Φτερά στην πένα μου


Πέρα, στο βάθος, τέσσερις φίλοι κάνουν camping και κλέβουν ένα καρπούζι απτο μποστάνι...

Η χθεσινή βραδιά – αν οι στιγμές είχαν στ’αλήθεια άρωμα και γεύση και δεν ήταν απλά ένα διασκεδαστικό παιχνίδι που παίζω χρόνια – θα μύριζε χιώτικο γιασεμί απ’το μπαλκόνι του σπιτιού της Μυτιλήνης κι εξάτμιση από δίχρονο μηχανάκι. 

Η Αλκμήνη, η εκ δεξιών μου καθήμενη στο θρανίο τα τελευταία τρία χρόνια στο σχολείο, τότε alter ego μου και, μεταγενέστερα, κουμπάρα μου. Χθες βράδι έμαθα ότι κάκιζε τον (πρώην) σύζυγό της, τον πρώτο καιρό του γάμου τους, γιατί έπρεπε να του εξηγεί πράγματα που εγώ τα καταλάβαινα μ’ένα βλέμμα. Πολλά χρόνια, τρία παιδιά κι ένα διαζύγιο αργότερα, μπαρότσαρκα.

Ο Νίκος, ο έρωτάς μου του καλοκαιριού που τελειώσαμε το σχολείο. Η σχέση μας κράτησε κάπου δυο μήνες, άνθισε σε Ύδρα, Αθήνα και Μυτιλήνη (πώς χώρεσαν τόσα ταξίδια σε τόσο λίγο χρόνο;) και τελείωσε όταν μπήκα στο αεροπλάνο για το Πανεπιστήμιο. Περισσότερα χρόνια, κανένα παιδί και πολλούς χωρισμούς – εκατέροθεν – αργότερα, μαζί μας στην μπαρότσαρκα.

Η εν λόγω τσάρκα παρέμεινε τελικά πρόθεση, μιας και μείναμε τέσσερις ώρες σε ένα μόνο μέρος στην Πλατεία Καρύτση (αποδεικνύοντας στους σκεπτικούς ότι όντως υπήρχε πρόθεση). Το σέρβις ήταν ανεκδιήγητο, η μουσική κουλή, το φαγητό μέτριο, το μαγαζί άδειο – δεν το δίνω όμως. Το βλέπω με συμπάθεια, έως και νοσταλγία, αφού φιλοξένησε και πότισε μια τόσο τρυφερή βραδιά.

Γιατί τα πράγματα είναι τόσο εύκολα με ανθρώπους που μοιράστηκες έστω και λίγο χρόνο στην εφηβεία ή τη μεταεφηβεία, κι ας έχουν μεσολαβήσει κοντά τριάντα χρόνια; Πώς γίνεται να πιάνεις αβίαστα το νήμα από εκεί που κόπηκε και να υφαίνεις με τόσο φυσικό τρόπο το σήμερα; Είναι που δεν χρειάζεται να αποδείξεις κάτι; Γιατί όμως να μη χρειάζεται αφού, θεωρητικά, θα ήθελες να πεις τα πόσα σπουδαία έχεις επιτύχει ως ενήλικας. Αυτή είναι τελικά η διαφορά. Τα λες, τα μοιράζεσαι, εμβόλιμα στην αναπόληση των γεγονότων που σημάδεψαν ένα καλοκαίρι, αλλά νιώθεις ασφαλής να πεις τις αλήθειες, γιατί δεν κρίνεσαι και δεν υπάρχει κρυμμένη ατζέντα. Γιατί τις ρίζες σας  τις πότισε το ίδιο Ταμ Ταμ στο δημοτικό, η ίδια Coca Cola στο γυμνάσιο και το ίδιο, παράνομο, ποτό στο λύκειο.

Τι ανακάλυψα χθες. Ότι μου είχε λείψει η παλιά Αλκμήνη, που τώρα ξαναβρίσκει θαρραλέα τα βήματά της σε όλους τους στίβους. Είναι μια υπέροχη μάνα και μια καλή φίλη. Ότι ο Νίκος είναι ένας ταλαντούχος καλλιτέχνης, που θα εκθέσει σύντομα κι έχει σχέδια και γκάζια, την εποχή που όλοι κινούνται σαν να’χουν κόλλα στις πατούσες. Ότι κανείς δεν γκρίνιαξε, ούτε φευγαλέα. Κι ότι, κόντρα στις θεωρίες, στα δεκαοκτώ το ένστικτό μου στους άνδρες λειτουργούσε καλύτερα απ’ότι στα εικοσιοκτώ και στα τριανταοκτώ κι έκανα σωστότερες επιλογές . Μετά τα σαράντα, έχεις πια το ακαταλόγιστο.

Στον ήχο, η Patti Smith. Because the night belongs to us!

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous and tagged , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Φτερά στην πένα μου

  1. Ytzav says:

    Όμορφο post!

    • nibo says:

      Oπως το λες, οι πρωτες μνημες ριζωνουν σαν τις ριζες, μετα βλασταινει ο βλαστος, I feel the same.

  2. lilimicha says:

    πόση αληθεια … ομως δεν το καταλαβαίνουν όλοι!!! Δυστυχως…
    Μηπως θα πρεπε να ζουμε σε άλλο κόσμο!!!!Η μηπως καναμε στην πορεία λαθος επιλογες???!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s