Το τέλος της παρέλασης


photo credit: NB/2011

photo credit: NB/2011

Κόντρα στον “εδώ και τώρα” χαρακτήρα μου, έχω κάνει τεράστια υπομονή. Εδώ και χρόνια σιωπώ για κάτι που μ’ενοχλεί αφάνταστα. Η προτελευταία σταγόνα έσταξε στις 28 Οκτωβρίου 2013. Το ποτήρι ξεχείλισε τις επόμενες μέρες, με την ηλίθια συζήτηση on και offline, για τη δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά. Μπορούμε να τελειώνουμε επιτέλους με τον γελοίο και τριτοκοσμικό θεσμό της παρέλασης;

Η εικόνα είναι η ίδια σε εκατοντάδες πόλεις και χωριά της επικράτειας. Στο όνομα της πατρίδος και της ενδόξου ιστορίας της, αγουροξυπνημένοι και κακοντυμένοι λυκειόπαιδες,  που δε μπορούν να κρατήσουν βηματισμό παρά μόνο συγχρονίζοντάς τον με το μάσημα της τσίχλας, “παρελαύνουν” στον κεντρικό, σημαιοστολισμένο δρόμο.  Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν μερικές λεβεντόκορμες εξαιρέσεις, με προτεταμένα τα wonderbra, που αναδεικνύονται με επιφωνήματα από το εθνικά υπερήφανο πλήθος των λιγούρηδων, μεσήλικων μπαμπάδων. Όχι γιατί θυμίζουν τη Μαντώ Μαυρογένους, αλλά γιατί το στρετς μίνι – η μοναδική μαύρη “φούστα” στη γκαρνταρόμπα τους – αναδεικνύει μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας το ελληνικότατο, δεκαεπτάχρονο καπούλι τους.

Με τη ζέση που χαρακτηρίζει όλα τα νήπια, τρίχρονα Ελληνόπουλα με σημαιούλες συμμετέχουν με ενθουσιασμό στον χαβαλέ, χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα του τι συμβαίνει, αλλά απολαμβάνοντας τη βόλτα, τη μπάντα και το θαυμασμό όλης της οικογένειας που έχει συγκεντρωθεί για να τα καμαρώσει. Πάντα υπάρχει το αφηρημένο γλυκούλικο που μένει πίσω χαζεύοντας, όπως και το κορδωμένο φυτουκλάκι που προπορεύεται, με τη μύτη στον ουρανό και τα χέρια έτοιμα να ξεβιδωθούν απ΄το μπρος-πίσω…

Δεν θα μπω στον πειρασμό να περιγράψω την κλασική φιγούρα του ενήλικα πρoσκόπου με το κοντοπαντέλονο και τη φουντίτσα στην κάλτσα, ούτε τις ενδυματολογικές εξάρσεις της Ελληνίδας μάνας που φοράει τα καλά της – στρας, λαμέ, στρετς, φουρό, λεοπάρ, όλα ένα νούμερο μικρότερα, όλα για την πατρίδα. Εξ άλλου, αυτοί τουλάχιστον ίσως ακόμα αντιλαμβάνονται το πραγματικό νόημα της μνήμης και της απότισης τιμών. Όσο για το στρατό, αυτός αν μη τι άλλο παρουσιάζει ευπρεπές θέαμα, ομοιόμορφο και ρυθμικό, αλλά κι αυτό δεν είναι ικανός λόγος για να παρελαύνει κανείς, και οι πραγματικοί λόγοι πρέπει, λογικά, να έχουν εκλείψει. Οι ανά την επικράτεια εξέδρες επισήμων, κουστουμάτες, πετραχειλάτες, κορδωμένες και εσχάτως μουτζωμένες, δε θα λείψουν σε κανέναν.

Φέτος την παράσταση έκλεψε η ξανθή δασκάλα με το στράπλες. Προηγούμενες χρονιές, καυγαδίσαμε για τον Αλβανικής καταγωγής, ή τον εκ Νιγηρίας ορμώμενο, αριστούχο σημαιοφόρο. Του χρόνου θα μας απασχολήσει, ενδεχομένως, ο γκέι εύζωνας. Η παρέλαση αναδεικνύει, νιώθω, τα χειρότερα χαρακτηριστικά μας: το σεξισμό, το ρατσισμό, την ομοφοβία.

Σίγουρα υπάρχει άλλος τρόπος να καταλάβει η μαθητιώσα νεολαία τη σημασία των εθνικών επετείων.  Πιο ουσιαστικός, πιο επιμορφωτικός, πιο διασκεδαστικός και σύγχρονος. Αν στόχοι είναι η γνώση, η μνήμη, η φιλοπατρία και η εθνική υπερηφάνεια, δεν αντιλαμβάνομαι πώς επιτυγχάνονται με τη συμμετοχή ή την παρακολούθηση της παρέλασης. Για κάποιο λόγο μου φαίνεται πιο λογικό να αφιερωθούν οι ώρες αυτές σε μια δράση πιο επικοιδομητική, που παράγει λόγους να αγαπά κανείς την πατρίδα του. Πρόταση αυτή την ώρα δεν έχω, αλλά ακόμη και μια πανελλαδική δενδροφύτευση – απλοϊκό ακούγεται – θα μου φαινόταν καλύτερη ιδέα από το πανηγύρι της παρέλασης.

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Το τέλος της παρέλασης

  1. Εύγε! Τι να πώ…

  2. Anna Skiada says:

    Συμφωνώ απολύτως.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s