραπέζι. Ή για να μην (ποταπή αλλά απροκάλυπτα συνήθης σκέψη) σας φάει τον άντρα. Με τα αυτάκια μου το έχω ακούσει κι αυτό: χωρισμένες δε βάζουμε στο σπίτι μας, οι ύπανδρες, γιατί είναι πεινασμένες. Χα! Βιβλίο μπορώ να γράψω με τους λόγους που οι παντρεμένες ενδέχεται να είναι πιο πεινασμένες, αλλά θα βρεθώ εκτός θέματος. Μπορείτε επίσης να πάτε μαζί μια εκδρομή ή ένα ταξίδι, τα μονόκλινα γι’αυτό υπάρχουν. Για τους μονούς.

Έχω φίλες χωρισμένες, μόνες, που περνούν καλά και μόνες. Χωρίς μόνιμο ταίρι, α λα μπρατσέτα, όλα επί δυο. Μόνες ναι, άγαμες όχι. Ελεύθερες από επιλογή, ανοιχτές στο ενδεχόμενο να δεσμευτούν άμα βρουν τον κατάλληλο, αλλά όχι να εκπέσουν ή να συμβιβαστούν στην πορεία, εξ άλλου ψάχνουν κάποιον που να τους κάνει κούκου για τους χι ψι λόγους, τους δικούς τους λόγους, χωρίς να χρειάζεται να λογοδοτήσουν πλέον σε κανέναν, να ζυγίσουν το DNA αν θα’ναι καλού πατέρα ή καλού ψωμοκουβαλητή, αν θα’ναι “της τάξεώς τους”, αν θα τον εγκρίνουν οι γονείς ή ο περίγυρος, αν αν αν… Ελεύθερες κι ωραίες και ίσως και γενναίες. Αφήστε τις ήσυχες, μην τις τυραννάτε, δε θένε να γνωρίσουν τον επόμενο εργένη που τους βρήκατε. Θα τον βρουν μόνες τους.

This entry was posted in miscellaneous. Bookmark the permalink.

5 Responses to Σύντροφο με το ζόρι ή πιο καλή η μοναξιά;

  1. Με το ζόρι δε γίνεται τίποτα στη ζωή. Ο καθένας ζει τη ζωή του όπως γουστάρει. Δεν υπάρχει σωστός και λάθος τρόπος να ζεις τη ζωή. Δεν έχουμε όλοι τα ίδια θέλω και την ίδια ιδιοσυγκρασία. Οπότε είναι λίγο άκυρο το ερώτημα, γιατί η απάντηση είναι προσωπική για τον καθένα.

    Αυτό που όμως έχει σημασία να σκεφτόμαστε, είναι αν οι απαιτήσεις που έχουμε από τους άλλους είναι δικαιολογημένες ή όχι. Το να σου μυρίζει ο ένας και να σου ξινίζει ο άλλος είναι θεμιτό, αν είσαι κανένα κελεπούρι στα 20 σου και οι άντρες κάνουν ουρά για να σε κατακτήσουν. Αν όμως έχει φτάσει τα άντα, είναι καιρός να κάτσεις να σκεφτείς αν τα θέλω σου είναι ρεαλιστικά ή μη. Γιατί κι εγώ πιστεύω πως θα ήμουν ο ιδανικός σύζυγος της Τζένιφερ Λόρενς, αλλά δε νομίζω η ίδια να συμφωνεί…

    Η επιστήμη της χημείας δεν συμφωνεί μαζί σου πάντως να ξέρεις. Πρόσφατα διάβασα για μια έρευνα που έλεγε πως τα πιο ευτυχισμένα ζευγάρια ερωτεύτηκαν σιγά σιγά, δεν είχαν από την αρχή χημεία. Θα έβαζα σύνδεσμο αλλά δε τον έχω πρόχειρο και βαριέμαι να ψάχνω. Πάντως είναι γεγονός πως η αγάπη χτίζεται σιγά σιγά.

    Και δεν είναι ανάγκη να είναι ο άλλος τέλειος. Ούτε να είναι ίδιος με σένα. Δε ψάχνεις για κολλητή, για σύντροφο ζωής ψάχνεις. Αν είναι ίδιος σε όλα με σένα, τότε πως θα σε συμπληρώνει; Σκέψου το λίγο. Εκεί που θες να ταιριάζεις, είναι στις Αρχές και τις Αξίες. Και στους γενικότερους στόχους της ζωής.

    Τα χρόνια περνάνε και πίσω δε γυρνάνε. Καλύτερα να είσαι με κάποιον που δεν είναι τέλειος και να ζεις τη ζωή, παρά να είσαι μόνη περιμένοντας τον τέλειο που μπορεί να μην έρθει ποτέ. Μία ζωή ζεις.

    Φυσικά, όπως έγραψα όταν ξεκίνησα, δεν είναι υποχρεωτικό να βρεις κάποιον και η ζωή είναι ωραία ακόμη και με τη μοναχικότητα, αρκεί αυτό να είναι το πραγματικό θέλω σου, και όχι κάτι που έχει επιβάλει στον εαυτό σου η υπεργαμία σου και η αδυναμία σου να αγαπήσεις κάποιον με ατέλειες γιατί περιμένεις τον τέλειο.

    • marleoni says:

      Δεν θα διαφωνήσω. Κανείς δεν ψάχνει τον τέλειο/την τέλεια, ειδικά όσο μεγαλώνουμε κι αντιλαμβανόμαστε ότι το τέλειο και σχετικό είναι και δεν υφίσταται. Να ζεις τη ζωή είναι το σημαντικό, με όποιον τρόπο και με όποια παρέα επιλέγεις. Η “παρέα”, το ταίρι ως αυτοσκοπός είναι το πρόβλημα.

      • Διαφωνώ. Τι πάει να πει “κανείς δε ψάχνει τον τέλειο/τέλεια”; Μάλλον σε διαφορετική κοινωνία ζεις, γιατί στην νεοελληνική κοινωνία που ζω και δραστηριοποιούμαι εγώ, βλέπω το ακριβώς αντίθετο. Ίσα ίσα που ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημα. Ζούμε στην κοινωνία των μίντια και πλέον το να έχεις ατέλειες, όπως κάθε άνθρωπος, είναι “κακό”.

        Είχα γνωρίσει πρόσφατα, μία γυναίκα 49 ετών, που χωρίς να θέλω να τη προσβάλλω (δε μπορώ κιόλας, αφού είναι ανώνυμη), είχε τα μαύρα της τα χάλια. Πολύ παχιά, αντικειμενικά άσχημη, με πολλά προβλήματα σωματικής και ψυχικής υγείας, άεργη, όπως ανακάλυψα στη πορεία με άθλιο χαρακτήρα, κανένα ενδιαφέρον στη ζωή πέρα από το να καπνίζει το μπουρί της σόμπας, να πίνει 10 καφέδες τη μέρα, και να σαπίζει στο καναπέ της και το λάπτοπ της… Δεν παντρεύτηκε ποτέ ούτε έκανε παιδιά, είχε τεράστιο ερωτικό παρελθόν με ποιός ξέρει πόσους εραστές, ενώ όπως μου εξομολογήθηκε είχε κολλήσει ΚΑΙ αφροδίσιο νόσημα… Είχε δουλέψει ελάχιστα στη ζωή της και δεν είχε βγάλει τριτοβάθμια εκπαίδευση…

        Αυτό το κελεπούρι που λες, μου έλεγε πως της “κολλάγανε” κάτι τύποι εκεί που σύχναζε. Και όταν ρώταγα γιατί δε τους θέλει, μου έλεγε “ο τάδε είναι υδραυλικός, ο άλλος οικοδόμος”, κλπ κλπ. Στην ερώτηση “και τι σημασία έχει μπορεί να είναι εντάξει άνθρωποι” η απάντηση ήταν “ε θέλω να έχει πανεπιστημιακή μόρφωση”. Κατάλαβες;

        Εντάξει η συγκεκριμένη είναι ακραία περίπτωση, αλλά τέτοιες, μικρές μεγάλες, έχω γνωρίσει ένα σωρό… Όταν ο ένας σας μυρίζει και ο άλλος σας ξυνίζει, ψαχτείτε μήπως δε το έχουν οι άλλοι το πρόβλημα, αλλά εσείς.

        Στη τελική, σοβαρά τώρα, ΕΣΕΙΣ, τι έχετε να προσφέρετε σε έναν άντρα; Συνεχώς διαβάζω διάφορες να λέτε πως δε μπορείτε να βρείτε αυτόν που θέλετε, και η εύλογη ερώτηση είναι, “εσείς, τι θα του προσφέρετε άμα τον βρείτε, που δε μπορεί να βρει και καλύτερο από διαφορετική γυναίκα;”.

        Δε σε γνωρίζω προσωπικά και δε μπορώ να ξέρω τι άνθρωπος είσαι και πόσο ελκυστική είσαι για τους άνδρες σε σχέση με το τι ζητάς από αυτούς, απλά το ρίχνω σαν ιδέα στο τραπέζι, μήπως πρέπει να το σκεφτείς λίγο παραπάνω.

        Και στην τελική, ναι, το να είσαι σε σχέση δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός. Όμως όταν διακαώς επιθυμείς να είσαι σε σχέση (αλλιώς δε θα το έγραφες αυτό το κείμενο) και δε βρίσκεις ούτε έναν άντρα ανάμεσα σε εκατομμύρια να σου κάνει, τότε εσύ είσαι ο κοινός παρονομαστής του προβλήματος…

      • marleoni says:

        Εγώ τα τελευταία χρόνια έχω βρει τον σύντροφό μου και περνάμε καλά μαζί. Δεν πληροί τις τυπικές, ας τις πούμε για ευκολία, προϋποθέσεις μιας μεγάλης μερίδας μεσήλικων γυναικών (χρήματα, status, γυαλιστερό αμάξι κοκ) αλλά είναι αστείος, ευφυής, τίμιος, με φρόντισε πάρα πολύ και ουσιαστικά όταν χρειαζόμουν βοήθεια την περίοδο της αποκατάστασης από ένα χειρουργείο και έχουμε βρει πολύ καλή ισορροπία στο πόση ελευθερία έχει ανάγκη ο καθένας μας.
        Έχεις χάσει όμως εντελώς το νόημα του κειμένου: στόχος δεν είναι να ψέξει τους άντρες. Στόχος είναι να την πει σε όλους όσοι επιμένουν, καλοπροαίρετα αλλά βασανιστικά, να ζευγαρώσουν τις ελεύθερες. Όλη η επίθεσή σου κατά των γυναικών που τι άραγε έχουν το τόσο καλό να προσφέρουν στους άντρες είναι εκτός θέματος.
        Μήπως εδώ κολλάει το όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται;

      • Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: Δεν έκανα καμία “επίθεση” σε κανέναν. Συγνώμη, αλλά αν διαπιστώνεις “επίθεση” στα γραφόμενά μου, έχουμε σοβαρό πρόβλημα επικοινωνίας και δεν πιστεύω πως είναι από τη δική μου πλευρά. Δεν έκανα επίθεση ούτε σε εσένα προσωπικά ούτε στις γυναίκες γενικότερα όπως αναφέρεις. Το να αναφέρεις την άποψή σου και κάποιες ίσως ανέκδοτες εμπειρίες επειδή πιστεύεις πως θα δώσουν μια διαφορετική όψη σε μια συζήτηση, δεν είναι επίθεση. Επειδή κάποιος έχει διαφορετική άποψη, δεν σημαίνει πως σου επιτίθεται…

        Πάμε παρακάτω: Επιμένεις να ισχυρίζεσαι πως είμαι “εκτός θέματος”, κι όμως είμαι περισσότερο μέσα στο θέμα ακόμη κι από εσένα και το άρθρο σου… Ίσως λόγω περιορισμένου χώρου να έχω αφήσει κάποια πράγματα να “εννοούνται” γιατί πιστεύω πως ο αναγνώστης κάνει τους απαραίτητους συνειρμούς χωρίς να χρειάζεται να γράφω εγκυκλοπαίδεια στα σχόλια ενός μπλογκ…

        Για να στο εξηγήσω καλύτερα: Το σκεπτικό όσων “επιμένουν να ζευγαρώσουν τις ελεύθερες” είναι πως ο χρόνος περνάει και όσο περισσότερο περνάει τόσο χάνουν σε ελκυστικότητα και σε ευκαιρίες. Μπορεί να μη το λένε έξω από τα δόντια για διάφορους λόγους, αλλά αυτό σκέφτονται οι περισσότεροι. Για αυτό προσπαθούν, γιατί ίσως γνωρίζουν αυτό που δε θέλει συνήθως να αποδεχτεί η “ελεύθερη”, πως έχει “τιμολογήσει” τον εαυτό της “εκτός αγοράς”. Είναι σαν να βλέπεις ένα μανάβη να προσπαθεί να πουλήσει τομάτες που σε 5 μέρες θα χαλάσουν, 10 ευρώ το κιλό… Και πηγαίνεις και του εξηγείς καλοπροαίρετα πως σε αυτή τη τιμή θα του μείνουν και θα τις πετάξει… Κατάλαβες;

        Φυσικά οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι τόσο ξερά μαθηματικά όσο το εμπόριο, αλλά η λογική είναι η ίδια, αν μια γυναίκα στα 20 και στα 30 που ήταν σαν ξερολούκουμο, νέα, με ενέργεια, και γνώρισε τόσους άνδρες, δε κατάφερε να στεριώσει με κάποιον, γιατί να το καταφέρει στα 40 και στα 50; Μάλλον κάτι κάνει λάθος, και αν νοιάζεσαι για αυτήν έστω και λίγο, προσπαθείς να της το εξηγήσεις έτσι ώστε να μη χάσει το τρένο της ζωής.

        Τώρα επειδή κάποιες εγωίστριες και ξεροκέφαλες αυτό το εκλαμβάνετε ως “επίθεση” στον εγωισμό σας, εγώ πάω πάσο. Είναι δικαίωμα της κάθε γυναίκας να κάνει τις επιλογές της ακόμη κι αν είναι λάθος. Κανένας δε σας ζευγαρώνει με το ζόρι.

        Τέλος, κι επειδή έγραψα πολλά (το συνηθίζω ως προγραμματιστής γράφω παραγράφους για πλάκα), κι επειδή έκανες μια ψιλο”επίθεση” και σε εμένα με τη τελευταία σου πρόταση, να σου πω πως εσύ όντως μου δίνεις την εντύπωση πως είσαι αυτό που κράζεις στο κείμενο. Δε σε γνωρίζω προσωπικά, απλά αυτή την εντύπωση απέκτησα. Πάρε για παράδειγμα τι έγραψες:

        – Είσαι με κάποιον που δεν εκτιμάς πραγματικά. Λες “δε πληρεί τις τυπικές προϋποθέσεις μιας μεσήλικης” αλλά το κάνεις γιατί ξέρεις πως αν παραδεχτείς πως είναι και οι δικές σου προϋποθέσεις, θα ακουστεί άσχημο… Στη πραγματικότητα είναι αυτά που θες κι εσύ, κακώς κατά τη γνώμη μου, αλλά τα θες. Ο σύντροφός σου δεν τα έχει, άρα είσαι μαζί του επειδή συμβιβάστηκες, επειδή φοβάσαι τη μοναξιά…

        – Είσαι μαζί του τόσα χρόνια όπως λες αλλά δεν ανέφερες πουθενά τη λέξη αγάπη. Δε τον αγαπάς; Βασικά δεν ανέφερες καμία λέξη με συναίσθημα μέσα τη παράγραφο… Τα μόνα που ανέφερες είναι τα “περνάμε καλά” (το τετριμμένο που λένε όλες όσες απλά κάνουν σεξ με κάποιον), “με βοήθησε σε ένα χειρουργείο” (αυτό έλειπε να μη το έκανε, τι σχέση θα ήταν τότε), και “έχουμε όση ελευθερία χρειαζόμαστε”, που σημαίνει πως η σχέση δεν είναι και τόσο σοβαρή…

        Μακάρι να μείνεις 100 χρόνια με αυτόν τον άνθρωπο, εγώ δε σου κάνω επίθεση, ξαναλέω, μια συζήτηση κάνω γιατί μ’αρέσει να ανταλλάζω απόψεις με ανθρώπους. Απλά επειδή είμαι ειλικρινής άνθρωπος και όχι υποκριτής, λέω τα πράγματα όπως τα βλέπω.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s