Γιατί δεν ανοίγουμε χωρίς λόγο τα βαθιά συρτάρια. Ή γιατί, αντιθέτως, πρέπει πού και πού να τα ανοίγουμε.


IMG_1341

Λεύκωμα σχολικό, πραγματικά πρόσωπα, ευτυχώς με ψευδώνυμα.

 

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε δεν πήγα για μπάνιο. Το πέρασα, το περισσότερο, στον καναπέ, διαβάζοντας το τρίτομο ημερολόγιό μου, που συνάντησα σε ένα πολύ βαθύ συρτάρι, το οποίο προφανέστατα δεν έπρεπε να ανοίξω, εφόσον  ξέρω καλά πως τα μαγιό δεν είναι εκεί. Το ημερολόγιο καλύπτει το διάστημα από την τρίτη γυμνασίου ως το τέλος της δευτέρας λυκείου. Οκτακόσιες πενήντα περίπου μέρες, οι περισσότερες από αυτές στους διαδρόμους, τις τάξεις και την αυλή του σχολείου.

Το διήμερο αυτό ένιωσα πολύ κοντά μου ανθρώπους, κάποιοι από τους οποίους κυκλοφορούν ακόμη στη ζωή μου, φίλους που βλέπω συχνά, ή λιγότερο συχνά, συμμαθητές που συναντώ στο Facebook και στα reunions, άλλους με τους οποίους δε μοιραστήκαμε παρά ένα διάλειμμα, μια άσπρη Mikasa, μια γουλιά κόκα κόλα απ΄το ίδιο μπουκάλι, ένα κλεμμένο Marlboro, ένα αμήχανο μπλουζ, ή μερικές εκατοντάδες διαδρομές στο ίδιο πούλμαν.

Την εποχή εκείνη ο καψούρης την είχε πατημένη, τα αγόρια σου ζητούσαν να τα φτιάξετε, συχνά μέσω τρίτου, κάποιου ταλαίπωρου κολλητού με τον οποίον, τελικά, κατέληγες να μιλάς περισσότερο απ’ό,τι με τον ίδιο τον ενδιαφερόμενο. Η χυλόπιτα ήταν χυλόπιτα, τότε όπως και τώρα. Την εποχή εκείνη γράφαμε και ανταλλάσσαμε χιλιάδες ραβασάκια, με τους μπροστινούς, τους πίσω, τους δίπλα, αλλά και με τους μεγαλύτερους, ακόμη και με το δίπλα σχολείο, αν βρισκόταν κανείς κοινός γνωστός να κάνει τον γραμματοκομιστή. Ήταν γραμμένα συχνά με τιρκουάζ μελάνι πένας Waterman, με χρωματιστά μαρκαδοράκια Tempo, αλλα και με ταπεινό μπικ που, πολλές φορές, έκανε διακοπές κι έπρεπε να περάσεις το κάθε γράμμα δυο και τρεις φορές… Πηγαίναμε σινεμά κάθε Σάββατο, αλλά πηγαίναμε και στο σχολείο κάθε Σάββατο, για λίγες ώρες.

Το απόγευμα ακούγαμε τον Γιάννη Πετρίδη κι αργότερα, όταν χτυπούσε το τηλέφωνο, καρδιοχτυπούσαμε, κι αν ήταν ο όποιος εκείνος, τραβούσαμε δέκα μέτρα καλώδιο και κλεινόμασταν στο δωμάτιό μας να μιλήσουμε, με τις ώρες, μέχρι που κάποιος γονέας διαμαρτυρόταν και το τηλεφώνημα έληγε απότομα. Στο καπάκι, ακούγαμε σαράντα φορές το Et si tu n’existais pas, επαναφέροντας τη βελόνα του πικάπ εμμονικά στο ίδιο κομμάτι, με το στομάχι κόμπο. Στο σχολείο, την επομένη, πού σε είδα, πού σε ξέρω.

Η ζωή ήταν μαθήματα, ανησυχία ή μη για τις επιδόσεις, βόλεϊ κι ενόργανη, διαπραγματεύσεις με τους γονείς για δικαιώματα που αργούσαν να δοθούν, επικαιρότητα ιδωμένη από μια άλλη δική μας γωνία, χωρίς αγωνία, αλλά, αδελφάκι μου, και αγόρια, πολλά αγόρια: ποιος μ’αρέσει σήμερα, με ποιον την έχω πατημένη αύριο, ποιος με κοίταζε στο σχολικό και ποιος στο βόλεϊ, ποιος μίλησε σε ποιον για ποιαν, σε ποιαν για ποιον, σου’πες, μου’πες, του’πες. Ήταν ονόματα αγοριών γραμμένα, ζωγραφισμένα, ελληνικά, λατινικά, με πεζά, με κεφαλαία, με χιλιάδες χρώματα, με λουλουδάκια και καρδούλες, πρωτότυπες γραμματοσειρές που θα ζήλευε κι ο ίδιος ο Neville Brody. Ήταν κουτσομπολιά από άλλα σχολεία, που μεταφέρονταν από τους συνομήλικους γείτονες, χαρτί και καλαμάρι. Ήταν κάτι χαζές κοπάνες από την πρώτη ώρα του μαθήματος, που κατεβαίναμε απ’το σχολικό πριν φτάσουμε στο σχολείο για να πιούμε κακάο παίζοντας τάβλι σ’ένα άθλιο καφενείο. Ή για να χαζέψουμε τα άλογα στον Ιππικό. Ήταν μαρτυρικές οικογενειακές διακοπές μακριά από τους κολλητούς, που τελικά όμως εξελίσσονταν σε όχι και τόσο μαρτυρικές. Ήταν ο Σνούπυ κολλημένος παντού, φωτογραφίες κομμένες από ξένα περιοδικά που έντυναν το θεόχοντρο τετράδιο με σκληρό εξώφυλλο, που ξεκινούσε τη χρονιά ως το περίφημο Πρόχειρο και κατέληγε κάτι μεταξύ ημερολογίου, λευκώματος και ποιητικής συλλογής.

Τη βραδιά του Αβάντι Ντο Φα Φα Φα, μια μαγιάτικη βραδιά σε ένα πάρτι, η Ελλάδα ήρθε τέταρτη, αλλά εγώ χτύπησα πρωτιά. Τα έφτιαξα, μετά από μακρά διαπραγμάτευση μέσω τρίτου, με έναν συμμαθητή μου από το άλλο τμήμα.  Ανταλλάξαμε ταυτότητες (όχι αστυνομικές, τις άλλες τις ασημένιες, άλλη τρομερή σεβεντίλα) και δίσκους των Genesis και του Jo Dassin. Το πρώτο σ’αγαπώ έβερ το έλαβα “χτυπημένο” σε κόκκινη, αυτοκόλλητη ταινία. Σήμερα θα ερχόταν μέσω Snapchat που, τι βολικό!, εξαφανίζεται μετά από λίγο, ενώ η ταινία έμεινε κολλημένη στο ημερολόγιο να μου θυμίζει έναν θαρραλέο δεκαπεντάχρονο, πιο αυθόρμητο κι ειλικρινή από τους περισσότερους ενήλικες άνδρες που γνώρισα έκτοτε. Αγαπημένε, να΄σαι καλά.

Υπήρξα, όπως προκύπτει από τα γραμμένα, άτακτη, άκαρδη, άπιστη έφηβη. Αλλά και πολύ πιστή σε κάποιους που δεν το έμαθαν ποτέ. Σκληρή, όπως είναι συχνά τα παιδιά, χωρίς δεύτερη σκέψη για τα αισθήματα των άλλων. Αλλά και πονετικιά, για κάποιους που θεωρούσα αδικημένους. Δεκτική στην απόρριψη, που αφομοίωνα εύκολα, όσο εύκολα απέρριπτα άλλους. Όπως αυτόν τον ταλαίπωρο, τον από άλλη τάξη, μεγαλύτερη, που καβάλησε ένα λεωφορείο από τους Αμπελόκηπους ως την Κηφισιά, με την ελπίδα πως μέχρι να φτάσουμε στον Πλάτανο θα μ’έχει τουμπάρει. Τον οποίο, ναι, είχα ενθαρρύνει επί μακρόν, γιατί στ’αλήθεια μ’άρεσε, αλλά μετά δεν μ’άρεσε. Αίσχος.  Όπου κι αν είσαι, συγγνώμη, δεν είχα πρόθεση να σε πληγώσω.

Time traveling κανονικότατο τα ημερολόγια. Ανακάλυψα γεγονότα που δε θυμόμουν καθόλου, άλλα που θυμόμουν εντελώς διαφορετικά. Γέλασα μέχρι δακρύων. Με κάποιους, προχθές, μοιράστηκα αποσπάσματα. Αυθόρμητα, έως κι ανόητα. Τόσο ζωηρές έγιναν οι αναμνήσεις, που βρέθηκα ξανά στις κερκίδες. Αυτοί που ξέρετε, ξέρετε. Όσοι χαμογελάσατε, καλώς, όσοι όχι, συγχωρέστε τη δεκαπεντάχρονη, ελπίζω μόνο να μη σας έθιξα. Να τα κάψω, λένε. Δεν ξέρω, μπορεί να θελήσω να τα ξαναεπισκεφτώ. Θα με πειράξει αν, μετά θάνατον, πέσουν σε χέρια τρίτων; Μπα, δε νομίζω.

Advertisements
This entry was posted in friendship, κοινωνία, miscellaneous, relationships. Bookmark the permalink.

One Response to Γιατί δεν ανοίγουμε χωρίς λόγο τα βαθιά συρτάρια. Ή γιατί, αντιθέτως, πρέπει πού και πού να τα ανοίγουμε.

  1. fantra13 says:

    Υπέροχο κείμενο για τις τρυφερές μα και σκληρές μας εφηβικές εμπειρίες!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s