Αλλάζω σπίτι, μου χάρισαν ένα έργο!


Φανταστείτε το κρεμασμένο, έκκεντρα, δεξιά - δεν είχα γάντζο!

Όλα ξεκίνησαν όταν η καλή μου φίλη μού χάρισε ένα ψηφιδωτό για τη γιορτή μου. Ωραιότατο το έργο – τα φιλοτεχνεί η ίδια και θα πω περισσότερα γι αυτό παρακάτω για να μη χάσω τον ειρμό – αλλά δημιούργησε μέγα θέμα στο σπίτι. Αφού γύρισε από τοίχο σε τοίχο, από δωμάτιο σε δωμάτιο, με το να το κρατάει ο ένας κι ο άλλος να το κρίνει από μακριά – κι είναι και βαριούτσικο – ξαναγύρισε στο κουτί του, μέχρι να “βρει τον τόπο του”…

Σιγά μην ήταν τόσο απλό.

Πρώτα μετακινήθηκε ένα έπιπλο της γιαγιάς, αγαπημένο για ακατανόητο λόγο, που χρόνια τώρα είχε βρει μια θέση στην εσοχή του σαλονιού. Το σκεπτικό, ότι αν έφευγε από εκεί θα μπορούσε να αντικατασταθεί από κάτι πιο χαμηλό – τι ακριβώς, άγνωστο – που θα άφηνε χώρο για το ψηφιδωτό. Το έπιπλο της γιαγιάς, με όλα του τα περιεχόμενα, έφερε ένα γύρο το σπίτι και κατέληξε στην κουζίνα, απ’όπου έφυγε μια χαμηλότερη βιβλιοθήκη, κι αυτή με όλα της τα περιεχόμενα, που μπήκε στην εσοχή για την οποία προοριζόταν. Άκυρη η σκέψη για το ψηφιδωτό από πάνω – δεν ταιριάζει με τίποτα.

Τα βιβλία μαγειρικής και τα ντοσιέ της βιβλιοθηκούλας “κλωτσάνε” με τον υπόλοιπο διάκοσμο, αντικαθίστανται λοιπόν με κανονικά βιβλία, που έρχονται από τη μεγάλη βιβλιοθήκη, βρίσκεται κι ένα φωτιστικό που είναι ταμάμ για τη θέση αυτή, κρεμάμε και δυο καδράκια. Έτοιμη η γωνιά! Το έργο ακόμη στο κουτί του (και τα βιβλία μαγειρικής άστεγα και μετέωρα, μεταξύ τραπεζαρίας και δεύτερου υπνοδωματίου…)

Την ώρα του απογευματινού καφέ – freddo παρακαλώ, πώς ήταν η ζωή προ Nespresso κανείς δε θυμάται – έρχεται η έμπνευση, που δεν είναι και τόσο έμπνευση μιας και η ίδια η φιλοτεχνείσασα το έργο είχε προτείνει να μπει στο μπαλκόνι: η προφανής θέση του ψηφιδωτού ήταν εκεί που, μέχρι τη στιγμή εκείνη, η μπουκαμβίλια σκαρφάλωνε αμέριμνη στο καλαμένιο πλέγμα της.

Αξημέρωτα την επομένη, με τη τσίμπλα στο μάτι, το φυτό αποκαθηλώνεται, κλαδεύεται, το πλέγμα παίρνει πόδι, ο τοίχος ξύνεται, η βεράντα γεμίζει σοβάδες κι ένα χρωματολόγιο αντικαθιστά την Καθημερινή την ώρα του πρωινού. Καφέ, μοβ, κίτρινο, λευκό και πάλι απ’την αρχή. Θα είναι κυριλέ, θα είναι αχουρέ, θα δένει με τον ουρανό το σούρουπο, θα βγάζει μάτι το πρωί. Καφέ ποντικί, σιγουράκι. Δυο κιλά σιγουράκι αργότερα, το μοβ φαντάζει καλύτερη λύση. Πίσω στο χρωματοπωλείο – το ποντικί το κρατάμε για τον τοίχο του διαδρόμου – για δυο κιλά μοβ ουρανί.

Το ψηφιδωτό βρήκε τη θέση του. Η βεράντα έγινε κούκλα. Το σαλόνι είναι καλύτερο τώρα που έφυγε το έπιπλο της γιαγιάς και το χολ θ’αναδειχθεί, οσονούπω, με το σιγουράκι, το καφέ ποντικί. Λίγο ακόμη και θα αλλάξουν τα πλακάκια στο μπάνιο. Για να ταιριάζουν με το ψηφιδωτό. Ευτυχώς, γλύτωσα τη μετακόμιση.

As promised: Τα ψηφιδωτά – από ελεύθερη απόδοση κυκλαδικών ειδωλίων και βυζαντινών ψηφιδωτών,  μέχρι μεταφορά λεπτομέρειας έργων του Εγγονόπουλου και του Χατζηκυριάκου-Γκίκα – είναι δημιουργία του εργαστηρίου “Λίθου Συντήρησις” , τηλ. 210 7217162, lithou@ath.forthnet.gr

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous. Bookmark the permalink.

4 Responses to Αλλάζω σπίτι, μου χάρισαν ένα έργο!

  1. Nut Treat says:

    Τι καλά ,τι καλά.Με ΄γεια!!!

  2. Maria says:

    ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΠΙΩ ΚΙ ΕΓΩ ΚΑΦΕ ΣΤΗΝ ΒΕΡΑΝΤΑ ΛΟΙΠΟΝ…. ΤΙ ΩΡΑΙΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ!!!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s