Το καλοκαίρι που έσπασε το καλούπι


milos -marina PS

Πολλώνια, Μήλος, Ιούνιος 2014

Το καλοκαίρι, τι κι αν δεν είναι η αγαπημένη μου εποχή, είναι κατά κανόνα ανέφελο κι ανέμελο. Σαν από τη φύση του. Θαρρείς πως το κύμα ξεπλένει το άγχος, το αλάτι στεγνώνει τη λύπη, το μελτέμι διώχνει το φόβο. Μετράω στα δάχτυλα τα καλοκαίρια που ήταν διαφορετικά, που στιγματίστηκαν από συγκυρίες που τα έκαναν να ξεφύγουν από τον κανόνα.

Το καλοκαίρι του ’80 είχα μια σχετική αγωνία για το κατά πόσο οι βαθμοί μου θα μου επέτρεπαν να μπω στο πανεπιστήμιο. Σχετική γιατί κατά βάθος ήξερα πως τα είχα κουτσοκαταφέρει, και γιατί, ας μη γελιόμαστε, ήξερα πως είχα όλη τη ζωή μπροστά μου.

Το καλοκαίρι του ’85 είχα περισσότερη αγωνία περιμένοντας τα αποτελέσματα των πτυχιακών εξετάσεων, γιατί είχα περάσει ζάχαρη τέσσερα χρόνια, γνωρίζοντας τη ζωή αλλά όχι εμβαθύνοντας στον Chomsky ούτε στον Proust, και η ύλη τεσσάρων ετών είχε στριμωχτεί χοντρά στον ένα μήνα των επαναλήψεων. Φύσει αισιόδοξη, αλλά και φιλότιμη με χρονοκαθυστέρηση, είχα άγχος, όχι για το αν θα έπαιρνα πτυχίο και με τι βαθμό, αλλά για το πώς θα ανακοίνωνα την πιθανή αποτυχία στους γονείς, που είχαν χρηματοδοτήσει την τετραετία αυτή. Η αγωνία μου ήταν και πάλι σχετική γιατί είχα καταστρώσει ένα τέλειο σχέδιο αποπληρωμής του “δανείου” και γιατί, ας μη γελιόμαστε, ήμουν μόνο 22 και είχα όλη τη ζωή μπροστά μου. Τέλος καλό -καλύτερο απ’όσο μου άξιζε- και το καλοκαίρι ξαναμπήκε στην ανέφελη ρότα του, κάπου μεταξύ Κυκλάδων και Μυτιλήνης.

Το καλοκαίρι του ’89 είχα στεναχώρια γιατί χώρισα και χάλασαν τα μεγαλόπνοα σχέδια των διακοπών. Έκανα άλλα σχέδια, είχα αγωνία για το αν αυτός περνάει καλύτερα από μένα, δεν υπήρχαν και κινητά οπότε τα νέα αργούσαν να φτάσουν στα νησιά… Σημαδεύτηκε το καλοκαίρι από σούρτα-φέρτα, μούπες-σούπες, ξενύχτια, σφηνάκια και Λε Πα στη διαπασών. Ήμουν όμως 26 και σιγά τα ωά.

Το καλοκαίρι του ’91 ήταν ένα επίσης, ας πούμε, μαύρο καλοκαίρι γιατί ο επόμενος ήταν παντρεμένος και περάσαμε χωριστά τις διακοπές, που δεν πείραζε από μόνο του, αλλά πείραζε που αυτός ήταν με την άλλη κι εγώ μόνη. Σιγή ασυρμάτου – ακόμη να εμφανιστούν τα κινητά- κόμπος στο στομάχι. Εγώ 28 και μόνη, αλλά με μια μεταγραφάρα στο τσεπάκι και δυο μήνες διακοπές πριν παρουσιαστώ στο νέο πόστο. Λέρος, Μήλος, Μυτιλήνη, Πάτμος, Μύκονος, ορκίστηκα πως δεν θα ξαναμπώ σε πλοίο.

Τα επόμενα καλοκαίρια πέρασαν χωρίς ιδιαίτερο φόβο, αγωνία, άγχος ή στεναχώρια. Κάτι υπαρξιακά – “οι φίλοι μου όλοι εδώ και χρόνια, ζευγάρια γίναν, φτιάξαν σπίτια, μονάχα εμένα χάσκει ακόμη χωρίς μια στέγη ετούτη η αλήθεια”, κάτι χαζά -ο πελάτης, το project, τα ακυρωμένα εισιτήρια, η πρόωρη επιστροφή στην πόλη- κάτι λιγότερο χαζά -η επιταγή που κινδύνεψε να μείνει ακάλυπτη (την εποχή που αυτό ήταν λόγος αγωνίας). Ήμουν 30, 35, 40, 45 κι αν δεν ήταν όλη η ζωή μπροστά μου, ήταν τουλάχιστον η μισή.

Το καλοκαίρι του ’15 είναι πρωτόγνωρο. Ο κόμπος δε λύνεται με το μελτέμι. Ο φόβος δεν ξεπλένεται με το κύμα. Το αλάτι απλά τσούζει στην πληγή. Ο κόμπος, ο φόβος, η πληγή είναι αυτή τη φορά συλλογικά. Τα μοιραζόμαστε κι αυτό τα κάνει πιο υποφερτά, αλλά εξ ίσου υπαρκτά. Νιώθουμε αδύναμοι, έρμαια των καταστάσεων, θύματα των παλαιότερων επιλογών μας, δέσμιοι των τωρινών υποχρεώσεων, εγκλωβισμένοι σε έναν παραλογισμό, σε μια αμφιβολία, σε μια ανασφάλεια χωρίς ορατό τέλος. Φεύγουμε, δεν φεύγουμε, το μυαλό μένει πίσω. Ξεκουράζονται μόνο τα μάτια, που έχουν γίνει τετράγωνα από τις οθόνες.

Τον μαύρο Ιούλιο διαδέχεται οσονούπω ένας γκρίζος Αύγουστος. Είμαι 50 και κάτι ψιλά. Και δεν γελιέμαι. Όση ζωή έχω ή δεν έχω μπροστά μου, είμαι αποφασισμένη να την κάνω κάτι. 

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Το καλοκαίρι που έσπασε το καλούπι

  1. Χαίρομαι πολύ για την ανακάλυψη.. πάντα χαίρομαι όταν ανακαλύπτω bloggers που όταν διαβάζω μια ανάρτηση θέλω αμέσως μετά να διαβάσω κι άλλη.. κι άλλη.. κι άλλη..
    Καλημέρα 🙂

    • marleoni says:

      Ζητώ συγγνώμη που δεν απάντησα νωρίτερα στο τόσο ωραίο σχόλιό σας! Μόλις το ανακάλυψα, ανατρέχοντας σε παλιότερες αναρτήσεις – δεν ξέρω γιατί δεν ειδοποιήθηκα τότε που το γράψατε. Σας ευχαριστώ πολύ!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s