Παρένθεση αυτογνωσίας


Καταπιάνομαι με πολλά τελευταία, μα μου’λειψε η “πένα”. Aνακαλύπτω νέες πτυχές μου, άλλους τρόπους να εκφράσω τη δημιουργικότητά μου, αλλά οι λέξεις στη σελίδα πάντα με βοηθούν να εστιάσω.

Παρακολούθησα μ’ενδιαφέρον, τις προάλλες, ένα συνέδριο για νέες γυναίκες, που ενδιαφέρονται κι επιθυμούν να γίνουν επιχειρηματίες. Είμαι επιχειρηματίας και δεν είμαι νέα. Βρήκα όμως κάποιες από τις εισηγήσεις εξαιρετικά διαφωτιστικές. Έμαθα ότι πριν ξεκινήσεις, πρέπει να ξέρεις ποια είσαι και τι θέλεις πραγματικά. Προσωπικά, ήξερα ποια δεν ήμουν και τι δεν ήθελα πραγματικά. Αυτό αρκούσε για να φύγω από τη σιγουριά της πεπατημένης οδού, ώστε να κάνω τα πράγματα, όπως εγώ πίστευα πως πρέπει να γίνονται. Δεν είμαι καλή επιχειρηματίας, είμαι όμως καλή στη δουλειά μου. Στο χώρο μου έχω δει πολλούς, καλούς επιχειρηματίες, που δεν υπηρετούν και τόσο καλά το αντικείμενό τους.

Αυτά όλα είναι ή δεν είναι άσχετα με αυτό που αναγνωρίζω σήμερα. Μετά από 25 χρόνια στον επαγγελματικό στίβο, ξέρω ποια είμαι και ποια δε θα γίνω ποτέ. Όσο για το τι θέλω… θέλω πολλά και διαφορετικά. Αγαπώ αυτό που κάνω, μα ξέρω πως μπορώ να τα καταφέρω κι αλλού. Σειρήνες με καλούν πανταχόθεν. H μία θα ήταν ίσως αντιμετωπίσιμη, αλλά αυτές είναι πολλές.  Όπως πάντα σ’αυτές τις περιπτώσεις, δεν αγνοώ καμία. Ανταποκρίνομαι σε όλα τα καλέσματα, προσπαθώντας να τα συνδυάσω όλα.

To “όλα” αθροίζει πολλές ώρες. Δημιουργικές κι επικοικοδομητικές ώρες στο γραφείο, με όλες τις δυσκολίες της εποχής , αλλά και με μεγάλες “νίκες” που έρχονται τώρα, ως αποτέλεσμα της συνεπούς τοποθέτησης και πορείας τόσων ετών. Ώρες με αλεύρια και βούτυρα, μίξερ και φούρνους, σε αναζήτηση του τέλειου μπισκότου. Ώρες αλλόκοτες, με μια μηχανή στο χέρι, στη μέση ενός φωτογραφικού project που, έτσι ξαφνικά, βρήκε το θέμα του. Ώρες απρόσμενα χαρούμενες, αστείες και δημιουργικές, μ’έναν σύντροφο που τρέφει όλες μου τις πλευρές. Και βέβαια, όπως πάντα, ώρες μπροστά σε μια οθόνη, αντιμέτωπη με τις σκέψεις και τις λέξεις, και πονήματα διάφορα που δε βρίσκουν το δρόμο τους.

Από την άλλη υπάρχει το αρχίζω πολλά και δεν τελειώνω τίποτα. Δεν είναι η ισορροπία το πρόβλημά μου. Είναι η έλλειψη συγκέντρωσης που με ταλανίζει ανέκαθεν. Η ανάγκη τού ν’αφήσω το ένα και να πιάσω το άλλο,  σαν ένα “βαριέμαι εύκολα”, που όμως δεν είναι ακριβώς η αλήθεια. Πηγαίνω σαν πεταλουδίτσα απ’το ένα στο άλλο, ακούραστα, αλλά αν με βάλεις μπροστά στο ένα και μ’αφήσεις, γρήγορα κατεβάζω ρολά. Επίσης, λόγω της χρόνιας ανυπομονησίας, η τελειότητα μου διαφεύγει. Η τελειότητα απαιτεί υπομονή, επιμονή κι επανάληψη, και απ’τα τρία αυτά, κανένα δεν είναι το φόρτε μου. Σταματάω στο “πολύ καλά”, αδιαφορώντας για το “άριστα”, κι αυτό συνέβαινε πάντα.

Δεν έχω μία, συγκεκριμένη κατεύθυνση. Αναρωτιέμαι αν πειράζει, αν θα’πρεπε να έχω κάποιο στόχο. Οι γκουρού αυτών των θεμάτων ισχυρίζονται πως πρέπει να θέτουμε στόχους, σε όλους τους τομείς της ζωής μας.  Συνειδητοποιώ ότι ποτέ δεν είχα έναν, ξεκάθαρο στόχο, όπως έχουν άλλοι που ζηλεύω. Προφανώς κάτι κάνω λάθος, αλλά περιέργως το νιώθω σωστό.  Περνάω την καλύτερη, την πιο δημιουργική ίσως, περίοδο της ζωής μου. Περιπλανιέμαι σε διαφορετικούς δρόμους, σ’έναν ενδιαφέροντα περίπατο χωρίς ορατό τέλος. Κάποιος μου κρατάει το χέρι. Περπατώ κι όπου βγει.

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s