Άλλα λόγια ν’αγαπιόμαστε


Photo courtesy of N via Leme Cam

Η νύστα που μου προξενούσε η ανάγνωση της “Αναζήτησης του χαμένου χρόνου” στο Πανεπιστήμιο ήταν παροιμιώδης. Στην πρώτη σελίδα γλάρωνα και στην τρίτη το (βαρύ) βιβλίο είχε μπρουμυτίσει στο στήθος μου κι εγώ ταξίδευα στις αγκάλες του Μορφέα. Μάταια συμφοιτητές μου προσπαθούσαν να με ενθαρρύνουν λέγοντάς μου πως άπαξ και μπεις στο κλίμα, κολλάς και δε μπορείς να σταματήσεις. Στο κλίμα δε μπήκα, ο Προυστ δεν κατάφερε να με κερδίσει και το μάθημα το πέρασα καταφεύγοντας στα γνωστά “βοηθήματα”… Το μόνο πράγμα που εντυπώθηκε καλά στη μνήμη μου ήταν οι madeleines και το πώς μια δαγκωνιά από ένα γλυκάκι μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη σου σκηνές ολόκληρες και να τις φέρει αναλλοίωτες στο παρόν.

Ένα βράδι πρόσφατα μνημονεύαμε τα ταρτάκια του Μικέ, αυτά με το σκουληκάκι σοκολάτας από πάνω, που μέσα είχαν μια γέμιση από καρύδι/μύγδαλο. Είχαμε από παιδιά να τα γευτούμε κι η επιθυμία μας να τα ξαναδοκιμάσουμε ήταν τόσο έντονη που σχεδόν ταυτόχρονα σηκωθήκαμε απ’τον καναπέ για να καβαλήσουμε τη μηχανή με προορισμό την Πλατεία Μαβίλη. Φευ όμως ήταν περασμένα μεσάνυχτα κι έτσι όπως σηκωθήκαμε έτσι ξανακαθήσαμε, με παρηγοριά ένα σοκολατάκι περιπτέρου. Την επομένη πέρασα το κατώφλι του Μικέ και “χτύπησα” το πολυπόθητο ταρτάκι. Μαγικό! Ο παππούς εμφανίστηκε στην καφέ βελούδινη πολυθρόνα του μ’εκείνo τo κοντό robe de chambre που φορούσε όταν έμπαινε στο σπίτι κι έβγαζε το σακάκι. Η Ρούλα τού έφερε τον καφέ (τούρκικο), ο παππούς άναψε τσιγάρο (Ασσο φίλτρο) και η γιαγιά του γκρίνιαξε. Μέχρι να διαλυθεί η γεύση, η εικόνα ήταν τόσο ζωντανή που μύριζα το aftershave και τον καπνό απ’το τσιγάρο, πίσω στο διαμέρισμα της Βασ. Σοφίας, πίσω στη δεκαετία του ’70.

Το ένα έφερε τ’ άλλο. Η επίσκεψη στου Μικέ αναβίωσε και τα palmiers, άλλη αγαπημένη γεύση του παρελθόντος. Η κουβέντα για τα απίθανα αυτά γλυκά οδήγησε στην ανακάλυψη μιας απλούστατης συνταγής που με τη σειρά της με οδήγησε στον πάγκο της κουζίνας όπου, με απίστευτη ευκολία, μετά από λίγη ώρα ξεφούρνιζα τα δικά μου, μοσχοβολιστά palmiers. Φαγώθηκαν σε μια λευκή νύχτα και βέβαια θα τα ξαναφτιάξω. Χαρά μου να τέρπω τον ουρανίσκο του, είναι ο τρόπος μου να συμπαρίσταμαι και να συμμετέχω σε κάτι που πιστεύω, σε κάτι σπουδαίο.

Advertisements
This entry was posted in food, miscellaneous, thoughts and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

6 Responses to Άλλα λόγια ν’αγαπιόμαστε

  1. aussie says:

    επ…. την συνταγή παρακαλώ!! Μας έφτιαξες καλά καλά και μετά … τίποτα!!

    • marleoni says:

      Είναι που δεν είναι blog μαγειρικής και θα παραπονεθούν οι άλλοι ότι τους τρώω την πελατεία! Δεν έχω όμως μυστικό: σε ένα φύλλο έτοιμης σφολιάτας απλώνεις με πινέλο βούτυρο (από το ακριβό!) που έχεις λιώσει σε κατσαρολάκι και πασπαλίζεις με ζάχαρη. Τυλίγεις από τις δυο άκρες ταυτόχρονα ώστε τα 2 ρολά να συναντηθούν στο κέντρο (στο σχήμα του palmier). Τυλίγεις σφικτά το ρολό σε μια ζελατίνα και βάζεις στο ψυγείο για να σφίξει πάλι το βούτυρο – βγάζεις, κόβεις σε φέτες (1 εκ. περίπου) απλώνεις σε ταψί και ψήνεις μέχρι να ροδοκοκκινίσουν!

  2. Ν,αγαπιομαστε, ν’αγαπιεστε, ν’αγαπιουνται. … οπως και να’χει κατι ηξερε κι ο Προυστ με την αναζητηση του ” χαμενου” (?) χρονου.LOL

  3. Philippa says:

    thanx gia to keimeno & tin syntagi…already looking forward to the next (keimeno) one

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s