Όπως τα έδιωξε η βροχή


Λούνα παρκ, Σεπτ. 2011 - υλικό για θρίλερ

Υπάρχει. Το writer’s block λέω, υπάρχει. Είναι τότε που, ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα, κάθεσαι μπροστά σε μια κενή οθόνη υπολογιστή και δεν μπορείς ούτε μια φράση να γράψεις. Να σπάσεις την ασπρίλα της. Εκατό ιδέες κι ασύνδετες σκέψεις τριγυρίζουν στο μυαλό σου, αλλά τη στιγμή που προσπαθείς να εγκλωβίσεις μία, μετατρέποντάς την σε λέξεις, αυτή σα να εξατμίζεται – ή που σου φαίνεται άχρηστη ή που δεν ξέρεις πώς να την φέρεις στη ζωή.

Σήμερα, η πρωινή νεροποντή και, στη συνέχεια, το σταθερό γκρι της μέρας και το ρυθμικό τσικ-τσικ της σταγόνας στο τζάμι, σα να έδωσαν ώθηση στο σύστημα (νερόμυλος είναι τελικά). Όχι ότι μπήκαν οι ιδέες κι οι σκέψεις σε σειρά – κάθε άλλο. Είναι ακόμη όσο χύμα ήταν. Μιας όμως και αυτοπεριγράφεται αυτό το blog ως “σκέψεις ατάκτως ερριμένες”, δικαιωματικά μπορώ να γράψω χύδην. Καρεκλοποδαράτα, σαν τη βροχή.

Παιδί. Γιατί δεν έχω; Γιατί δε θέλησες, η εύλογη απάντηση. Γιατί δεν καλύφθηκαν οι προϋποθέσεις όταν ήταν η “κατάλληλη” στιγμή, άλλη εύλογη απάντηση. Πώς ήταν λοιπόν “κατάλληλη”;  Είμαι λιγότερο ολοκληρωμένη που δεν έχω; Ποιος θα κληρονομήσει τα βιβλία μου; Ωραία θα ήταν να υπήρχε ένα πλάσμα με τα μάτια του και τη δική μου μύτη. Γερό να ήταν. Θα αναγνωρίζαμε έγκαιρα τα ταλέντα του, θα τον κάναμε καλό άνθρωπο. Θα ήμασταν καλοί γονείς. Θα ήμασταν; Το εννοώ ή χτυπάει το – πολύ καθυστερημένο – βιολογικό ρολόϊ μου ενώ ξέρω ότι δεν υπάρχει πια η εναλλακτική του snooze; Μια άτακτη σκέψη που στριφογύριζε στο μυαλό μου προ βροχής, τώρα βγήκε και με κοιτάζει – ένα μεγάλο ερωτηματικό από μελάνι που άπλωσε στο βρεγμένο, κατσαρωμένο χαρτί…

Ταξίδι. Σε περίοδο κρίσης; Ακριβώς τότε. Τώρα. Που έχουμε ανάγκη παραστάσεις κι εικόνες άλλες, πέρα απ’τις πολύχρωμες πλαστικές σακούλες που επιπλέουν στις θλιβερές λιμνούλες των πεζοδρομίων μας, στα ποτάμια των δρόμων μας. Ναι αλλά το έξοδο; Δες το λογικά: το ταξίδι που ονειρεύεσαι κοστίζει όσο μερικές έξοδοι, μερικές αγορές των 30 ευρώ. Φτάνει να το κάνεις με τις προδιαγραφές που ταιριάζουν στο σήμερα, πράγμα απολύτως εφικτό. Πούλησες, πέρα από κάθε προσδοκία, κι εκείνα τα δικαιώματα που κληρονόμησες. Δεν αξίζει ο εαυτός σου ένα δώρο; Ναι, ναι, ναι! Η άτακτη σκέψη μετατρέπεται σε τριπλό θαυμαστικό, σε ενθουσιασμό – δεν είναι σαν του παιδιού, δε χτυπάει κανένα ρολόϊ, μόνο ο έρωτας χτυπάει με τα βελάκια του τα κέντρα του εγκεφάλου που γεννούν ιδέες. Ιδέες που εστιάζουν στο “μαζί”.

Ποίηση – μαγειρική. Έκφραση συναισθημάτων με ποικίλους τρόπους. Η Ίζυ (στο Grey’s Anatomy ντε) έφτιαχνε cupcakes όταν στεναχωριόταν. Εγώ όταν πονάω δεν μπορώ να βράσω ούτε αυγό (θα επιμένω στο “υ”, αυτό το “β” μου κάθεται στο στομάχι). Γράφω όμως αβίαστα λέξεις που παίρνουν τη θέση τους χωρίς να με παιδεύουν, σα να μου κάνουν τη χάρη επειδή με βλέπουν στεναχωρημένη, να είναι πειθήνιες και συνεργάσιμες. Στη χαρά, κάτσε να σου φτιάξω παστίτσιο.

Φίλοι. Παλιοί, καινούργιοι. Μερικοί που εξαφανίζονται απ’τη ζωή σου, έτσι παφ! με ένα νεύμα της νεράϊδας – καλή ή κακή είναι αλήθεια αυτή η νεράϊδα; Άλλοι που επανεμφανίζονται, εξ ίσου ξαφνικά, μετά από δεκαετίες (η καλή νεράϊδα, η πολύ καλή νεράϊδα και το ραβδάκι της!). Συνεχής ροή, κίνηση, ποτάμια, θάλασσες. Λιμάνια. Άμα βρεις καλό λιμάνι άραξε, ρίξε μια αγκυρούλα, πιάσε δυο πριματσούλες, ηρέμησε. Έχει και το λιμάνι το ταξίδι του.

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s