Το δράμα της ντουλάπας που δε συνεργάζεται


“Δεν έχω τι να φορέσω”. Κοροϊδέψτε όσο θέλετε, κράξτε όσο θέλετε, ρούχα δε θα φυτρώσουν στις κρεμάστρες, ούτε παπούτσια στον πάτο της ντουλάπας, και το πρόβλημα θα με ταλανίζει μέχρι να εξαντληθεί ο χρόνος και να πρέπει πια να μπω στο αυτοκίνητο. 

Βλέπετε παντρεύονται δυο αγαπημένοι μου σήμερα, χειμωνιάτικος γάμος,  ο βρωμονοτιάς δε λέει να σταματήσει και τώρα πήρε και να βρέχει… Ποιος όμως νοιάζεται για μερικές ψιχάλες κι έναν αντιπαθητικό αέρα, όταν υπάρχει τόση λιακάδα γύρω τριγύρω; Ο δε καιρός δεν έχει τίποτα, μα τίποτα, να κάνει με το δικό μου πρόβλημα.

Στο πάρτι είμαι καλεσμένη, ούτε παντρεύομαι, ούτε μαμά της νύφης είμαι. Πώς γίνεται δυο ντουλάπες γεμάτες να μη μπορούν να ανταποκριθούν σ’ένα τέτοιο ζητούμενο; Το ένα σκέλος της απάντησης αφορά στην οικονομική κρίση, και στην αδυναμία ανανέωσης της γκαρνταρόμπας κατά βούλησιν – ανάμνηση μιας άλλης εποχής, οριστικά περασμένης. Το δεύτερο σκέλος της ίδιας απάντησης αφορά στην σχετικά πρόσφατη αλλαγή σωματότυπου, που δε μου επιτρέπει να ανατρέξω σε ενδυματολογικούς θησαυρούς του παρελθόντος, και να τους δώσω νέα πνοή με το άλλοθι του vintage.

Έλα όμως που κι εκείνες τις εποχές, των παχέων ούτως ειπείν αγελάδων, ανέκυπτε το ίδιο πρόβλημα! Έρχομαι λοιπόν στο τρίτο σκέλος της απάντησης, που είναι ότι μάλλον ψωνίζω ρούχα με λάθος κριτήρια. Τα ρούχα που προορίζονται γι’αυτές τις περιπτώσεις, τα ας το πούμε επίσημα, πρέπει τελικά να αγοράζονται ως “στολές”: σεταρισμένα, φιξαρισμένα, τυφλά να τα βγάζεις απ’τη ντουλάπα, με μόνο άγχος το αν κουμπώνουν. Όχι να βρίσκεσαι αντιμέτωπη, την κρίσιμη ώρα, με πολλά διαφορετικά κομμάτια, το κάθε ένα από αυτά αξιόλογο στο είδος του, που όμως δεν εννοούν με τίποτα να συνεργαστούν.

Έχουμε και λέμε:

  • ένα μαύρο φόρεμα πενταετίας που υπεραγαπώ, αλλά σήμερα μου φάνηκε ξεθωριασμένο και ακατάλληλο.
  • ένα δεύτερο μαύρο φόρεμα, πιο σοβαρό, που ποτέ δεν αγάπησα κι έχω φορέσει συνολικά 2 φορές σε 3 χρόνια (πόσες αλήθεια πιθανότητες υπάρχουν να διαλέξω αυτό σήμερα;…)
  • ένα μαύρο σαλβαροειδές που παρήγγειλα εν τη απελπισία μου απ’το yoox, που ήρθε εγκαίρως και που, ως δια μαγείας, μου κάνει και μ’αρέσει.

Το σαλβαροειδές προκρίνεται, αλλά κινεί μια άλλη δραματική διαδικασία, αυτήν της επιλογής του κατάλληλου top. Κι αυτό, πριν φτάσουμε στην απελπιστική στιγμή του υποδήματος! Να, τώρα, τα διλήμματα:

  • το λαδί μεταξωτό πουκάμισο που δεν έχω φορέσει ποτέ (έκλεισε διετία στην κρεμάστρα) και περίμενε το ταίρι του; Του ξήλωσα μια κουφόπιετα προ ολίγου και κάθεται καλύτερα.
  • το μαύρο body με το μαύρο ημιδιάφανο ζακετόνι (μαύρη μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα και δεν έχω την επιδερμίδα να το υποστηρίξω)
  • το μαύρο body (γι’αυτό τα αποκαλούν βασικά κομμάτια της γκαρνταρόμπας) με το σκατί ζακετόνι; Μπα, αυτό είναι λίγο κουρελέξ, μάλλον δεν κάνει για την περίσταση.
  • άντε και προκρίνω το πουκάμισο, με ζώνη ή χωρίς;

Το ιδανικό παπούτσι κάθεται ακόμη σ’ένα ράφι του καταστήματος. Όταν το πρωτοείδα, δεν είχα ακόμη το σαλβαροειδές και μου φάνηκε “κάπως”. Σήμερα, Σάββατο περασμένες επτά, μου φαίνεται το τέλειο πατούμενο για το σύνολο που με τεράστιο κόπο έχω συνθέσει. Γόβα ή μπότα;

Ενώ αν η “στολή” μου με περίμενε ετοιμοπόλεμη στην κρεμάστρα, με το παπουτσάκι στημένο, προσοχή, από κάτω, θα περνούσα το απόγευμα αναζητώντας απλά το τέλειο κόσμημα για να αναδείξω το όλον. Το οποίο, παρεπιπτόντως, αναζητώ ακόμη (μαζί με τη λύση στο δίλημμα του πατούμενου).

ΥΓ Μελίσσα, Δημήτρη, χίλιες ευχές και σας ευχαριστώ για το θέμα!

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s