Φεύγω, δεν φεύγω, εσένα τι σε νοιάζει;


leaving

 

Μια μέρα του Απριλίου του 2011 στο γραφείο, πολύ γρήγορα, γιατί έπρεπε να φύγω για μια συνάντηση, έγραψα εδώ αυτό που αισθανόμουν εκείνη τη στιγμή. Είπα ότι, ναι, θα έφευγα από την Ελλάδα για τους χι, ψι, καθαρά υποκειμενικούς λόγους. Κότσαρα κι ένα τραγούδι της Άλκηστης στο τέλος και μια φωτογραφία της φθινοπωρινής θέας από ένα αγαπημένο μπαλκόνι της Μυτιλήνης, πάτησα post, και αναχώρησα για το ραντεβού. Θυμάμαι πως λίγο αργότερα με πήρε στο κινητό μια συνάδελφος και μου είπε “μπες να δεις, γίνεται χαμός”. Το κείμενο έγινε viral, μοιράστηκε, σχολιάστηκε, άκουσα επαίνους, μέτρησα πάμπολλους που συμφωνούσαν μαζί μου, άκουσα τα σχολιανά μου από διαφωνούντες, με έβρισαν, με είπαν ανθελληνίδα, με ενημέρωσαν για το πόσο χάλια είναι να ζεις στο εξωτερικό, μου’παν να πάω στον αγύριστο, μια κυρία αντέγραψε το κείμενό μου και το υπέγραψε κανονικά με το δικό της όνομα, κάποιος κατηγόρησε την Άλκηστη πως έγραψε εκείνη το κείμενο, ό,τι να’ναι…

Πέντε χρόνια μετά, το κείμενο με κυνηγάει ακόμη. Μια φορά το χρόνο, κάποιος το ανακαλύπτει με μαγικό τρόπο που ποτέ δεν θα καταλάβω, το ανεβάζει και να τα πάλι τα σχόλια που πλημμυρίζουν το inbox μου. Να φύγεις, να κάτσεις, έφυγες, δεν έφυγες, κι αν έφυγες μήπως γύρισες…

Εντωμεταξύ εγώ είμαι προφανώς εδώ. Η υποθετική πρόταση του τίτλου ήταν ακριβώς αυτό. Υπόθεση, όχι απειλή, ούτε υπόσχεση. Είμαι εδώ και κάνω το καλύτερο που μπορώ. Κάποιοι από τους σχολιάσαντες μου εξήγησαν ευγενικά -και άλλοι όχι τόσο- ότι μόνο μένοντας κι επιμένοντας, μαζί με άλλους ομοϊδεάτες και ομοσυμπεριφερόμενους, θα καταφέρουμε να αλλάξουμε αυτά που μάς ενοχλούν. Αγαπητοί, επιμένω και θα επιμένω, αλλά φοβάμαι πως πλανάσθε και πλανόμεθα πλάνην οικτράν. Όσο κι αν προσπαθούμε, τα μουλάρια (μεταφορικά πάντα) παραμένουν αμετακίνητα, το μόνο που μπορούμε να καταφέρουμε, με δυσκολία, είναι να τα παρακάμπτουμε καθημερινά, σε ένα ατελείωτο ζιγκ-ζαγκ, στο δρόμο για την ευγένεια, τον σεβασμό, την αξιοκρατία, την ευνομία και άλλα τέτοια υψηλά ιδανικά. Κι επειδή η τεθλασμένη είναι μακράν μακρύτερη της ευθείας, θα’ναι μακρύς ο δρόμος. Θα έχει Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες και θυμωμένους πολλούς.Κυρίως θυμωμένους, πολύ θυμωμένους. Κι η σκέψη μου δεν είναι αρκετά υψηλή για να τους αποφύγει.

Στο μεταξύ, ανάθεμα κι αν κατάλαβα πώς γίνεται ένα κείμενο viral, πράγμα που πολύ θα ήθελα να καταλάβω, μιας και κάθε τρεις και λίγο κάποιος έρχεται στο γραφείο και μάς ζητάει ένα βαϊραλάκι… Θα είχε βγει και κάτι χρήσιμο από όλη αυτή την ιστορία. Άσχετο, αλλά με ένα περίεργο τρόπο, πάρα πολύ σχετικό 🙂

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous. Bookmark the permalink.

One Response to Φεύγω, δεν φεύγω, εσένα τι σε νοιάζει;

  1. Elisabeth P says:

    Χμμμ, αυτή τη φορά ίσως φταίω εγώ για την …. αναθύμηση τού κειμένου σας.
    Τότε που το γράψατε δεν θυμάμαι να το είχα διαβάσει.
    Έτσι κι αλλιώς δεν θα είχε το ίδιο νόημα. Πολλά άλλαξαν από τότε.
    Κάπως-κάπου το είδα τώρα που έχω πλέον φύγει, βρήκα εύστοχες πολλές από τις παρατηρήσεις και το μοιράστηκα στην σελίδα μου στο fb.
    Αυτά…..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s