Ανέπαφα, πώς το λένε.


 

4000

Photo: The Guardian via Getty Images

Είναι κάτι μικροπράγματα που αγνοείς μια, αγνοείς δυο, αγνοείς τρεις και, ξαφνικά, μια ωραία μέρα στη σβουρίζουν ανεπανόρθωτα, αρχίζεις και τα παρατηρείς συνέχεια, σου κολλάνε στον εγκέφαλο και κάθε, μα κάθε, φορά που συμβαίνουν τρελαίνεσαι.

– Θα μου δώσετε την καρτούλα σας; (πάντα με το αναπόφευκτο υποκοριστικό, όλα μικρά, καρτούλα, υπογραφούλα, αυτό όμως είναι άλλη ιστορία, ας μην παρασυρθώ). Θέλετε να την περάσω ανέπαφα; (γιατί να μη θέλω, είναι η προφανής απάντηση, αλλά το παρακάμπτω κι αυτό).

-Γιατί να σας τη δώσω; Θα την περάσω εγώ.

-Να μου δώσετε την καρτούλα να την περάσω ανέπαφα.

-Γιατί να μην την περάσω εγώ; Ανέπαφα.

Γιατί, ανόητη Ελληνίδα κάτοχε κάρτας, το μηχανηματάκι είναι τοποθετημένο στο ταμείο έτσι ώστε να το φτάνει μόνο η ταμίας!  Σταθερό, ακούνητο, στραμμένο προς το μέρος της. Μια παγκόσμια πρωτοτυπία -όπως τόσες άλλες στο κέντρο πρωτοτυπίας που ζούμε- που οφείλεται ο Θεός ξέρει πού.

Θεωρητικά, από τότε που η τεχνολογία προχώρησε και το PIN μπήκε στη ζωή μας, όχι μόνο ως σωτήριο τετραψήφιο που μας έδινε μετρητά από το ΑΤΜ (σωτήριο αν έχεις μετρητά, αλλιώς μαρτύριο), αλλά και ως κωδικός που κατάργησε την υπογραφή στις συναλλαγές με χρεωστική ή πιστωτική κάρτα, η κάρτα δεν έχει κανένα λόγο να φεύγει από τα χέρια μας ούτε στιγμή. Τώρα πια με τις ανέπαφες πληρωμές, αποχωρίζεσαι τα λεφτάκια σου τσακ μπαμ, στο ταμείο, στο τραπέζι, στην πόρτα του σπιτιού που παραλαμβάνεις το ντελίβερι. Χα!

Θυμίζω την ευτράπελη περίοδο, όταν περάσαμε από το μηχάνημα που «σιδέρωνε» την κάρτα, για να βγει το διπλότυπο που έπρεπε να υπογράψουμε, στο περιβόητο POS και την εισαγωγή PIN, που στο ταμείο πολλών, αν όχι όλων, των σουπερμάρκετ σού ζητούσαν να υπογράψεις την απόδειξη συναλλαγής! Δυσπιστία, φοβία, μακακία. Και συνεχίζουμε στο ίδιο μοτίβο.

Οι συναλλαγές με κάρτα έπαψαν -σχεδόν- να είναι του διαόλου πράξεις, γλυτώσαμε από τα θανατηφόρα βλέμματα όταν αξιώνουμε να πληρώσουμε την τυρόπιττα με πλαστικό χρήμα, το ταξί ακόμη μας παιδεύει (εκτός κι αν είναι Beat) και στη ζωή μας μπήκαν οι ανέπαφες πληρωμές.

Ανέπαφες γιατί την κάρτα δεν την ακουμπά το μηχάνημα, ανέπαφες γιατί δεν πληκτρολογείς κωδικό, ανέπαφες γιατί την κάρτα δεν την ακουμπά κανείς, ει μη μόνον ο ιδιοκτήτης της. Ναι καλά. Στα περισσότερα μέρη το μηχανάκι είναι τοποθετημένο έτσι που να μην το φτάνεις παρά μόνο αν έχεις: α) πολύ μακριά χέρια, τύπου Τιραμόλα, β) ολοκληρώσει προχωρημένα μαθήματα γιόγκα και συγκεκριμένα την άσκηση που πιάνεις το αριστερό πόδι με το δεξί χέρι αλλά περνώντας και πίσω από την πλάτη σου, γ) νανισμό ώστε να χωράς να περάσεις κάτω από τη μασχάλη της ταμία.

Σε όλα τα μέρη του κόσμου όπου έχω βρεθεί, προς Δυσμάς και προς Ανατολάς, πληρώνεις για τα πάντα, χωρίς δεύτερη κουβέντα, χωρίς καμία κουβέντα για την ακρίβεια, περνώντας την κάρτα από το όποιο μηχανάκι με όποιον τρόπο, βάζοντας ή μη βάζοντας PIN, μόνος, ολομόναχος. Χωρίς την μεσολάβηση κανενός. Εδώ πρέπει, ντε και καλά, να την πάρει ο ταμίας. Ε μου τη δίνει, πώς το λένε. Δεν τη δίνω.

Δεν ξέρω, ειλικρινά, τι φταίει. Οι τράπεζες δεν ενημερώνουν σωστά, τα καταστήματα είναι βλαμμένα, ο κόσμος είναι ανεκπαίδευτος και φοβικός, τι από όλα, όλα μαζί, ή κάτι άλλο; Ακόμη και στα μαγαζιά όπου το POS είναι σε βραχίονα που κινείται, συνήθως εσύ πρέπει να κάνεις την υπέρβαση για να το φτάσεις να πληκτρολογήσεις το ρημάδι το PIN. Αν συμβαίνει να είσαι και αριστερόχειρας, καλά κρασιά.

This entry was posted in miscellaneous. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s