Μπέικον-παρμεζάνα


Το post σήμερα δεν πραγματεύεται το σνακ που σημάδεψε την εφηβεία και τις πρώτες νυχτερινές εξόδους μου. Πραγματεύεται την εταιρική αλαζονεία και την αλαζονεία γενικότερα.

Ακούς, ακούς και δε μιλάς, μέχρι που φτάνει η στάθμη στο σημείο της υπερεκχείλισης. Πώς μπορείς να το κρατήσεις μέσα σου όταν εδώ που φτάσαμε – στο σημείο μηδέν, στο σημείο θεωρητικά της επανεκκίνησης- μαθαίνεις για συμπεριφορές, που καταστούν σαφές ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει για ορισμένους και, το χειρότερο, τίποτα δεν θ’αλλάξει ποτέ, αν δεν αντιδράσουμε μ’όποιον τρόπο μπορούμε.

Εν έτει 2012, όταν τόσο έχουμε εκτεθεί, εντός κι εκτός των τειχών, για τη διαφθορά σε όλους τους τομείς, διοικητικά στελέχη εταιρίας, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, χλευάζουν τις έννομες διαδικασίες και τις παρακάμπτουν ευθαρσώς, μπροστά στα μάτια και τ’αυτιά των υφισταμένων τους. Είναι σίγουροι, και δυστυχώς η πίστη τους τεκμηριώνεται, πως τα φακελάκια, τα μπαξισάκια και οι νομότυπες “χορηγίες” των προηγουμένων ετών, θα τους καλύψουν. Πως ο “κολλητός”, στην Πολεοδομία, την Εφορία, την Υγειονομική Υπηρεσία, θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, και σκοτούρα τους αν το μαγαζί που ανοίγουν δεν πληροί καμιά προδιαγραφή…

Εν έτει 2012, ένα τηλεφώνημα στον “κολλητό” (μεσούσης της συνάντησης με τους υφισταμένους, ώστε να καταστεί σαφής τόσο η δικτύωση όσο κι η ανωτερότητα) λύνει τα προβλήματα, απομακρύνει τα κωλύματα κι ακυρώνει όλες τις εισηγήσεις αυτών των υφισταμένων. Του τύπου “για να μαθαίνετε πώς γίνονται σωστά τα πράγματα, άχρηστοι. Αφελή πλάσματα που πιστεύετε πως πρέπει να υπάρχουν και να τηρούνται οι διαδικασίες, οι κανόνες, οι νόμοι”…

Βλέπετε θεωρούν πως βρίσκονται στο απυρόβλητο. Αγνοούν το αγανακτισμένο, αηδιασμένο πλήθος ως να μην είναι εκεί. Ξεχνούν ότι δεν έχουν κάνει απολύτως τίποτα για να συσπειρώσουν τις στρατιές τους, να τους ανεβάσουν το ηθικό, να τις έχουν με το μέρος τους. Αντιθέτως έχουν κάνει τα πάντα για να τις αποξενώσουν, να τις απομονώσουν και να τις αγανακτήσουν.  Στην κορυφή του Ολύμπου της αλαζονείας, δε φτάνουν φαίνεται οι ψίθυροι-κραυγές της δυσαρέσκειας, της αηδίας, της επανάστασης. Ο Βασιληάς Αστόχαστος και η παρέα του, χαμένοι στο τριπάκι της εξουσίας, δε συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν πια υπήκοο – υπάκουο ή μη. Έχουν έναν “όμηρο” που ονειρεύεται την ελευθερία και την εκδίκηση.

Εν έτει 2012, έχοντας προ πολλού περάσει την εφηβεία, δεν τρώω πια μπέικον-παρμεζάνα. Ειδικά όταν έχω λόγους να πιστεύω ότι η ημερομηνία λήξης της, έχει πέσει κι αυτή θύμα της αλαζονείας.

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous. Bookmark the permalink.

3 Responses to Μπέικον-παρμεζάνα

  1. easy'n cosy says:

    Την απάντηση νομίζω την έχεις δώσει προ πολλού στο “Εγώ θα έφευγα” 😉

    • marleoni says:

      Ναι, αλλά έλα που έμεινα! Τζάμπα εισέπραξα τόσα κατηγορώ για την υποτιθέμενη λιποταξία μου – ακόμη εδώ είμαι, γερά στις επάλξεις, ενώ άλλοι που μ’έβριζαν την έχουν κάνει ακροπατώντας…

  2. kitrinoprasino says:

    ποσο αληθινο! με αναιδεια να παριστανουν πως ετσι ειναι το σωστο και ετσι πρεπει να γινεται.. και εμεις ακομα να ελπιζουμε πως μπορει να υπαρξει ζωη χωρις πλαγιες οδους..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s