Το μικρό κόκκινο λουλούδι που μοιράστηκε το μυστικό του.


Ένα μικρό, κόκκινο λουλούδι. Μικρό, κλειστό, στεγνό, που ευδοκιμεί στα ξηρά, πολύ ζεστά κλίματα, ακόμη και στην έρημο. Σε μέγεθος μπιζελιού. Χαμηλό, μεγαλώνει κοντά στο έδαφος και τα γκρίζα φυλλαράκια του απλώνονται στην άμμο. Φυτρώνει και διατηρεί το ζωντανό, άλικο χρώμα του ακόμη και στις πιο δύσκολες καιρικές συνθήκες, όταν το χαμσίνι σαρώνει την έρημο κι οι κόκκοι της άμμου γδέρνουν τα πέταλά του και αποξηραίνουν τα φύλλα του.

Το μικρό κόκκινο λουλούδι ξέρει κάτι που δεν ξέρει κανείς άλλος. Έχει ένα μυστικό κλεισμένο καλά στον κόκκινο ανθό του, σφραγισμένο στα σφιχτά πέταλά του. Μακριά απ’τα μάτια των ανθρώπων, κρυφά απ’τα διαπεραστικά βλέμματα των αρπακτικών, σιωπηλά, όπως όλα τα μυστικά. Περιμένει την κατάλληλη στιγμή, τον κατάλληλο σύμμαχο για να το αποκαλύψει. Ψάχνει μια λέξη, ένα σημάδι που θα αποδεικνύει ότι ναι, αυτός είναι ο σωστός, αυτός που αξίζει να μοιραστεί ένα τέτοιο μυστικό.

Ο καιρός περνάει στεγνά. Η μονοτονία του τοπίου διακόπτεται σπάνια. Ένα ξαφνικό μπουρίνι,  μερικές σταγόνες βροχής που εξατμίζονται αμέσως, σύννεφα που μαζεύονται όπως οι ελπίδες, αλλά διαλύονται απ΄τον άνεμο πριν προλάβουν ν’αποκτήσουν κρίσιμη μάζα. Μερικές καμήλες που αλωνίζουν χωρίς σκοπό, αγωνία για το ανθάκι που κινδυνεύει να ποδοπατηθεί στο πέρασμά τους.  Όρνια που πετούν χαμηλά, ψάχνοντας τροφή, το κρώξιμό τους ανατριχιαστικό και πένθιμο. Άνθρωποι λιγοστοί, στεγνοί και γκρίζοι κι αυτοί.  

Μια μέρα, ίδια με τις άλλες αλλά με το αεράκι του αλλιώτικου να χαιδεύει ανεπαίσθητα τα φύλλα του, το κόκκινο λουλούδι διέκρινε στο γυμνό τοπίο τα πρώτα σημάδια. Πρώτα παρατήρησε την αλλαγή στη συμπεριφορά των σύννεφων. Ταξίδεψαν γρήγορα απ’την ανατολή, τα πρώτα αγκάλιασαν κι άλλα που βρήκαν στο διάβα τους, κι όλα μαζί ήρθαν και στάθηκαν σ’ένα σημείο. Σαν να ήξεραν. Σαν να περίμεναν κι αυτά κάτι. Ο αέρας δυνάμωσε αλλά κατά τρόπο περίεργο η άμμος δεν ξεσηκώθηκε στον συνηθισμένο, βίαιο χορό της. Οι καμήλες στάθηκαν και κοίταζαν τους ανθρώπους, που κοίταζαν τα όρνια. Αυτά αποκάθησαν στα γυμνά κλαριά του μοναδικού δέντρου και σώπασαν.

Το κόκκινο λουλούδι αφουγκράστηκε την ησυχία. Κοίταξε ψηλά κι αναρωτήθηκε αν είχε έρθει η στιγμή. Άκουσε μουσική. Έναν ρυθμό ξεσηκωτικό, χαρούμενο, αναζωογονητικό σαν τη βροχή. Δυνατό σαν τον σφυγμό, όταν το αίμα ζωντανό κυλάει σε φλέβες και ζεσταίνει καρδιά και μυαλό. Όταν υπάρχει ζωή.

Έτοιμο από πάντα, το κόκκινο λουλούδι χαλάρωσε τα πέταλά του κι έτεινε τους στήμονές του στη ζωή. Ψιθύρισε. Μετά δυνάμωσε λίγο τη φωνή, γιατί ο αέρας ήταν δυνατός κι έπαιρνε τον ψίθυρο μακριά. Κανείς δεν ξέρει αν ακούστηκε το μυστικό του, αν έφτασε εκεί που έπρεπε να φτάσει.

Τα σύννεφα έφεραν τελικά βροχή. Μια γλυκιά βροχή που κράτησε μέρες πολλές. Σταμάτησε και τα σύννεφα συνέχισαν το δρόμο τους αλλά ένα ρυάκι ανάβλυσε στην έρημο. Ο μίσχος του κόκκινου λουλουδιού θέριεψε, οι ρίζες του απλώθηκαν κι έφτασαν στο ρυάκι, τα φύλλα πρασίνισαν, σηκώθηκαν απ’το έδαφος, τα πέταλα μεγάλωσαν κι απέκτησαν χυμούς, το μπουμπούκι άνοιξε, το λουλούδι μεταμορφώθηκε. 

 Ένα μικρό, κόκκινο λουλούδι που ήθελε να μοιραστεί το μυστικό του.

Music provided by Sting: Desert Rose (A brand new day)

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Το μικρό κόκκινο λουλούδι που μοιράστηκε το μυστικό του.

  1. Steph Daedalus says:

    It’s funny how you put them together in this single beautiful and incredibly tender post, the secret yearning for release, and the desert rose song. Almost magical how they brought childhood memories to a kin’s mind and irrigated this story, which is true and relevant, as real and relative as secrets or songs in strange languages can or ought to be.

    “Ya leil ah ya leil ah Aman Aman Hadaee mada tawila Wa ana nahos ana wahala ghazalti Wa ana nahos ana wahala ghazalti Wa ana nahos ana wahala ghazalti”

    At eleven, or twelve, a girl growing up, unable to sleep, night after night, listening to this song over and over again, about the desert and a rose. And somebody’s love of course, because that’s how it always goes. Most of the lyrics, even the English ones, she could not understand, but something in her ancestral roots would make her shiver and smile tears as the oriental melody softly lulled her guts into bubbles. Little girl growing up had a secret as most little girls growing up do. The difference was she wouldn’t even whisper it to herself lest she’d be buried under thick dust. And that’s why desert rose spoke to her when she could not sleep at nights, and that’s why she could not sleep at nights. The secret was simple and pain as most secrets are: little girl’s aman was for a woman. And for some reason this truth stung like Sting in the song, like a thorn from its rose. So little girl thought, better not go to this place, better keep the secret as secret as it can secretly be. But luckily she could go to poetry. And since at that time there were no books about desert roses being desert roses being desert roses in her bookshelf, she had to start writing poetry herself, clumsy lines about lonely flowers crushed between blocks of pavement, flowers resisting, flowers somehow blooming nonetheless. And little girl grew higher and higher up but it took her a little more than ten winters and ten summers of sleepless poetry to finally speak out and loud this thing she had been yearning for, year after year.

    At twenty-two or twenty-three, a grown up girl was at last able to sleep at nights, able to love. Her secret disseminated, given generously to the wind, made some people around her laugh, some others weep, some others numb or even a little angry. But all this was fine because she herself could finally breathe and cry smiles. Disseminated smiles, inseminating joy and lightness. Aman means peace in Arabic. A woman too, in grown up little girl’s language. And after all this poetry and having fallen in love and trying to fall out of it to better fall in it again, it doesn’t really matter. A man or a woman it’s still always a sigh for yearning. There is always some lack involved, always a bit of luck, inevitably a peace of secret. After all, little girl still finds it easier to speak about all this in the third person of a non-mother tongue. But that’s what poetry is all about. Inventing strange words for oneself and the world. Trying to make them all familiar, words, self and world. Sharing all too real secrets by tenderly wrapping them up in glossy fiction for those thirsty for confetti rain. Connecting selves and whitewashing all the pain. As much as small bits of colorful paper can or ought to.

    …Ya leil ah ya leil…

    • marleoni says:

      the burden of carrying your words on my comments’ page! Maybe you need your very own place for all the words in strange, foreign languages or the familiar mother tongue to spread with dignity and pride, not half-hidden in a comments’ box? Go for it! I will become your first, ardent follower and I will spread the word – mind the pun! – so that they can fly out and conquer the world as they deserve to. Fly little niece fly!

      • Steph Daedalus says:

        🙂 Thanks for all the encouragement and support, it means a lot! You are right, I know I will certainly fly to my own page at some point, but for the time being, perhaps until I finally give out all the words of my exhausting thesis, I enjoy very much being protected by the familiarity of your universe. So, please, don’t see my words as something heavy I am asking you to carry! They are rather meant to be taken lightly, that is, as a proof that your texts give out enough light to illuminate other texts! To be connected and to communicate. And help them come out, dawn after dawn. Suns or planets it doesn’t really matter, they all look flickering and weightless from down here. And how beautiful all this is, night sky included, and how lucky we are to have it! Thank you for offering me this space.
        Eυχαριστώ..! et à très bientôt!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s