Η αλήθεια για το χολτεράκι.


IMG_0311

Δέκα χρόνια τώρα, κάθε δεύτερο έτος, η ίδια ιστορία: Δεν είναι τίποτα, θα βάλετε το χολτεράκι για 24 ώρες, θα κάνετε κανονικά όλες σας τις δραστηριότητες και αυτό θα καταγράφει την πιεσούλα σας (πάντα πιεσούλα πανάθεμά την), κάθε 15 λεπτάκια. Μακακιούλες.

“Αυτό” είναι το χόλτερ πίεσης, ένα πιεσόμετρο κανονικότατο, που το φοράς, ως συνήθως, περιβραχιόνιο, ενώ τα καλώδιά του καταλήγουν, περνώντας γύρω από το λαιμό σου, σε ένα μηχανάκι που κρέμεται σε μια ζώνη. Αν είχες περιέργεια πώς νιώθουν οι τηλεπερσόνες με τα μικρόφωνα-ψείρες, κάπως έτσι, μείον το εφιαλτικό περιβραχιόνιο, που κάθε τρεις και λίγο φουσκώνει, φουσκώνει, φουσκώνει, μέχρι που χάνεις τον έλεγχο του αριστερού σου χεριού. Οδηγείς, ας πούμε, και ξαφνικά το μπράτσο σου τεντώνει και κοκκαλώνει. Τρως, επί παραδείγματι,και την ώρα που πας να φέρεις τον λαχανοντολμά στο στόμα, τεντώνει-κοκκαλώνει ο αγκώνας. Μπλαβίζει το χέρι, που προτεταμένο πασχίζει να συγκρατήσει το πιρούνι, και ο ντολμάς μένει μετέωρος, με το αυγολέμονο να στάζει στο τραπεζομάντηλο.

Γιατί το πιεσόμετρο, όπως κάθε ενήλικας γνωρίζει, όταν σφίγγει δεν αστειεύεται. Σε φτάνει σε ένα όριο, κάπου μεταξύ πονάω και θα σκάσω, και τη στιγμή ακριβώς που είσαι έτοιμος να το τραβήξεις βίαια και να το βγάλεις, αρχίζει να ξεφουσκώνει ανακουφιστικά, σχεδόν ηδονικά. Κάπως έτσι, σκέφτομαι, μπορεί να είναι η αίσθηση της αυτο-ερωτικής ασφυξίας, όπου αντί για πιεσόμετρο στο μπράτσο, περνούν καλσόν στο λαιμό. Ακατανόητο.

Αντιλαμβάνεσαι λοιπόν ότι για την αριστερόχειρα υπερτασική “αυτό” που μετράει την πιεσούλα όλη μέρα είναι λίγο προβληματάκι. Το μπράτσο-κάγκελο θέλω να σου πω, δεν είναι και το πιο βολικό για να κάνεις “κανονικά όλες σου τις δραστηριότητες”. Να οδηγήσεις μηχανάκι αποκλείεται, να κάνεις γυμναστική άλλη από, ίσως, διάδρομο ούτε λόγος, να βγεις ραντεβού αδύνατον, να φας εκτός σπιτιού χλωμό, να κάνεις μπάνιο ούτε κουβέντα, να κοιμηθείς…το άλλο με τον Τοτό. Αν προσθέσεις στο μπράτσο-κάγκελο τον βόμβο που συνοδεύει κάθε φούσκωμα, αποκλείεις με τη μία και τα σινεμά- θέατρο-διάλεξη, γιατί κανείς δεν θέλει δίπλα του τον άνθρωπο-βομβητή. Η μόνη κανονική δραστηριότητα είναι το ζάπινγκ, κι αυτό με το δεξί.

Τέλος, μη ρυθμίσεις το ρολόι σου με βάση “αυτό”. Αρκεί να σου πω ότι το δικό του δεκαπεντάλεπτο είναι ένας σχετικός χρόνος που κυμαίνεται κάπου μεταξύ τριλέπτου (τρία απανωτά φουσκώματα, ναι, γιατί;) και πραγματικού τετάρτου.

Γιατί η ιατρική που έχει κάνει άλματα δεν έχει βρει καλύτερη λύση δεν ξέρω. Τι συμπέρασμα βγαίνει για την πίεσή σου όταν επί 24 ώρες τελείς υπό εκνευρισμό, επίσης δεν ξέρω. Αχρείαστο να είναι, αλλά αν σου χρειαστεί, μη μασήσεις. Ξέρε. Δεν θα κάνεις καμιά δραστηριότητά σου εντελώς κανονικά. Εγώ για να γράψω αυτό, έχω σταματήσει με το χέρι-κάγκελο τουλάχιστον έξι φορές (και δεν μου έχει πάρει μιάμισυ ώρα θέλω να σου πω). Αν υπάρχουν χειρότερα; Προφανώς. Γιατί γκρινιάζω; Δεν γκρινιάζω, ενημερώνω. Την υγειά μας να’χουμε.

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements
This entry was posted in χιούμορ, κοινωνία, miscellaneous and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s