Cartoon


Μπήκε ο χειμώνας.
Στο συννεφάκι της ανάσας σου διαβάζω
σκέψεις που δε λες,
λέξεις που δε θες να ειπωθούν.
Σaν  σε καρτούν.

 Μα δεν αγάπησα καρτούν εγώ,
ούτε ζωγράφιζα καρδιές
με μαρκαδόρο.
Αλήθεια ήταν
στο χαρτί μου οι γραμμές
κι εσύ στο χώρο.

Tώρα η σκιά σου.
Στο συννεφάκι της ανάσας σου απομένουν
σκέψεις από χθες,
λέξεις κοφτερές που αδιαφορούν.
Και με πονούν.

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous. Bookmark the permalink.

2 Responses to Cartoon

  1. Steph Daedalus says:

    Ψάχνω να σκεφτώ πώς να μιλήσω γι’αυτό το ποιήμα σου, μα το συννεφάκι μου μένει άδειο. Αποφασίζω να το γεμίσω με άλλους στίχους, γραμένους ένα χρόνο πριν, ελπίζοντας να μην πειράζει να γίνει για λίγο τρίγλωσσος ο espresso σου – εξ’άλλου είναι ήδη “croquant”. Όταν ο έρωτας μιλάει ξένη γλώσσα, η ποιήση προσπαθεί, λίγο άχαρα στην αρχή, να την κάνει δική της, για να είναι σίγουρη οτι οι λέξεις της θα ακουστούν. Με λιγότερο χιούμορ λοιπόν, αλλά την ίδια τρυφερότητα και αγωνία, το συννεφάκι μου.

    Tu lances tes silences
    Vers mon cœur
    Comme s’ils étaient
    Des flèches.

    L’amour, lui,
    Fléchit sous le poids
    De cette absence
    Parfaite de voix

    Et mon cœur
    Gémit, soupire
    Et ne voit plus
    Rien.

    Âme sœur
    Inconnue familière,
    Toi qui fièrement négliges
    Le rôle de la parole.

    © Les Citadelles et Stefania Asimakopoulou

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s