Το τέλος των διακοπών, το περιττό κιλό, ο Dukan κι ο Γκούφι


Σεπτέμβριος. Τα κιλά του μουσακά, των γεμιστών, της μπιρίτσας, του μεζεδακίου και του καθημερινού παγωτακίου προσωρινά (;) εγκατεστημένα σε περιφέρεια, κοιλίτσα, μπουτάκι κι όπου τού εγκαθίστανται του καθενός. Ώρα για δράση. Στενάζουν διάδρομοι, ποδήλατα κι ελλειπτικά, φωτιές βγάζουν ψηφιακές συσκευές απ’την ανταλλαγή μηνυμάτων για διαίτες, διατροφολόγους και άλλα σχετικά.

Για πρώτη φορά στην ιστορία, αποστασιοποιημένη παρακολουθώ και παρατηρώ. Έχασα τρία κιλά απ’την αρχή του καλοκαιριού και σκάω από ανωτερότητα. Τη μέθοδο αδυνατίσματος, με το κωδικό όνομα “Γκούφι”, δεν μπορώ να τη μοιραστώ, θα παραμείνει, δυστυχώς ή ευτυχώς, επτασφράγιστο μυστικό.  Υπό πίεση, θα αποκαλύψω πως έφαγα περισσότερο παστίτσιο, πατάτες τηγανιτές και παγωτό από κάθε άλλη χρονιά, ήπια βότκες και σφηνάκια και το σύνολο των χιλιομέτρων που κολύμπησα δεν ξεπερνάει τα δυο. Προς αποφυγή λοιπόν του λιθοβολισμού, θα εστιάσω αλλού.

Η νέα λέξη-καραμέλλα του παγκόσμιου διατροφικού/διαιτολογικού στερεώματος είναι το όνομα Dukan. Προσωπικά, γνωρίζω 5 άτομα που ακολούθησαν/ακολουθούν τη μέθοδο του Γάλλου διαιτολόγου, ομολογώ με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Ορκίζονται δε ότι δεν ταλαιπωρούνται, δεν πεινούν, δεν στερούνται, πράγματα πολύ βασικά όταν πρόκειται για συστηματική προσπάθεια απώλειας βάρους. Πιστέψτε με, το ξέρω καλά. Πίσω από την φρεσκοαποκτηθείσα ανωτερότητά μου, κρύβεται εμπειρία τριών τουλάχιστον δεκαετιών στις αυξομειώσεις βάρους, στα δυοτρία περιττά κιλά που γίνονται πεντέξι και μετά δεκαδώδεκα… στη στέρηση, στη γουρουνιά που έπεται αυτής, στην ενοχή, στον παντελή αποπροσανατολισμό του μεταβολισμού – μια εν αιωνία διαίτη τελούσα ήμουν κι εγώ μέχρι προ διετίας.

Dukan έλεγα. Άλλη μια μόδα, όπως Atkins, Weight Watchers και διάφορα τοπικά”brands”,  ή τρόπος ζωής, δηλαδή μόνιμου τρέφεσθαι; Θα δείξει. Εγώ έχω πεισθεί πως όποια μέθοδος δεν καταφέρει να σε κάνει να βλέπεις το φαγητό διαφορετικά, να απενοχοποιήσει τρόφιμα που θεωρείς “απαγορευμένα” (άρα νιώθεις διπλή, κρυφή χαρά όταν τα τρως) για να τα εντάξει, υπό όρους αλλά “νόμιμα”, στην καθημερινότητά σου και να αλλάξει βασικές διατροφικές συμπεριφορές, είναι καταδικασμένη, μακροπρόθεσμα, σε αποτυχία. Όποιος είναι ή έχει υπάρξει υπέρβαρος ξέρει πως τρώει περισσότερο απ’όσο πρέπει για τους δικούς του λόγους. Ξέρει επίσης πώς τρώει (λαίμαργα, βιαστικά, κρυφά, εκδικητικά, παρηγορητικά, βουλιμικά, υστερικά, νευρικά, υποκαθιστώντας άλλα, αποφεύγοντας άλλα, κρύβοντας άλλα) και πώς θα έπρεπε να τρώει (απολαμβάντας, χορταίνοντας, αποκτώντας ενέργεια, επιλέγοντας, αγαπώντας το σώμα του). Χρειάζεται απλά κάποιον που να μπορεί να τον πάρει απ’το χέρι και να κάνει μαζί του τη διαδρομή απ’το ένα πώς στο άλλο. Τη σωστή στιγμή και με τον σωστό τρόπο -όποιος είναι αυτός για τον καθέναν μας.

Εκτός απ’ τη μέθοδο Γκούφι που θα παραμείνει το μυστικό μου ατού και που, στο κάτω-κάτω, της καταλογίζεται μόνο για η φετινή μου ανωτερότητα, μπορώ να μοιραστώ με όποιον ενδιαφέρεται πληροφορίες για αυτόν που, επιτυχώς, με πήρε απ’το χέρι και μου έμαθε το “πώς”. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι ο διατροφολόγος – με προσωπική παρουσία – είναι πιο σίγουρη λύση απ’τον Dukan, παρ’όλο που ομολογουμένως ο τελευταίος μοιάζει πολύ σοβαρός και η on-line πρότασή του είναι ιδιαίτερα φιλική στη σημερινή νεόπτωχη κοινωνία μας.

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s