Προσωπικά, θα προτιμήσω Bowie.


Στο χώμα δεν θέλω να μπω.
Το ξεκαθαρίζω.
Είμαι κλειστοφοβική και στην ιδέα ότι μπορεί, μία στο τρισεκατομμύριο, να ξυπνήσω τρία μέτρα κάτω απ’τη γη, κλεισμένη σ’ένα κουτί, φρικάρω. Προσωπικό μου θέμα, το δέχομαι, αλλά να που τελικά, η καύση των νεκρών είναι ένα ζήτημα που απασχολεί και πολλούς άλλους εκτός από εμένα. Τίθεται, συζητείται, ενίστανται, μαζεύεται, επανατίθεται, επανενίστανται – ΟΚ, κάποια στιγμή όμως θα λήξει, κυρίως γιατί υπάρχουν σοβαροί, πρακτικοί λόγοι που πιέζουν προς αυτήν την κατεύθυνση.

Παιδιά, πήξαμε. Πώς το λένε; Τα νεκροταφεία μας είναι τίγκα, τα οστεοφυλάκια – εκτός από πολύ άχαρα – είναι και αυτά υπερπλήρη, χώρος δεν περισσεύει στα αστικά κέντρα και το χώμα δεν μας φτάνει ούτε για να φυτέψουμε μισό πανσέ. Κάναμε τους τάφους πολυκατοικίες, καταδικάσαμε αυτούς που δεν μιλιόταν στη ζωή να μοιράζονται την ίδια γκαρσονιέρα μετά θάνατον, βγάζουμε τους μεν άρον-άρον για να χωρέσουμε τους δε… Τι νόημα έχει τελικά αυτό;

Οι απόψεις τόσο των “ειδικών” όσο και των κοινών θνητών (που ως τέτοιοι είναι και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι) διίστανται. Δεν υπάρχει λένε οι μεν η έννοια ή η πρακτική της αποτέφρωσης της σορού πουθενά στην ιστορία μας ή στην παράδοσή μας. Ακόμη και η Εκκλησία την παράδοση διαφυλάσσει, “για λόγους παραδοσιακούς κυρίως και όχι δογματικούς επιμένει στην ταφή, γιατί με αυτόν τον τρόπο πιστεύει ότι σέβεται περισσότερο το ανθρώπινο πρόσωπο“, όπως είπε πρόσφατα σε σχετικό συνέδριο ο Επίκουρος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Παναγιώτης Υφαντής.

Εδώ κολλάει ο David Bowie του τίτλου –

Μετά θάνατον το πνεύμα μας είναι επιτέλους ελεύθερο. Το σαρκίο μας είναι αυτό ακριβώς, ένα σαρκίο. Δέσμιο των κοινωνικών και θρησκευτικών συμβάσεων (τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα δηλαδή) και των παραδόσεων.  Ας το απελευθερώσουμε λοιπόν κι αυτό. Ας προσφέρουμε στον εαυτό μας την πολυτέλεια να αποφασίσει πώς θέλει να διαθέσει την ύλη του- παραδοσιακά ή νεωτεριστικά – χωρίς τύψεις, χωρίς αιδώ και  χωρίς φόβο. Κυρίως όχι κρυφά και παράνομα, φυγαδεύοντάς την σε ξένη χώρα.

Σκέφτομαι πόσο ελεύθερη θα είμαι ως σκόνη… Θα με σηκώσει το μελτεμάκι και θα με σκορπίσει στο κύμα.  Θα με στείλει να καθίσω στα φύλλα του πλάτανου, να ξαπλώσω στα νούφαρα, να λουστώ στο ποτάμι. Θα με ταξιδέψει παραπέρα, σε ξένες χώρες, σε μέρη εξωτικά. Υπερίπταμαι των πάντων. Στο φως. Στο απέραντο γαλάζιο.*

* Θερμή παράκληση: όχι στο βάζο το σκαλιστό πάνω απ΄το τζάκι.

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous. Bookmark the permalink.

3 Responses to Προσωπικά, θα προτιμήσω Bowie.

  1. zaf zaf says:

    Στα νερα του Αιγαιου στις αγαπημενες μου παραλιες…

  2. Υπαρχει και αλλη επιλογη: Δωρεα σωματος στην Ιατρικη Σχολη ωστε οι φοιτητες να μαθουν ανατομια. Το ηθελε ο πατερας μου, το εκανα γι’ αυτον και ειμαι πραγματικα ευγνωμων που γλυτωσα την απαισια, αλλοκοτη, αφυσικη τελετουργια της ταφης.

    Και ουτως η αλλως, καλοτυχοι οι νεκροι που λησμονανε…

    • marleoni says:

      Σωστή επιλογή. Όπως και η δωρεά οργάνων, αν είσαι σε ηλικία που αυτά να μπορούν να βοηθήσουν τον συνάνθρωπο. Anything, but laying to waste…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s