Εις το επανιδείν


FullSizeRenderΤι θα γίνει, σε χάσαμε, δε θ’ανεβείς καθόλου;
– Δε μπορώ ρε μπίθρο, άμα με γυρίσεις ανάποδα δε θα πέσει ούτε ένα ευρώ – μόνο με τα πόδια παίζει ν’ανεβώ και βαριέμαι…
– Ε άμα είν’έτσι, να σε κάνω τα εισιτήρια βρε πουλάκι μου!
– Άσε με σε παρακαλώ που θα με κάνεις τα εισιτήρια, να σ’έχω και υποχρέωση. Όταν μπορέσω θα’ρθω, εκεί θα είστε.

Η Θεσσαλονίκη είναι, για μένα, οι φίλοι μου. Άλλους δεσμούς δεν έχω με την πόλη.

Με τον Κωνσταντίνο παίζαμε βόλεϊ στο Πανεπιστήμιο στην Αγγλία. Επί έξι ολόκληρους μήνες κάτω απ’το φιλέ, εκείνος νόμιζε ότι είμαι Εγγλέζα, εγώ ότι είναι Αμερικανάκι ιταλικής καταγωγής (έκανε καριέρα ως Conti…). Τα επώνυμά μας, άγνωστα κι αδιάφορα. Κάποτε, προς το τέλος της χρονιάς, ανακαλύψαμε ότι είμαστε πατριωτάκια, γεγονός που δε μας έφερε πιο κοντά, αλλά μας διασκέδασε αφάνταστα, μιας και μπορούσαμε ξαφνικά να μιλάμε Ελληνικά και να μη μας καταλαβαίνει κανείς. Μετά χαθήκαμε, όπως χάνεσαι όταν νιώθεις πως έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου.

Είκοσι χρόνια αργότερα, ξεφυλλίζοντας ένα περιοδικό, σταμάτησα σε μια σελίδα με μια ξαπλωμένη αρκούδα. Γονατιστός πλάϊ της, ο Κωνσταντίνος. Ίδιος! Έψαξα τη λεζάντα και η βεβαιότητά μου επιβεβαιώθηκε. Google, Καλλιστώ, e-mail, και στο επόμενό μου ταξίδι στη Θεσσαλονίκη, συνάντηση με τον παλιό συμπαίκτη-συμφοιτητή.

Δέσαμε. Στον κόσμο των ενηλίκων,  με μια ζωή ο καθένας πίσω του, ταιριάξαμε πιο ουσιαστικά απ’ότι ως φοιτητάκια. Γνώρισα κι αγάπησα την Καλλιστώ, τη Βίκυ, τον Μάνο – γνώρισα όλη την παρέα, τη Θεσσαλονίκη του Σαββατοκύριακου. Συρθήκαμε, υπέροχα Σάββατα, από καφέ σε καφέ, από ποτάκι σε ποτάκι, σε φαγητά, σε σινεμά, σε μουσικές.  Κάναμε ωραίες κουβέντες, ανταλλάξαμε ωραία e-mails, μια εποχή γονατίσαμε το messenger.

Απέκτησα έναν καλό φίλο. Ν’ απαριθμήσω τις αξίες και τα προτερήματα μού φαίνεται τελείως περιττό. Αυτοί που μετράνε τα γνωρίζουν καλύτερα από μένα, για τους άλλους δεν έχει μάλλον σημασία.

Η Θεσσαλονίκη είναι, για μένα, ο Κωνσταντίνος, η Γιάννα, η Ντορίνα, ο Βασίλης, η Άννα, ο Μάνος, η Ηλιάνα… Είναι πρωινοί καφέδες στον Θερμαϊκό, ακολουθούμενοι από μεσημεριανές βότκες στο Bel Air. Είναι το πέρασμα απ’την Καλλιστώ.  Είναι δυο κολλητοί, ο Κωνσταντίνος κι ο Μάνος, που προσπαθούν να μου εξηγήσουν γιατί δεν είναι ερωτική η Θεσσαλονίκη. Τσακώνονται για τα πιο γελοία θέματα, όπως συνομιλούν μόνον αυτοί που έχουν μεγαλώσει μαζί.  “Σαν τους γέρους του Muppet Show κάνετε” θυμάμαι να τους λέω, “άμα γεράσετε, ο Θεός να μας φυλάει από τη γκρίνια σας“.

Δεν έτρωγα τη γλώσσα μου καλύτερα.

Ο Κωνσταντίνος δε θα γεράσει. Έφυγε νωρίς και σκόρπισε στον άνεμο. Μας κοιτάει και γελάει και η Θεσσαλονίκη, για μένα τουλάχιστον, δε θα είναι ποτέ η ίδια.

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous. Bookmark the permalink.

4 Responses to Εις το επανιδείν

  1. John Forde says:

    Constantinos was my dear friend at Macalester College. I visited him in Thessaloniki and Skiathos in 2010. Is there are englsh translation of the writing above? Thank you. (or it could be emailed to me : johnforde@mentalengineering.com )

  2. marleoni says:

    Hi John, I will gladly send you an adaptation into English to your e-mail address; just give me the weekend to work on it. Constantinos and I played volleyball together at UEA in England, met up again seven years ago and were very close since then, although I live in Athens.

  3. cummulus says:

    Θά ἤμουν ἀδιάκριτος ἄν ρωτοῦσα, ἀπό τί…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s