Το μπαλάκι στο γήπεδό μας;


Το τελευταίο διάστημα έχω τ’αυτιά μου ανοιχτά. Ακούω με προσοχή συζητήσεις γύρω μου, γνωστών και αγνώστων (ωτακούστρια παλαιόθεν) και προσπαθώ να βγάλω συμπέρασμα για το πώς νιώθει ο κόσμος για όλα όσα συμβαίνουν και, το κυριότερο, το πώς σκέπτεται ή δεν σκέπτεται να (αντι)δράσει.

Μέχρι στιγμής έχω καταγράψει τα εξής, ανάμεσα στους πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους που έχω συναναστραφεί :

  1. Οι κανονικοί άνθρωποι – που λειτουργούν το πορώδες, κυψελώδες όργανο που κατοικεί στο κρανίο τους – είναι αγανακτισμένοι με τους αγανακτισμένους. Η κατάσταση στην Πλατεία δεν τους εκφράζει, τη μούτζα τη βρίσκουν παρωχημένη και άχρηστη, τους λείπει το κοινό, κεντρικό μήνυμα που θα μπορούσε, εν δυνάμει, να τους συσπειρώσει.
  2. Κανένας μα κανένας πολιτικός – νέος, γέρος, αριστερός, δεξιός, παλιός ή καινούργιος, πρωτοκλασάτος ή τελευταίος τροχός της αμάξης – δεν μπορεί να τους πείσει για τίποτα. Δεν εμπιστευόμαστε, δεν εκτιμάμε και δε σεβόμαστε κανέναν. Τα χλωρά μαζί με τα ξερά, άδικο ίσως αλλά σίγουρα αναγκαίο. Κανέναν δε θέλουμε να ψηφίσουμε, γιατί κανένας δε φαίνεται να είναι ικανός αλλά και, το σημαντικότερο, να θέλει πραγματικά να αντιμετωπίσει με σοβαρότητα κι αποτελεσματικότητα την κατάσταση.
  3. Η σκέψη είναι μια: μπορούν άρδην να φύγουν όλοι οι πολιτικοί από τη μέση (για το πού να πάνε και τι να κάνουν οι απόψεις είναι πολλές, άλλες πιο ήπιες άλλες ακραία σκληρές) και ν’αφήσουν κανέναν που να σκαμπάζει από δημόσια διοίκηση να βάλει τάξη;
  4. Πολύ απασχολεί η αλλαγή νοοτροπίας απέναντι στην εργασία. Ότι δηλαδή πρέπει να απαλλαγούμε από τη νοθρότητα και την οκνηρία όλων όσοι κάθε μέρα δηλώνουν “παρών” σε μια υπηρεσία, ενώ στη συνέχεια τρώνε γιαούρτι με κράκερς και διευθετούν τα του οίκου τους, δίνοντας ασταμάτητα οδηγίες σε μαμά/πεθερά απ’το κινητό.
  5. Επίσης πολύ απασχολεί η αλλαγή νοοτροπίας απέναντι στην εξαγοράσιμη ευκολία. Πώς δηλαδή να απαλλαγούμε όλοι, μια κι έξω, απ’την κακή συνήθεια του “μέσου” που κάνει τη ζωή πιο εύκολη, ενίοτε πιο φθηνή και πάντα πιο παράνομη. Ακόμη κι όταν βρίσκεις εισιτήριο για τον τελικό του Πρωταθλήματος μέσω του Τάδε που έχει δάκτυλο στην ομάδα, το στερείς από κάποιον άλλον, που κάθεται στην ουρά και περιμένει τη σειρά του…
  6. Αξιοκρατία vs. πελατειακής σχέσης, άλλο μέγα, άλυτο προς το παρόν, θέμα. Αυτοί που ξέρουν και μπορούν να κάνουν μια δουλειά απέναντι σ’αυτούς που πληρώνουν για (να την κάνουν και να) πληρωθούν. Παντού, σε όλους τους τομείς, μικρά και μεγάλα έργα ανατίθενται σε κάποιους, παρακάμπτοντας εντέχνως τις νόμιμες διαδικασίες, που έχουν πιο πολλά παράθυρα κι απ΄το Empire State Building. Τις περισσότερες δε φορές με αμφιβόλου ποιότητας αποτελέσματα.
  7. Μήπως, λένε, ήρθε η ώρα να περάσουμε στο πηδάλιο εμείς, οι κανονικοί; Που σκοτούρα μας για το πολιτικό κόστος, που στα παλιά μας η διπλωματία, που ανάμεσά μας υπάρχουν κι έξυπνοι και τίμιοι και ικανοί και τεχνοκράτες και δουλευταράδες και με φαντασία και με όραμα και με αγάπη για την πατρίδα; Με ψήνει το κόμμα των Κανονικών…
  8. Η πάλη των δυο τάξεων δύσκολα πλέον αγνοείται. Απ΄τη μια οι απαισιόδοξοι, ηττοπαθείς και ηττημένοι, που έχουν παραδοθεί άνευ όρων ή είναι πια τόσο βολεμένοι, που τους έχει καταπιεί το αφρολέξ της πολυθρόνας και δεν υπάρχει ελπίδα επαναφοράς. Απ΄την άλλη – με χαρά διαπιστώνω ότι είναι περισσότεροι τώρα από κάθε άλλη φορά – οι θετικά σκεπτόμενοι, που βλέπουν τα δυο δάχτυλα νερό στο ποτήρι κάπως σαν ευκαιρία για ένα πραγματικά διαφορετικό αύριο. Στο οποίο θέλουν να συμμετέχουν, αρκεί να βρεθεί κάποιος εμπνευσμένος να τους δώσει μια σπρωξιά.

Ζητείται επειγόντως εμπνευσμένος απ’ τις τάξεις των κανονικών; Είναι τελικά το μπαλάκι στο δικό μας γήπεδο; Μήπως ήρθε η ώρα μας και πώς θα γίνει να μην περάσει ανεπιστρεπτί; Με τέτοια καταπιάνεται ο νους του ανθρώπου την εποχή που η (παγκόσμια) έκπτωση αξιών μάς έχει κάνει να αμφισβητούμε κάθε μορφής κατεστημένο. Ουδέν κακόν λοιπόν αμιγές καλού (κολλάει επίσης θαυμάσια και το “πενία τέχνας κατεργάζεται”)

Black Eyed Peas, “Let’s get it started”

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous. Bookmark the permalink.

3 Responses to Το μπαλάκι στο γήπεδό μας;

  1. μαρκος says:

    δεν είναι παγκόσμια η κρίση των αξιών που αναφέρατε παραπάνω, είναι ελληνικό φαινόμενο. λυπάμαι που θα το πω, αλλά ζούμε σε μια χώρα βαρβάρων, κανίβαλων και κάφρων και τίποτα παραπάνω. αν οι “κανονικοί” είχαν δύναμη θα την είχαν επιβάλλει. όμως η βία, ο νόμος του πλήθους δηλαδή είναι πανταχού παρούσα. μαζί της πως να τα βάλεις? απλά προσπερνάς και την κοπανάς, δεν υπάρχει άλλη λύση

  2. easy'n cosy says:

    Σε αυτό που περιγράφετε και αναρωτιέστε στην πρώτη παράγραφο, μπορείτε να πάρετε απάντηση αν βρεθείτε ένα απόγευμα στο μετρό του συντάγματος κατά τις 7. Εκεί προσέξτε τα πρόσωπα των “κανονικών” ανθρώπων. Με πόση απαξιώση προσπερνούν τις σκηνές των “επαναστατών” και πόση θλίψη και κούραση κουβαλούν στο βλέμμα τους.

    Μ’αρέσει ο τρόπος που εκφράζεστε.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s