Γράμμα στη φίλη μου τη late bloomer


Αγαπημένη φιλενάς,

Μερικά βήματα πριν την τρομακτική ευθεία που κατηφορίζει προς το φορτισμένο νούμερο “50”, ασπαζόμενη ίσως ενδόμυχα τη δημοφιλή, σύγχρονη έκφραση “fifty is the new thirty”, βρέθηκες ένα πρωί αντιμέτωπη με την αποκάλυψη ότι για πρώτη φορά στην ενήλικη ζωή σου σκέπτεσαι ότι ίσως και να ήθελες να γίνεις μητέρα. Αναρωτήθηκες: “το σκέπτομαι εκ του ασφαλούς, γνωρίζοντας ότι οι πιθανότητες να μετατραπεί η επιθυμία σε πραγματικότητα είναι μηδαμινές ή το σκέπτομαι επειδή για πρώτη φορά πραγματικά εμφανίζεται να έχει νόημα αυτή η σκέψη;”

Έχει νόημα γιατί τώρα νιώθεις ότι έχεις χρόνο για τη μητρότητα, ότι τώρα μπορείς ν’αφιερωθείς σ’έναν τόσο ιερό σκοπό, απερίσπαστη και χωρίς την αίσθηση ότι η γη γυρίζει εκεί έξω, ενώ εσύ είναι κλεισμένη στον μικρόκοσμο της οικογένειάς σου. Δεν έχεις απωθημένα. Δούλεψες σα σκυλί, μετά σαν άνθρωπος, ταξίδεψες, γνώρισες, έπαιξες, διασκέδασες, χόρτασες. Τώρα, για πρώτη φορά, αισθάνεσαι ότι ίσως κάτι έχασες έχοντας αποφύγει επιμελώς την πεπατημένη. Ότι ίσως το αποτύπωμά σου στον κόσμο αυτό θα είχε μεγαλύτερη δύναμη αν, φεύγοντας, άφηνες πίσω σου ένα κομμάτι σου. Ένα δημιούργημά σου.

Έχει επίσης νόημα κυρίως γιατί τώρα ξανασυναντήθηκε η τροχιά σου με αυτήν κάποιου που καθόλου τυχαία δε βρέθηκε πάλι στο δρόμο σου. Αυτός εμφανίστηκε τώρα γιατί τώρα είναι κι αυτός έτοιμος να αναλάβει τον σημαντικότερο ίσως ρόλο της ζωής του. Του πατέρα. Ρόλος που όχι απλά αποδέχεται αλλά αποζητά. Επιζητά μη σου πω. Ρόλος που είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του, αν όχι με τις κοινές αντιλήψεις περί casting, σίγουρα με κριτήρια που καθιστούν την επιλογή του εξαιρετική. Εξ άλλου πότε ασπάστηκες εσύ τελευταία φορά τις κοινές αντιλήψεις;  

Το έργο θα το γράψετε, λες, εσείς. Οι ρόλοι σας είναι δεδομένοι – μητέρα, πατέρας – και θεωρείτε ότι για τον τρίτο ρόλο – του παιδιού – μπορείτε οι δυο σας να δημιουργήσετε τον τέλειο υποψήφιο. Αλλαζόνες ή ρεαλιστές; Λεπτή ισορροπία αλλά τελικά ίσως δεν έχει τόση σημασία, μιας κι ο ορισμός του “τέλειος” πηγάζει απ’τις δικές σας πεποιθήσεις και, στο κάτω-κάτω της γραφής, δικό σας είναι λέμε το σενάριο. Αντισυμβατικό, all the way, αλλά πόσες ταινίες με συμβατικό σενάριο αγάπησες στ’αλήθεια;

Και καλά, εσένα σε καταλαβαίνω, μιας κι εγώ στην ίδια ευθεία βρίσκομαι, κι εμένα το τόξο του εγγύς μέλλοντος αγγίζει το ακατονόμαστο νούμερο. Και γυναίκα είμαι και βιολογικό ρολόϊ διαθέτω. Αυτός, ο σχεδόν πενηντάρης (γιατί για τον άνδρα δεν θα χρειαστεί να ανατρέξω σε κομψές, περιφραστικές λύσεις) γιατί επιλέγει για συμπρωταγωνίστρια εσένα όταν υπάρχουν τόσες εν δυνάμει υποψήφιες για τον ρόλο; Δεν έχασε τα μυαλά του. Δεν τον τύφλωσε ο έρωτας ούτε ένιωσε πως βρήκε το άλλο του μισό, απ’ότι μου λες. Χάθηκαν οι νεότερες, οι ακμαιότερες, οι γονιμότερες; Χάθηκε να περιμένει να ερωτευτεί μια τέτοια, που θα του κάνει κι ένα και δυο και τρία και τέσσερα παιδιά…(sorry, δεν μπόρεσα ν’αντισταθώ, αφού ξέρεις δα πώς μου’ρχονται αυτά, όσο πιο σοβαρό το θέμα, τόσο πρέπει να το γειώνω). Γιατί εσύ φιλενάδα; Γιατί; Προσωπικά, αν ήμουν στη θέση σου – και τώρα που δεν είμαι – αυτό το ερώτημα θα επιθυμούσα διακαώς να απαντηθεί.

Απόπειρες να το απαντήσω μπορώ να κάνω, βασισμένη σε εικασίες, παραδοχές κι αναγωγές. Μπορεί, για παράδειγμα, με την ωριμότητα της πεντηκονταετίας (ανελέητη!) και των γκρίζων κροτάφων (το θεληματικό πηγούνι το κρατώ για την ώρα που θα σκύψει πια να φιλήσει το βρέφος) ν’ αποδέχεται ότι αυτό που μετράει περισσότερο στην ποιότητα μιας σχέσης σε βάθος χρόνου, αλλά και στην ίδια τη μακροβιότητα της σχέσης, δεν είναι ο κατακούτελος ο έρωτας – αυτός που σε φουντώνει και σε καταπίνει και μετά σ’αδειάζει και μένεις ίδιος ξεφουσκωμένο μπαλόνι στο τέλος παιδικού πάρτι. Είναι ο σεβασμός, η εκτίμηση, η φιλία, η αγάπη, η συντροφικότητα, οι κοινοί στόχοι. Πράγματα που εσείς έχετε και με το παραπάνω. Κι αν σας φάνηκε πως δεν είχατε κοινό στόχο μέχρι τώρα,  η σκέψη που κάνετε σας δίνει τον σημαντικότερο κοινό στόχο ever.

Ίσως πάλι αναγνωρίζει σε σένα χαρακτηριστικά που πιστεύει πως συνδυάζονται καλά με τα δικά του, ώστε με την ευλογία του DNA να δημιουργηθεί ένα πλάσμα με αυξημένες πιθανότητες να το γουστάρει. Ή ότι απ’όλες όσες γνώρισε μέχρι σήμερα, εσύ έχεις τα καλύτερα προσόντα για μητέρα. Τι να πω, ειλικρινά δεν ξέρω. Στη θέση σου, θα προσπαθούσα να καταλάβω.

Δεν έχω απαντήσεις, δεν έχω συμβουλές και, κυρίως, δεν θα σου πω ότι τρελάθηκες κι ότι οι ορμόνες σου κάνουν πάρτι (κι αν κάνουν, δε με κάλεσαν!). Θα σου υπενθυμίσω μαλακά ότι αν τελικά πάρετε αυτήν την απόφαση κι αν εισακουστείτε κι από επιθυμία γίνει πραγματικότητα, θα είναι από κάθε άποψη το μεγαλύτερο, το πιο μετέωρο βήμα που θα έχεις ποτέ κάνει. Αλλά θα είμαι δίπλα σου για να σε πιάσω στις κακοτοπιές και ίσως, ίσως είπα, να κάνω και λίγο baby-sitting.

Δεν μ’ έχεις συνηθίσει σε συμβατικές συμπεριφορές, από εσένα περιμένω πάντα το απροσδόκητο (αντίφαση ξε-αντίφαση αυτή είναι η πραγματικότητα). Άνθισες λίγο αργά φιλενάδα, late bloomer, αλλά τι πειράζει;

Ποτίζω το άνθος σου και σε φιλώ

ΕC

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s