Χο, χο, χο και ντρίγκι-ντρίγκι


Outdoor-Christmas-LightsΤα Χριστούγεννα είναι στο τέλος Δεκεμβρίου κι εκεί πρέπει να μένουν. Κανένα λόγο δεν έχουν να κυκλοφορούν στους δρόμους από τις αρχές Νοεμβρίου, μαζί με τις ζαλισμένες Αθηναίες που δεν μπορούν ν’αποφασίσουν αν ο καιρός ζητάει σαγιονάρα ή μπότα.  Που βγαίνουν απ’το σπίτι με πουπουλένιο ξεμανίκωτο κι επιστρέφουν με σκέτο ξεμανίκωτο.  Πίνουν φρέντο στον ήλιο, και γύρω τους λαμπάκια κι ελαφάκια.

Τα λαμπάκια και τα χρυσοκόκκινα των Χριστουγέννων θέλουν το λευκογκρί του σύννεφου που κρατάει χιόνι -κι ας μη το ρίχνει- για να αναδειχτούν.  Το κιτς θέλει μουντάδα, που σα φίλτρο απαλύνει τις φόρμες, θαμπώνει τις ατέλειες κι αφήνει τα χρυσά, τα ασημιά, τα κόκκινα, τα πράσινα, να γράψουν στη μονοχρωμία.  Θέλει κανέλλα, μπαχάρια και ξεροψημένο κάστανο στον αέρα,  ζεστό αρωματικό κρασί στη γλώσσα, μπόλικο ξύσμα πορτοκαλιού, κι ένα μαλακό κασκόλ, τυλιγμένο πολλές φορές γύρω από το λαιμό, για να γίνει υποφερτό.

Ο Άγιος Βασίλης. Αυτός καλό θα ήταν να παραμένει στο χωριό του, και να επικοινωνεί με τους πιο νότιους λαούς μέσω Skype. Το ταξίδι προς το Νότο δεν τον ευνοεί καθόλου. Καταβάλλεται, χάνει πολλά κιλά, σκουραίνει η επιδερμίδα του, πατσαβουριάζονται τα ρούχα του από το πλύνε-βάλε. Μέχρι να φτάσει εδώ, έχει μετατραπεί σε έναν ξερακιανό τύπο, που προσπαθεί με κακοβαλμένα μαξιλάρια να αναπληρώσει τα κιλά που έχασε απ΄το περπάτημα – γιατί πού να τσουλήσει το έλκηθρο στα χώματα και τα χορτάρια… Το γένι του έχει ξεκολλήσει από τη μια μεριά και χάσκει, και το δέρμα του, αντί για το ροδαλό του Βορρά, έχει την υποκίτρινη απόχρωση της Νοτιοανατολής. Χο, χο, χο και ντρίγκι-ντρίγκι, με μια κουδούνα που κανείς δεν ξέρει γιατί ακριβώς κρατάει, αλλά αφού την κρατάει έξω από του Macy’s, θα την κρατάει κι έξω από τα δικά μας.

Δεν είναι που δε συμπαθώ τα Χριστούγεννα. Πέρασα μια φάση, προ ετών, που νόμιζα ότι τα σιχαίνομαι. Κατέληξα πως μου είναι σίγουρα αδιάφορα πριν την ώρα τους. Όταν όμως πλησιάσουν πραγματικά, δε νιώθω την επιθυμία να  διακτινιστώ στη Γκόα για να τα αποφύγω. Βεβαίως και τα προτιμώ σε πιο βόρεια, πιο κρύα, και γενικά πιο gemütlich μέρη, όπου το κιτς φαντάζει, όπως είπαμε, πιο χαριτωμένο.  Κι εδώ όμως, γύρω στα μέσα -ε και λίγο αργότερα- Δεκεμβρίου, καταφέρνω να μπω στο κλίμα, έστω και με νοτιά, έστω και χωρίς κασκόλ τυλιγμένο τρεις φορές γύρω από το λαιμό μου.

Χειρότερη όμως από την πρόωρη έλευση, είναι η άρνηση του αποχωρισμού.Η παράδοση είναι σαφέστατη επ’αυτού:  ξεστολίζουμε τη 12η μέρα των Χριστουγέννων, για να πάρουν χαμπάρι οι καλικάντζαροι πως τελείωσε το πάρτι και να επιστρέψουν εκεί απ’όπου έρχονται. Στο πατάρι, στο υπόγειο, στο βάθος της ντουλάπας.

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s