Ηττήθηκα κατά κράτος


Ξύνομαι. Ξύνομαι ασταμάτητα, νυχθημερόν και το ευχαριστιέμαι. Στην αρχή το πολέμησα, προσπάθησα να το αποφύγω – όσο ξύνεσαι τόσο περισσότερο σε τρώει – αλλά τελικά συμβιβάστηκα, παραδόθηκα και περιμένω υπομονετικά να πιάσουν τα κρύα.

Δεν ξύνομαι από βαρεμάρα, ούτε από τεμπελιά. Είμαι κι εγώ ένα από τα αμέτρητα, φέτος, θύματα του αδυσώπητου κώνωπα, της αδηφάγου σκνίπας και των άλλων, νέων ειδών, αχόρταγων πτερόεντων που επιτίθενται ασταμάτητα απ’το σούρουπο ως το χάραμα.

Ο πόλεμος ξεκίνησε κατά τα τέλη Μαίου. Το οπλοστάσιό μου θα το ζήλευε ο καθένας (παιδιόθεν γλυκοαίματη, είχα πάντα θέμα με τα κουνούπια – όταν δε διάβασα ότι προτιμούν το αρνητικό Rhesus η επιστημονική αυτή τεκμηρίωση με ικανοποίησε και “τάπωσε” και τους φίλους που ανέκαθεν με δούλευαν και με αποκαλούσαν ενίοτε υστερική με το θέμα αυτό): Autan σε σπρέϊ, γαλάκτωμα και λοσιόν, κεριά σιτρονέλας, αυτά τα γελοία αυτοκόλλητα που κολλάς στο πόδι σου όταν πας σινεμά, παστίλιες για την πρίζα και, βέβαια, κατόλ για το μπαλκόνι.

Τα όπλα μου αποδείχτηκαν παντελώς ανίκανα να αναχαιτίσουν τον εχθρό. Αδιάφορα σε όλες τις χημικές και φυσικές ουσίες,  τα φετινά κωνωποειδή επιτίθενται ανηλεώς στις εκτεθιμένες επιφάνειες όπως και στις όχι και τόσο εκτεθιμένες… Το κοινότερο θέαμα σε αυλές, μπαλκόνια, υπαίθρια σινεμά, είναι απελπισμένοι άνθρωποι που αυτοχαστουκίζονται προσπαθώντας να σκοτώσουν τον εχθρό επί τω έργω. Σε σινεμά των Σπετσών, στο ταμείο προσέφεραν πιατάκι με αντικουνουπική σπείρα – αγκαλιά με αυτήν και ψεκάζοντας διαρκώς τα πόδια με τo αντίστοιχο σπρέϊ, είδα το True Grit και γύρισα σπίτι γεμάτη τσιμπήματα!

Τις νύχτες, με δυο αντικουνουπικά – παστίλια και υγρό – στις πρίζες του υπνοδωματίου (το διάβασμα στο κρεβάτι απαγορευμένο γιατί πού να περισσέψει πρίζα για το πορτατίφ και ποιος ανάβει φως πάνω απ΄το κεφάλι του εν καιρώ πολέμου), με μια σπείρα έξω απ’την μπαλκονόπορτα και με το σώμα ψεκασμένο και αλειμμένο με ό τι κυκλοφορεί στο εμπόριο (απαγορευμένο, κατά συνέπεια, και το σεξ γιατί ποιος στα συγκαλά του το ρισκάρει με τόσα χημικά), μ’ έπαιρνε κάποια στιγμή ο ύπνος. Για να πεταχτώ, ως τρελή, με το πρώτο φως της αυγής και το επιθετικό “μπζζζζζζ” του πρωινού κουνουπιού στ’ αυτί μου.

Κάποια στιγμή, μετά την αγανάκτηση, την αναζήτηση, την απελπισία, την υστερία, ήρθε ο συμβιβασμός. Συνειδητοποίησα ότι είχα εισπνεύσει τόσες αντικουνουπικές και, το πιθανότερο, καρκινογόνες ουσίες εις μάτην. Παραδέχτηκα την ήττα μου. Παραιτήθηκα στο έλεος των πτερόεντων εντόμων και κατέφυγα στις reactive αντί για τις proactive λύσεις. Το Fenistil έγινε ο καλύτερός μου φίλος, μόνιμα στο κομοδίνο και πιο απαραίτητο, στο τσαντάκι, απ’ότι το lipgloss.

Παρακαλώ να έρθει η βαρυχειμωνιά. Και αυτό το νέο είδος να μην είναι ανθεκτικό στο κρύο όπως είναι στα αντικουνουπικά.

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s