Πήρα τη δόση μου.


Το ομολογώ, το σύνδρομο στέρησης με είχε διαλύσει. Τι να μου κάνουν τα υποκατάστατα, τα CD, τα MP3, τα youtube…ο εθισμός είναι εθισμός και η δική μου η ουσία λέγεται Βασιλικός. Όχι αυτός με τη γλάστρα. Ο πλατύφυλλος ή ο σγουρός. Ο άλλος, απ΄την Πάτρα. Με την κιθάρα και την ουράνια φωνή. Και το απέραντο ταλέντο.

Χθες βράδυ, πήγα στον Σταυρό του Νότου για τη δόση μου. Για ένα live, με αφορμή την κυκλοφορία του συλλεκτικού βινυλίου – ναι, βινύλιο – με τραγούδια που συμπληρώνουν το περσινό Vintage-Songs I wish I’d written (Vol. 1).  Κάτι σαν Vol.2 ας πούμε. Για να φτιαχτώ με τη μουσική, τη μπάντα, τη φωνή.

Ο Vassilikos live είναι θείο δώρο.Την πρώτη φορά που τον άκουσα live ήταν πέρυσι, τέτοια περίπου εποχή, στο Μικρό Παλλάς. Μόλις είχε κυκλοφορήσει το Vintage, τους Raining Pleasure τους γνώριζα, τους άκουγα και τους εκτιμούσα αλλά δεν τους είχα δει ποτέ live, κι ο Vassilikos, με μια εκπληκτική μπάντα, με κέρδισε εκείνο το βράδυ σταδιακά, τραγούδι το τραγούδι, μα και με όσα έλεγε ανάμεσα σ’αυτά. Έφυγα και ξαναγύρισα μερικές μέρες μετά. Αυτό ήταν. Εθίστηκα. Εθίστηκα στο χάρισμα, στη φωνή, σ’αυτό που εκπέμπει όταν παίζει.

Δηλώνω groupie. Τον έχω ακούσει στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στη Λευκάδα, στη Σύρο και πάλι στην Αθήνα. Με τη μπάντα, με τον Θήο και χωρίς . Χτες ήταν μια εξαιρετική βραδιά, παρά τα θεματάκια του ήχου που μας έκρυψαν τη φωνή του, στο πρώτο κυρίως μέρος. Καμιά φορά, δεν έχει τόση σημασία. Η προσωπικότητα υπερισχύει, ο ήχος μπαίνει για λίγο σε δεύτερη μοίρα, όσο περνάει η ώρα παρασύρεσαι απ΄το κλίμα, τη δυναμική του κοινού, τη μαγεία του performer. Γιατί ο Vassilikos είναι θεωρώ performer.

Όταν σε μια βραδιά ακούω live το Henry Lee, καλύτερο από ποτέ,  εμφανίζονται ξαφνικά και παίζουν με τον Vassiliko οι Word of Mouth, ανεβαίνει στη σκηνή ο Φοίβος Δεληβοριάς ως guest star, ανακοινώνεται ότι το Vintage έγινε χρυσό, παίζουν μαζί ο Vassilikos και ο Βασίλης – 21 χρόνια Raining Pleasure, wow! – και το πρόγραμμα κλείνει με το Freedom του George Michael, ποιος νοιάζεται που ο ήχος δεν είναι άψογος; Πάντως όχι εγώ.  

Την τελευταία χρονιά, το αντίδοτο στη γκρίνια, στη μιζέρια, στην απαξίωση των πάντων, στο προσωπικό μου φαρμακείο λέγεται Vassilikos. Και κοντά σ’αυτόν, ποτίζομαι και η γλάστρα.  😛

Σας το είπα και προχθές, κομμάτι από ολοκαίνουργιο δίσκο εγώ δεν ανεβάζω. Ενώ γράφω όμως, απολαμβάνω το θεϊκό Don’t Give Up (Pete, Kate, eat V’s dust) και εύχομαι ο Vassilikos να μην παραιτηθεί ποτέ.

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous. Bookmark the permalink.

One Response to Πήρα τη δόση μου.

  1. easy'n'cosy says:

    Πράγματι εξαιρετικό το live! Δεν τον είχα ξαναδει ζωντανά και με εξέπληξε θετικά. Μου άρεσε αυτό το συνεσταλμένο (έως ντροπαλό) στυλάκι που όσο πέρναγε η ώρα απελευθερωνώταν. Και η φωνή αλλά και το παίξιμο του γκρουπ καταπληκτικό. Απ’τα καλύτερα φετινά live!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s