Φίλοι ερευνητές, η πενηντάρα ζει.


Photo borrowed from Advancedstyle.blogspot.com

Κανονικά, σύμφωνα με την άποψη των ερευνητών αγοράς και των marketeers, έχω ήδη πεθάνει κι ας μην έχω κλείσει τα πενήντα.

Δεν αγοράζω τίποτα, oύτε τρόφιμα, ούτε ποτά, ρούχα ή υπηρεσίες. Δεν έχω αυτοκίνητο, τηλεόραση, κινητό τηλέφωνο, υπολογιστή. Δεν πάω ταξίδια, δε βγαίνω έξω, δε διαβάζω, δε βλέπω ταινίες. Τίποτα. Κανένα προϊόν, εκτός από τις πάνες για την ακράτεια και την κόλα για την οδοντοστοιχία μου, δεν απευθύνεται σ’εμένα, και κανένας δεν ενδιαφέρεται για την άποψή μου.

Την ίδια στιγμή βρίσκομαι, θεωρητικά, στο καλύτερο στάδιο της καριέρας μου, αμείβομαι αντίστοιχα και, προϊόντος του χρόνου, αυξάνουν και οι πιθανότητες να κληρονονομήσω και κάτι…Τα παιδιά μου σπουδάζουν, αλλά μένουν ακόμη στο σπίτι (δεν έχω, αλλά αν είχα έτσι θα συνέβαινε) και, αν δεν υπήρχε η κρίση, θα είχα κάθε λόγο να πιστεύω ότι οι υποχρεώσεις μου έχουν επιτέλους λιγοστέψει, κι ότι μπορώ να κάνω περισσότερα για τον εαυτό μου. Στο ίδιο περίπου στάδιο βρίσκονται και όλοι οι συνομήλικοι φίλοι μου που, να χτυπήσω ξύλο, είναι μια χαρά στην υγεία τους. Αρκετοί από αυτούς μάλιστα, συμμετείχαν τις προάλλες στον Μαραθώνιο, τρέχοντας τα 5, τα 10 αλλά και τα πολλά χιλιόμετρα.

Χθες όμως, που έπεσε στα χέρια μου μια έρευνα αγοράς για τη χρήση της μοτσαρέλας στα ελληνικά νοικοκυριά, οι ερωτώμενοι δεν έπρεπε να είναι πάνω από σαράντα τεσσάρων.  Χρόνια τώρα σε αυτόν τον ευρύτερο χώρο του marketing, προσπαθώ να καταλάβω γιατί ένας άνθρωπος που, εν δυνάμει, απολαμβάνει το μεγαλύτερο εισόδημα της ζωής του και κρίνεται opinion former για μια μεγάλη κατηγορία ανθρώπων, θεωρείται άχρηστος για τις έρευνες καταναλωτή. Ποια είναι αυτή η γυναίκα 25-34, που ασχολείται με αλεύρια κι απορρυπαντικά, που η γνώμη της μετράει πιο πολύ απ’τη δική μου; Πού είναι αυτός ο άντρας, ο 25-34, που έχει άποψη για το αυτοκίνητο, κι ας μην έχει οδηγήσει άλλο απ’του μπαμπά του; Γιατί έχουμε κολλήσει, ενώ το προσδόκιμο ζωής αυξάνει ολοένα και η πλειοψηφία των προϊόντων και υπηρεσιών απευθύνονται στους πάντες,  στα ηλικιακά στεγανά των 18-24, 25-34, 35-44;

Αγοράζω μοτσαρέλα και τη χρησιμοποιώ σε συνταγές που αναρτώ στο Facebook. Εκεί τις βλέπουν οι φίλοι μου, που αγοράζουν κι αυτοί μοτσαρέλα για να τις φτιάξουν. Όταν πάω το αυτοκίνητο στο σέρβις και με γδέρνουν στα ανταλλακτικά, τους κράζω μ’ένα tweet. Σε παρέες συζητώ για τον καφέ που μ’αρέσει, την ταινία που είδα την περασμένη εβδομάδα, το ξενοδοχείο που έμεινα το καλοκαίρι, το στεγαστικό μου δάνειο, το σαμπουάν που κάνει τις μπούκλες μου αέρινες. Αν σταματούσαμε ξαφνικά, εγώ κι οι συνομήλικοί μου, να καταναλώνουμε, η αποχή μας θα είχε αντίκτυπο στα μερίδια αγοράς. Ζούμε και, πρώτα ο Θεός, θα καταναλώνουμε για πολλά ακόμη χρόνια. Αυτοί που ορίζουν τις τύχες των brands, γιατί άραγε δεν ενδιαφέρονται για τη δική μας άποψη;

Advertisements
This entry was posted in κοινωνία, miscellaneous, venting and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Φίλοι ερευνητές, η πενηντάρα ζει.

  1. Μήπως γιατί οι ίδιοι έχουν χάσει το τρένο, και απλά δεν έχουν άλλο τρόπο να μετρήσουν;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s