Sweet dreams


dream«Ήρθες στο όνειρό μου χθες. Διστακτικός, αγέλαστος, αλλά πολύ τρυφερός. Δεν έμεινες πολύ, κάτι σε φόβισε. Έβαλες τα γυαλιά σου, γυαλιά που δε φοράς, κι έφυγες λέγοντας «δεν μπορώ να το κάνω αυτό, απλά δεν μπορώ». Άφησες ένα στενό, μονό κρεβάτι ξέστρωτο, κι εμένα να προσπαθώ να κλείσω την πόρτα να μην το δει η μάνα μου.
Όταν ξύπνησα, χαμογέλασα. Αντιμέτωπη με τον καθρέφτη του μπάνιου– «ρε δεν πας καλά!» – ενώ πάσχιζα με την οδοντόβουρτσα να διώξω τη γεύση απ’ το φιλί σου. Ενώ ήξερα πως, κατά βάθος, ήθελα να το κρατήσω όλη μέρα το φιλί μαζί μου. Το φανταστικό, το ψεύτικο, το αδύνατο, που με κάνει να πετάω. Να ξανάρθεις
.».

Ξυπνώντας, ήθελα να το συνεχίσω το χθεσινό όνειρο. Γράφοντας αυτό το σημείωμα κι αφήνοντάς το σφηνωμένο, ας πούμε στον υαλοκαθαριστήρα του. Ανώνυμα. Να δω, θα μάντευε ποτέ τον συγγραφέα του;

Πλάκα έχουν τα όνειρα. Πότε είναι εντελώς αλλόκοτα, έως και σουρεαλιστικά, και πότε τόσο αληθοφανή, που η μετάβαση από τον ύπνο στο ξύπνιο δεν είναι πάντα ξεκάθαρη. Το πιο ζωντανό όνειρο ξεγλιστράει από το μυαλό σου, την ώρα ακριβώς που ανοίγεις τα μάτια σου και πας να το περιγράψεις: μέχρι να πεις «ήμουν λέει» το όνειρο έχει διαλυθεί, εξανεμιστεί, το απόλυτο κενό. Υπάρχουν άλλα, που εντυπώνονται στη μνήμη σου σαν αληθινά περιστατικά, και τα θυμάσαι χρόνια μετά, πλάνο προς πλάνο. Και μερικά γλυκά, σαν το χθεσινό, που θες να κλείσεις τα μάτια σου και να τα συνεχίσεις· να δεις άλλο ένα επεισόδιο ρε παιδί μου, όπως θα έβλεπες μονοκοπανιά μια ολόκληρη σεζόν Six Feet Under.

Το ερώτημα παραμένει. Γιατί βλέπουμε αυτά που βλέπουμε; Είναι άραγε μοναδικά τα όνειρά μας, ή τα βλέπουν κι άλλοι, σε κάποιο άλλο κρεβάτι, κάπου αλλού στον κόσμο; Εμείς σε ποιανού άσχετου το όνειρο μπορεί να σκάσουμε μύτη; Τι μπορεί να κάνουμε ερήμην μας μια νύχτα, που δεν θα το μάθουμε ποτέ;

Βλέπω πολλά όνειρα, και ζωηρά. Μιλάω καμιά φορά, λένε, στον ύπνο μου. Μικρή έκοβα και βόλτες φλυαρώντας. Κάποια όνειρα επαναλαμβάνονται, και φαίνεται περίεργο, ακόμη και στον ύπνο σου, να βρίσκεσαι ξανά στο ίδιο άγνωστο σπίτι. Ονειρεύομαι στα ελληνικά και στα αγγλικά, όπως ζω. Μια περίοδο έβλεπα συχνά τον ίδιο εφιάλτη: Έρχονταν να με πάρουν κάποιοι δυσάρεστοι τύποι. Τι τους είχα φταίξει και ποιοι ήταν, δεν έμαθα ποτέ. Στο κρίσιμο σημείο που άνοιγαν την μπαλκονόπορτα, πεταγόμουν κάθιδρη, με 200 σφυγμούς το λεπτό, πολλές φορές όρθια, αλλά είχαν ήδη εξαφανιστεί.

Άλλες νύχτες περπατάω αμέριμνη, μέχρι που αντιλαμβάνομαι πως δεν βρίσκομαι σε δρόμο αλλά καταμεσής ενός διαδρόμου προσγείωσης-απογείωσης. Ενώ τρέχω να ριχτώ σε κάτι θάμνους, ένα τεράστιο τζετ απογειώνεται σύριζα στο κεφάλι μου. Δεν με απασχολεί ο παραλίγο αποκεφαλισμός, αλλά που δεν είμαι μέσα στο αεροπλάνο. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

Προχθές είδα αυτόν που ήρθε, με φίλησε χωρίς κουβέντα, κι έφυγε, φορώντας γυαλιά που δε φοράει στην πραγματική ζωή. Και τη μάνα μου, που ουδέποτε ανακατεύτηκε στα προσωπικά μου, να δυσανασχετεί που ήταν εκεί. Ψάξε βρες.

Προβολή του θέλω μας, υπαγόρευση του υποσυνείδητου, αναπαραγωγή του ξύπνιου μας, διέξοδος των φόβων μας, ανάμνηση μιας προηγούμενης ή μιας παράλληλης ζωής, ή απλά ανεξήγητο – όνειρο.

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s