Τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια…


Χωρίς λόγια

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι έχουν κάνει τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια στα καλύτερα τα σπίτια – ποια είναι αλήθεια αυτά τα σπίτια;- μπορώ να σας πω όμως τι κινδυνεύουν να πάθουν, λόγω των ανωτέρω ατασθαλιών, τα καλύτερα τα μπλογκς.

Τρεις συναπτές βραδιές έξω, με ποτό και με τσιγάρο – κυρίως των άλλων και λιγουλάκι το δικό μου – και ύπνος μετά τις δυο και η ενέργειά μου βρίσκεται στο ναδίρ. Συνεπικουρούσης και της εαρινής νύστας – τι είναι ρε παιδιά αυτό το πράγμα με τη νύστα την άνοιξη, οι αρκούδες πώς διάολο ξυπνάνε κι εγώ γιατί θέλω να κοιμάμαι συνέχεια; – τα μάτια μου έχουν την τάση να κλείνουν σε εντελώς ακατάλληλες στιγμές. Το δε χασμουρητό έχει γίνει ανέκδοτο στο γραφείο – μέχρι γιατρό ρώτησε ο συνεργάτης μου γιατί πίστευε πως πάσχω από σπάνια, τροπική ασθένεια (που την έφερε μάλλον η κόκκινη άμμος από την Αφρική).

Αξίζαν όμως τη νύστα και οι τρεις έξοδοι. Για την πρώτη (Vassilikos, Σταυρός του Νότου) δεν έχω να πω τίποτα άλλο, τα κατέθεσα όλα προχθές. Αυτό που δεν σας είπα προχθές, απορροφημένη καθώς ήμουν από το περιεχόμενο της βραδιάς και το φαινόμενο Vassilikos, είναι ότι στον ΣτΝ δεν έχει φτάσει το φιρμάνι περί διακοπής του καπνίσματος. Έτσι, μαζί με τις τρεις βότκες, κάπνισα και περί τα σαράντα τσιγάρα, διαφορετικών μαρκών. Ναι, και δυο τα δικά μου, σαρανταδύο, γιατί κάποια στιγμή προς το τέλος του δεύτερου μέρους, ένοιωσα το Μ να βαραίνει στο κούτελό μου που προσπαθούσα να είμαι συνεπής, όχι με το νόμο, με τον εαυτό μου. Ολίσθησα.

Το δεύτερο βράδυ δεν είχε έντονα στοιχεία κραιπάλης – δηλαδή ήταν σεμνό φαγητό σε ταβερνάκι – στη σταθερή αξία που λέγεται “Βραστό” – όπου όμως ήπιαμε και τα κρασάκια μας και τα λέγαμε μέχρι σχεδόν τη μία. Τσιγάρο τίποτα. Οι καπνιστές μπαινόβγαιναν στον κήπο, όμορφα κι ευρωπαϊκά κι εγώ κοιμήθηκα πάλι στις 2.

Χθες πάλι, να τα ποτά, να τα ξενύχτια. Να κι ένα υπέροχο CD της Ελένης Τσαλιγοπούλου – για πρώτη φορά σε δική της μουσική – για την παρουσίαση του οποίου βρεθήκαμε στο Gazarte. Εκεί, ο αντικαπνιστικός νόμος τέθηκε σε εφαρμογή τον Ιούνιο του ’09 και από τότε τηρείται απαρέγκλιτα, με αποτέλεσμα μια απίθανη ατμόσφαιρα, μια καθαρότητα στα φώτα, τέλεια εικόνα απ’όπου κι αν κάθεσαι. Το ποτό πάλι, μη απαγορευμένο, έρρευσε άφθονο και μια παρέα που είχε καιρό να ειδωθεί επεδόθη στο ευγενές σπορ της κοινωνικής κριτικής, πολύ μετά τη λήξη του προγράμματος…

Ευτυχώς, σήμερα το πρόγραμμα έχει βάδην και ύπνο. Βάδην με την κολλητή απ΄τα θρανία για αερόβια άσκηση και catching up και ύπνο με τις κότες, επίσης για catching up.

Παρεπιπτόντως,  η απόφασή μου να καπνίζω τα δυο τσιγάρα που μου κάνουν κέφι όταν βγαίνω, μετά από οκτώ συναπτά, άκαπνα χρόνια, απλά συνέπεσε με την απαγόρευση και ουδεμίαν σχέσιν έχει με αντιδραστική συμπεριφορά. Ήμουν ανέκαθεν και παραμένω υπέρ του νόμου και τον τηρώ, όπως και πολλοί φίλοι θεριακλήδες, που τους την έχει δώσει όχι το γεγονός ότι πρέπει να καπνίζουν με νέους όρους, αλλά ότι κανένας νόμος σε αυτή τη χώρα δεν μπορεί να επιβληθεί.

Μια γεύση από “τα-ρι-ρα”: 33 στροφές – μουσική Ελένη Τσαλιγοπούλου/στίχοι Vassilikos

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια…

  1. Stamatis Gr says:

    Κάτι τέτοια ακούν οι ξένοι για τα ξενύχτια μας και από τη ζήλεια τους μας κατηγορούν για τεμπέληδες. Που νά ‘ξεραν…
    Η φωτό της γατούλας, απίθανη!

  2. zaf zaf says:

    Εγω εχω αποφασισει να μπουκοταρω ολα τα μερη που δεν τηρουν την απαγορευση ή στην καλυτερη περιπτωση που δεν εχουν ενα σαφως διαχωρισμενο χωρο για καπνιστες. Αλλα αυτο που με τρελλαινει ειναι να βλεπω πολιτικους να βρισκονται σε μερη που παραβιαζεται ο νομος και να μην τους ενοχλει καθολου. Και εχω δυο τετοια προσφατα παραδειγματα και ενα απο τοτε που μολις ειχε πρωτοψηφισθει ο νομος. Οι “κανοντες τα στραβα ματια” ηταν στις προσφατες περιπτωσεις η κυρια Μιλενα Αποστολακη και ο κυριος Αρης Σπηλιωτοπουλος και στην παλαιοτερη περιπτωση η κυρια Λουκα Κατσελη. Ασε δε που το λιγοτερο που θα μπορουσαν να κανουν θα ηταν να ζητησουν στην παρεα τους να μην καπνισουν γιατι τους εκθετουν, αλλα ουτε αυτο δεν εκαναν.

    • marleoni says:

      Μποϋκοτάρω κι εγώ όσα δεν τηρούν την απαγόρευση – προχθές μάλιστα ρώτησα την ώρα που έκανα κράτηση για 8 άτομα και μόλις μου είπαν ότι επιτρέπεται το κάπνισμα, τους είπα ότι θέλω να ακυρώσω. Δεν τους κάηκε καρφάκι, έχω την αίσθηση, αλλά εγώ ένιωσα καλύτερα. το θέμα είναι πως αισθάνομαι ότι ο εκβιασμός των καπνιστών – αν δεν μας αφήσετε να καπνίσουμε θα πάμε σε άλλο μαγαζί – είναι πιο αποτελεσματικός απ’τον δικό μας… όσο δε υπάρχει το “άλλο μαγαζί” που επιτρέπει, τόσο δεν θα λύνεται το πρόβλημα. Οι δε πολιτικοί…άστο, είναι τεράστια συζήτηση!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s