Η βασανιστική προστακτική και άλλα γλωσσικά παραπτώματα


Εξ απαλών ονύχων ακούς και μιλάς Ελληνικά…

“Κερδίστε δώρα τριάντα-ενός χιλιάδων ευρώ!” Να τα διεκδικήσουμε τα δώρα μαντάμ, ευχαρίστως, αλλά πείτε μου κάτι, ο χιλιάδας ποιος είναι; Πρωτοξάδελφος του Καιάδα μήπως, ή νέα μονάδα μέτρησης, όπως ας πούμε ο ντουζίνας; “Επέλεξε από το βασικό μενού!” Ποιος διάολε επέλεξε, πότε; Χθες, προχθές ή last year; Και γιατί τέτοια έμφαση; Προς στιγμήν νόμιζα ότι επρόκειτο για προστακτική…  Ε λοιπόν, μη με προστάζεις εμένα εκτός αν πρόκειται να με προστάξεις σωστά! Αμάν. Πόση ταλαιπωρία μπορεί πια να υποστεί μια γλώσσα στα χέρια και στα χείλια όλων όσοι την έχουν για μητρική και τη γνωρίζουν – υποθέτουμε – τόσο καλά, ώστε να πληρώνονται για να γράφουν κείμενα; Εξ απαλών ονύχων ακούς και μιλάς Ελληνικά, όταν σκληρύνουν λίγο τα νυχάκια μαθαίνεις κιόλας να τα γράφεις και να τα διαβάζεις – πότε επιτέλους θα τα μάθεις; Δεκτόν, η γλώσσα μας δεν είναι απλή. Έχουμε όλοι στο κεφάλι μας, ανάλογα με την ημερομηνία γεννήσεώς μας, ένα συνονθύλευμα αρχαίων, νέων, δημοτικών, μαλλιαρών, φραγκοχιώτικων, ντοπιολαλιών και greeklish, που πρέπει να αφομοιώσουμε. Μια γλωσσική τράπουλα που θέλει καλό ανακάτεμα πριν το μοίρασμα. Μια γλώσσα τόσο πλούσια και με τέτοιες δυνατότητες εναλλαγής στο ύφος, στο λεξιλόγιο ακόμα και στη σύνταξη, που σου επιτρέπει να λες το ίδιο πράγμα με εκατό διαφορετικούς τρόπους. Υπάρχουν παρ’όλα αυτά κανόνες. Κι εξαιρέσεις σ’αυτούς. Πάμπολλες απόψεις που διίστανται ως προς τη γραμματική, την ορθογραφία, την ετυμολογία. Θεωρίες, καβγάδες, γλωσσομάχοι όλοι των τύπων. Ανήκω στη σχολή που λέει πως η γλώσσα είναι ζωντανό πράγμα που παρακολουθεί τους ανθρώπους και προσαρμόζεται στις ανάγκες τους. Η γλώσσα, πιστεύω, οφείλει να εξελίσσεται, όχι να μεταλλάσσεται. Όχι να βιάζεται – θέλει αγάπη και σεβασμό η γλώσσα. Ένα λεξικό κι ένα βιβλίο γραμματικής μπορούν να μας απαλλάξουν εύκολα απ’τον χιλιάδα, την περιττή αύξηση στην προστακτική και άλλα τέρατα που ταλανίζουν τ’αυτιά μας, συνήθως απ’τα ερτζιανά κι άλλα ραδιοκύματα. Τόσο απλά. «Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική. Το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου. Μονάχη έγνοια μου η γλώσσα στις αμμουδιές του Ομήρου…» Το ‘Αξιον Εστί (1959), Οδυσσέας Ελύτης. Και με την ευκαιρία, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης τραγουδάει “Ανοίγω το στόμα μου” σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη.

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous. Bookmark the permalink.

5 Responses to Η βασανιστική προστακτική και άλλα γλωσσικά παραπτώματα

  1. Stamatis Gr says:

    Σαν γραφίστας, έχω μεγάλη ευαισθησία, στα ορθογραφικά, γραμματικά και συντακτικά λάθη. Ωστόσο θα πρέπει να πω: “Ότι πληρώσεις, παίρνεις!” (ή μήπως “πέρνεις” 😉 )

    • marleoni says:

      Παίρνεις, παίρνεις, αλλιώς περνάς και δεν σταματάς! : D

    • Ελπίδα says:

      Κι εγώ ως φιλόλογος θα σας διόρθωνα “ό,τι πληρώσεις, παίρνεις” (αχ, μικρό μου παραπονεμένο αναφορικό ό,τι)…

      • marleoni says:

        Το αγαπώ το ό,τι κι υπερασπίζομαι το κόμμα του, και την ανεξαρτησία του ο από το τι, όπου σταθώ κι όπου βρεθώ!

  2. Το “Βατοπαίδι” πάλι, τι σου λέει?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s