Ο άρτος εμού ο επιούσιος…


“Το ψωμί είναι δύσκολο να γίνει στο σπίτι, θέλει χρόνο, χρειάζομαι υλικά που δεν ξέρω πού να βρω, γερά μπράτσα για το ζύμωμα, μεγάλο φούρνο για το φούρνισμα ή μια αρτοπαρασκευαστική μηχανή που κάνει ένα σκασμό λεφτά και πιάνει κι όλον τον πάγκο της κουζίνας…”. Αυτά σκεφτόμουν, όταν άκουγα σπιτικό ψωμί.

Μύθος. Το μόνο που χρειάζεσαι για φτιάξεις το δικό σου ψωμί είναι ευτελή υλικά, μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού, ταψί και φούρνο. Δεν απαιτείται δε, καμία γνώση μαγειρικής. Αρκεί να έχεις τη μαγική συνταγή που άργησε τόσο να φτάσει στ’αυτιά μου!

Από την περασμένη Κυριακή, φτιάχνω ψωμί. Βγαίνει απ’το φούρνο ζεστό, τσουπωτό, μοσχοβολιστό και το κοιτάζω περήφανη, όσο προλαβαίνω, πριν βιαστικά χέρια το ζουλήξουν, το τσιμπήσουν, το κόψουν, το εξαφανίσουν! Το πρώτο μου καρβέλι ήταν μικρό, δειλή απόπειρα που πέτυχε. Το δεύτερο ήταν μεγάλο, πιο θαρρετή προσπάθεια που, επίσης, εξαφανίστηκε μετ’ επαίνων. Το τρίτο, το σημερινό, έχει και σουσάμι. Στο μυαλό μου έχω ήδη φουρνίσει καρβέλια με ελιές, με σπόρια, λιαστή ντομάτα, κρεμμυδάκι, ρίγανη…

Η ικανοποίηση που προσφέρει η θέα του σπιτικού ψωμιού είναι δυσανάλογα μεγάλη. Έχω περάσει ώρες φτιάχοντας πολύ πιο σύνθετα κι απαιτητικά φαγητά και γλυκά, κι έχω εισπράξει πολλά κολακευτικά σχόλια γι’αυτά. Το θέαμα όμως φίλων μου που κατασπαράζουν ένα καρβέλι που μόλις ξεφούρνισα, είναι εκτός από ικανοποιητικό και περιέργως παρήγορο.

 Φταίει που τα αρτοπωλεία μας είναι στην πλειοψηφία τους απογοητευτικά; Φταίει που η ευκολία μάς στέλνει στο σουπερμάρκετ, όπου αγοράζουμε αρτοσκευάσματα βαθειάς κατάψυξης, δελεαστικά την ώρα που τ’αγοράζουμε ζεστά, αλλά πλαστικά και μαραμένα σε λίγες ώρες; Ή μήπως είναι η ιδέα της κάλυψης μιας πολύ βασικής ανάγκης, η ιδέα του “βάζω ψωμί στο τραπέζι” που το κάνει συναρπαστικό; Η συνειδητοποίηση ότι, με λίγο αλεύρι και νερό, μπορείς να φτιάξεις κάτι τόσο νόστιμο;

Ό τι κι αν είναι, το προτείνω ανεπιφύλακτα. Ιδού η συνταγή:

3 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 1/2κούπα νερό
1 κουταλάκι γλυκού κοφτό  ξηρή μαγιά
1 κουταλάκι αλάτι (μετά την πρώτη φορά, το προσαρμόζεις ανάλογα με τα γούστα)
2 κουταλάκια γλυκού ελαιόλαδο

Ανακατεύεις όλα τα υλικά σε ένα μπολ με το κουτάλι, μέχρι να διαλυθούν όλα μαζί. Σκεπάζεις το μπολ και το αφήνεις να σταθεί, τουλάχιστον 5 ώρες.
Προθερμαίνεις τον φούρνο στους 200 βαθμούς. Αδειάζεις το μείγμα (που έχει γίνει πιο πηχτό κι ελαστικό) σε ένα λαδωμένο και στη συνέχεια αλευρωμένο ταψί (φόρμα του κέικ στρογγυλή ή μακρουλή, ταψί, πιρέξ, ό τι να’ναι!). Το σκεπάζεις με αλουμινόχαρτο (ή με καπάκι, αν προβλέπεται από το σκεύος) και το ψήνεις για 45 λεπτά. Το ξεσκεπάζεις και το αφήνεις να ψηθεί άλλα 15 λεπτά. Αυτό είναι όλο!

Στη φάση που ανακατεύεις τα υλικά, μπορείς βέβαια να προσθέσεις ό τι σου κάνει κέφι – ελιές, λιαστή ντομάτα, τυριά, ρίγανη… Αν θες σουσάμι, το βάζεις από πάνω, πριν το ψήσεις. Μια δόση, ψημμένη σε κλασική μακρόστενη φόρμα κέικ, βγάζει μια μικρή φραντζόλα του μισού περίπου κιλού.

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s