Την αγαπώ κι ας με πληγώνει


Και λικεράκι κέρασα...

Πείτε με τρελλή, αλλά η άφιξη στο αεροδρόμιο της Μυτιλήνης μυρίζει αλλιώς. Με το που πατάς το πόδι σου στο πρώτο σκαλί της σκάλας αποβίβασης, τα ρουθούνια σου πλημμυρίζονται από μια συγκεκριμένη, ξεχωριστή μυρωδιά, ένα κράμα αρμυρικιού, τζίτζιφου και κηροζίνης που, από τότε που θυμάμαι τον κόσμο, δεν έχει αλλάξει καθόλου. Αυτό που άλλαξε είναι ότι δεν μπορείς πια να την απολαύσεις με την ησυχία σου γιατί, αντί να περπατήσεις τα 30 μέτρα από το αεροσκάφος στο κτήριο, χαιρετώντας από μακριά τους φίλους που έχουν έρθει να σε υποδεχτούν, τώρα πρέπει να στριμωχτείς σε ένα λεωφορείο… Εξέλιξη και πρόοδος.

Με την πρόοδο ήρθα αντιμέτωπη προχθές, φτάνοντας στη Μυτιλήνη – με τρεις ώρες καθυστέρηση, έκτακτη προσφορά των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας – για ένα τετραήμερο γεμίσματος μπαταρίας (και δυο-τρεις δουλίτσες). Όπως συνήθως συμβαίνει όταν έχεις μαζί σου κάποιον στον οποίον σ’ενδιαφέρει να επιδείξεις και να αποδείξεις – να επιδείξεις το “χωριό” σου και να αποδείξεις ότι καλύτερο στον κόσμο δεν υπάρχει – βλέπεις τα πράγματα από άλλο πρίσμα, μέσα απ’τα μάτια του τρίτου κι εντοπίζεις, αμέσως, τα κακώς κείμενα.

Η επιθυμία μου να μοιραστώ αγαπημένες μου εικόνες και η αδυναμία μου να τις απομονώσω απ’το γύρω-τριγύρω χάος, κονταροχτυπιόνταν συνεχώς: “Δες πώς ασημίζει το φως στον Κόλπο και πόσες σκιές, μια πίσω απ’την άλλη, είναι τα βουνά” αλλά “μη δεις τα σκουπίδια στην παραλία και στις άκρες των δρόμων“. “Κοίτα ένα ωραίο αρχοντικό αλλά, να, βάλε το χέρι σου μπροστά για να μη βλέπεις τη διπλανή οικοδομή” (αναφερόμενη σε περήφανο δείγμα της “αρχιτεκτονικής” του ’70…)

Η πρόοδος αυτή, που παρακολουθώ με αμείωτο ενδιαφέρον όλα αυτά τα χρόνια, έχει σταδιακά καταστρέψει πολλές από τις ομορφιές – φυσικές και άλλες – του νησιού χωρίς, αντίθετα, η καταστροφή αυτή να αντισταθμίζεται από ουσιαστικές βελτιώσεις. Για να μη γενικεύσω όμως θα επικεντρωθώ στην πόλη της Μυτιλήνης και στα πέριξ αυτής – μια ζωντανή, τώρα πάλι νεανική πόλη, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από άλλες, αντιστοίχου μεγέθους, επαρχιακές πόλεις της Ελλάδας. Αντίθετα, οι άλλες έχουν να ζηλέψουν την ομορφιά της προκυμαίας της, το μεγαλείο του Αγίου Θεράποντα που δεσπόζει σ’αυτήν, την ιστορία των αρχοντικών της, τον πλούτο της πολιτιστικής της κληρονομιάς, τη νοστιμιά της κουζίνας της…

Εγώ, τριγυρίζοντας στους δρόμους της με τον “ξένο” (ο μη Μυτιληνιός είναι αυτομάτως ξένος – ο μπαμπάς ακόμη θυμάται ότι, όταν εμφανίστηκε στο νησί με τη μητέρα μου, έλεγαν πως η Μυρσινούλα πήρε έναν ξένο…), τον ξένο που επιθυμώ να την αγαπήσει όπως εγώ, δυο πράγματα παρατηρώ, πιο έντονα από ποτέ: βρώμα και ηχορύπανση. Σκουπίδι, απίστευτο σκουπίδι, παντού. Στα ρείθρα, στα παρτέρια, έξω από τους κάδους, στη θάλασσα. Και φασαρία. Μηχανάκια, αυτοκίνητα, κορναρίσματα – κυρίως όμως μηχανάκια. Εκατοντάδες, χωρίς εξατμίσεις, καγκούρια σκέτα.

Και τα δυο αυτά – σκουπίδι και ηχορύπανση – λύνονται εύκολα από τους πολίτες, χωρίς “κρατικές” παρεμβάσεις (ώστε να ρίχνουμε το φταίξιμο αλλού). Ναι, θα μπορούσε ομολογούμενως ο Δήμος να επενδύσει περισσότερο στην καθαριότητα, αλλά δεν πετάει αυτός το λαδωμένο απ’το σουβλάκι του χαρτί έξω απ’τον Πολύτεκνο, ούτε το περιτύλιγμα της σοκοφρέτας του στο Πάρκο. Όσο για τη φασαρία, πατριώτες έλεος!Βγάλτε το χέρι απ’το κλάξον και βάλτε κανέναν σιγαστήρα! Ο καφές στον Κήπο είναι πια απόλαυση μόνο για τους κατέχοντες τη νοηματική…

Έκανα ότι περνούσε απ’το χέρι μου για να δείξω τις κρυφές μας χάρες. Άνοιξα τέντα όλα τα παράθυρα, απ΄το κατώι ως το σερβανί. Απ’το Κτήμα του Παππά ως τα σουγάνια στις γιαγιούλες κι απ’ το νέο ελαιοτριβείο-μουσείο ως τις καστανιές ψηλά, πάνω απ’την Αγιάσο, ό τι χωρούσε σε τρεις μέρες, το ξεσκόνισα και το στόλισα. Αν κατάφερα να μεταγγίσω έστω και μια σταγόνα απ’την αγάπη μου γι’αυτό το “κομμάτι γης που κάποτε, ποιος ξέρει σε τι καιρούς απίθανους, ποιος θεός, για να κάνει το κέφι του, έκοψε και φύσηξε μακριά, ίδιο πλατανόφυλλο καταμεσής του πελάγους“*, θα είμαι ευτυχής. Εξ άλλου, έρωτας με την πρώτη ματιά δεν είναι η Μυτιλήνη. Είναι βαθιά αγάπη που κτίζεται επίσκεψη με την επίσκεψη, καθώς σου αποκαλύπτονται κι άλλες πτυχές, γνωρίζεις κι άλλες γωνιές, δοκιμάζεις κι άλλες (πόσες αλήθεια;) γεύσεις κι ετικέτες ούζου…

 *Οδυσσέας Ελύτης

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s