Μύρισε καλοκαίρι


Ξύπνησε απ’τα τζιτζίκια που αλήτευαν στο μεγάλο πεύκο. Τεμπέλικος ήχος, ο ήλιος ήδη ψηλά. Δίχως ν’ανοίξει τα μάτια, άπλωσε το χέρι δεξιά ψάχνοντας το ζεστό κορμί. Ψηλάφισε το τσαλακωμένο σεντόνι. Τεντώθηκε.

Πρώτη μέρα διακοπών. Οι σάκοι ακόμη μισάνοιχτοι στο παλιό ξύλινο πάτωμα, που τιμωρεί τις γυμνές πατούσες με μεγάλες, σα καρφίτσες, αγκίθες. Πού νάναι το παρεό; Κάτω-κάτω μαζί με τα μαγιό – πάρε τώρα ένα μακό και τελείωνε. Η πόρτα της κρεβατοκάμαρας τρίζει διαολεμένα, πώς και δεν τον άκουσε που βγήκε; Ακούει τα παγάκια στο σέικερ πριν φτάσει στην κουζίνα. Παγάκια και Vassilikos. No milk today, ε βέβαια, ξεχάσαμε να πάρουμε χτες και πώς πίνεται τώρα σκέτος αυτός ο καφές;

Τα παράθυρα είναι όλα ορθάνοιχτα και το μελτέμι διώχνει τις μυρωδιές του χειμώνα – τον μοναδικό συνδυασμό υγρασίας, λεβάντας κι αρχαίου ξύλου που καλωσορίζει τον πρώτο επισκέπτη του καλοκαιριού, με το που τραβάει τους σύρτες και ξεκλειδώνει τη βαριά σιδερένια πόρτα. Μυρωδιά που θ’αναγνώριζε οπουδήποτε στον κόσμο ως το άρωμα της ιστορίας της οικογένειάς της.

Χαμογελάει στους προγόνους που την κοιτάζουν βλοσυρά απ’τα κάδρα τους. “Ποιος είναι αυτός ο μουσαφίρης που περιφέρεται ξυπόλητος με το βρακί στην κουζίνα μας;” αγριεύει η προ-προγιαγιά Αγλαϊα, παχειά-παχειά και μαυροντυμένη, μ΄έναν κόκκινο γάτο στην αγκαλιά. “Κι εσύ αχτένιστη πού πας; Έτσι θα πάρεις το πρωινό σου; ” σιγοντάρει η αδελφή της γιαγιάς, η Μαρία, που πέθανε στη γέννα το ’21 και το σπίτι έκανε δεκαετίες να συνέλθει απ΄το πένθος. Ο παππούς Λουκής πάλι – προπάππος δηλαδή – επιβάλλεται δια της σιωπής του. “Λίγα λόγια, μόνο όταν ήταν απολύτως απαραίτητο” έτσι της είχε πει κάποτε η γιαγιά της.

Δεν αντιστέκεται. Στα μισά της σκάλας, καβαλάει τη λουστραρισμένη ξύλινη κουπαστή και γλυστράει μέχρι το τέρμα. Τα “τσκ” της δυσαρέσκειας απ’τα κάδρα αντηχούν στο μεγάλο χολ. Γελάει δυνατά μπαίνοντας με φόρα στην κουζίνα. Καφές έτοιμος – με γάλα! – και φρέσκο καρβέλι στο τραπέζι. Κοίτα γιαγιά! Ο μουσαφίρης, αυτός ο θρασύς ξεβράκωτος μουσαφίρης του 21ου αιώνα, έχει ήδη πάει στον φούρνο…

Προφανώς Vassilikos, προφανώς No milk today!

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous. Bookmark the permalink.

One Response to Μύρισε καλοκαίρι

  1. Steph Daedalus says:

    Τι ανάλαφρο και πόσο ζωντανό κείμενο! Για μια στιγμή ξεχάστηκα και νόμιζα ότι ήμουν κι εγώ διακοπές εκεί! Παρεμπιπτόντως, επειδή τους βλέπω λίγο αυστηρούς τους προγόνους σου, μήπως μπορείς να τους προετοιμάσεις λέγοντάς τους με το μαλακό ότι τον Αύγουστο θα έρθουν κι άλλοι ασυνήθιστοι μουσαφίρηδες; 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s