Μάθε παστίτσιο κι άστο.


Ένα μέτριο, λέω, παστίτσιο...

Το παστίτσιο, όπως ανακάλυψα πρόσφατα, εκτός από ένα ισορροπημένο – υδατάνθρακες, πρωτείνες κ.λπ. – πλην όμως θερμιδοφόρο φαγητό, εκτός από μέρος της παραδοσιακής τριπλέτας -παστίτσιο, μουσακάς, γεμιστά-, εκτός από μπελάς τεράστιος – τρεις κατσαρόλες και ένα ταψί – παίζει κι έναν μυστήριο, ανεξήγητο, συμβολικό ρόλο στη ζωή της Ελληνίδας.

Αιφνιδιάστικα προ μηνός σε μια συζήτηση με μια γνωστή απ’ τα παλιά – μητέρα, ύπανδρη, σπουδασμένη, καλλιεργημένη, θεωρούσα και σύγχρονη – που δήλωσε ότι δεν είναι δα και περίεργο που σύζυγος εγκατέλειψε τη συζυγική εστία, αφού η κυρία του ένα παστίτσιο δεν είχε αξιωθεί να φτιάξει στα είκοσι σχεδόν χρόνια της σχέσης. Στο επιχείρημα ότι αυτήν ακριβώς τη γυναίκα είχε επιλέξει ο κύριος για σύζυγο και μητέρα των παιδιών του, τελώντας εν γνώσει * τόσο της έλλειψης μαγειρικών γνώσεων όσο και της απουσίας πρόθεσης να τις αποκτήσει στην πορεία, η απάντηση ήταν αποστωμοτική. Ένα παστίτσιο μπορούσε ωστόσο να τό’χει μάθει.

Το παστίτσιο ανέκυψε, τις προάλλες, σε  κουβέντα γυναικοπαρέας, υψηλού, κατά τεκμήριο, διανοητικού επιπέδου και μεγάλου βεληνεκούς ως προς τα επιτεύγματα. Συζητούσαν, επί ώρα και με μεγάλο πάθος, το γιατί το παστίτσιο είναι σημαντικό να γίνεται με έναν Α’ τρόπο. Η μια έχει προσπαθήσει μάταια να μάθει την τέχνη του στην οικιακή βοηθό, μα τα παιδιά της δεν το τρώνε απ’άλλα χέρια, η άλλη ανακατεύει τα μακαρόνια με τον κιμά, η τρίτη πάλι τα τακτοποιεί σε στρώσεις. Καμιά πάντως δεν εμπιστεύεται, εν κατακλείδι, την παρασκευή του σε τρίτον (όσο φτιάχνω το παστίτσιο έχω τον έλεγχο ένα πράγμα).

Είναι το παστίτσιο τελικά σύμβολο θηλυκότητας, αιώνιας πίστης ή υποταγής;  Μήπως είναι δείγμα αγάπης ή ακόμη και αυτοθυσίας – δεν προλαβαίνω, δεν έχω χρόνο για τον εαυτό μου αλλά το παστίτσιο θα σας το φτιάξω;

Δεν την έχω την απάντηση. Για μένα το παστίτσιο είναι πάντα καλοδεχούμενο όταν το φτιάχνει άλλος, δεν μου θυμίζει ιδιαιτέρως τη μάνα μου και δεν μπορώ να το φανταστώ να υποκαθιστά ποτέ το – ένα και μοναδικό μου- δωδεκάποντο Prada. Ο περί τον ρόλο του παστιτσίου προβληματισμός μου όμως και η σκέψη και μόνο ότι ίσως τελικά είναι κάποιας μορφής σύμβολο, με οδήγησαν στο σχεδιασμό, ειδικού συλλεκτικού T-shirt, με τίτλο Pasticcio Queen.

* Από το “Ανάσα η τέχνη της καρδιάς” του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, η Άρτεμις.

Advertisements
This entry was posted in miscellaneous. Bookmark the permalink.

12 Responses to Μάθε παστίτσιο κι άστο.

  1. Ytzav says:

    Δείγμα αυτοθυσίας ξεκάθαρα. Τόσες ώρες στην κουζίνα για ένα φαγητό, μόνο αυτοθυσία μπορεί να υποδηλώνει (btw και εγώ σε στρώσεις και πολύ τακτοποιημένες μάλιστα το κάνω και με παραπάνω δόση μπεσαμέλ από ότι θα έπρεπε να έχει ένα παστίτσιο που … σέβεται τον εαυτό του)
    🙂

  2. greekadman says:

    Πως θέλω να σε δω να μαγειρεύεις παστίτσιο με τα 12 ποντα Prada (άντε και το T-shirt)… Η φαντασίωση της ημέρας! 🙂

  3. greekadman says:

    Θα το κάνω και εγω έτσι (όταν αναρώσω δηλαδή και επιτρέπεται) …
    Να υποθέσω ότι βάζεις τις μελιτζάνες ψημένες με λίγο λάδι στο γκρίλ, στη πρώτη και δεύτερη στρώση λαζανιού μαζί με λίγο κιμά και αφήνεις την τρίτη μόνο με κιμά και μπεσαμέλ… σε λογική μίμησης μουσακά!
    BTW θα μπορούσες να μας στείλεις καμμιά απ΄ τις killer συνταγές σου στο pandespani…

    • marleoni says:

      thank you για το tip με τις μελιτζάνες – δεν είχα σκεφτεί η αλήθεια ειναι πώς ακριβώς θα τις εντάξω… Το θέμα είναι ότι άλλαξα γνώμη στην πορεία και το’ριξα στα ινδικά… Θα γίνουν όμως τα λαζάνια/μουσακάς σύντομα! Ευχαριστώ και γιατην πρόσκληση στο pandespani – θα την αποδεχτώ φτάνει να μην πρέπει να φωτογραφηθώ να μαγειρεύω με τα Prada!

  4. LIAM says:

    S euxaristo! S euxaristo!
    Troo kai lasagna

  5. vicky says:

    Το μυστικό για ένα εξαιρετικό παστίτσιο κρύβεται στη μπεσαμέλ a la Manolo Blahnik, real inspired hand made model! Στέκεται αγέρωχη και επιβλητική, απαλή στην υφή με εκλεπτυσμένη γεύση, εναρμονίζεται τέλεια με κάθε ουρανίσκο, αν και γαλλικής καταγωγής, διαθέτει άρωμα ανατολής -το μοσχοκάρυδο ποτέ μην το ξεχνάτε. Δίκαια η marleoni το ανέδειξε ως “pasticcio queen”..Για ένα μυστηριώδη λόγο καταφέρνει να εξουσιάσει κάθε “τύπο”, αποστομώνοντας με τη γοητεία του ακόμα και τον πιο αλλοπρόσαλλο συνδαιτημόνα, που φυσικά δεν μπορεί να περιοριστεί στην απόλαυση μιας μερίδας (που εξ ορισμού έχει το μέγεθος “τούβλου”) αλλά επιδίδεται σε αλλεπάλληλες επισκέψεις στο ταψί, κερδίζοντας ευθύς τον τίτλο του “dolmas king”…Να πως καταρρίπτονται τα σύμβολα και οι μύθοι.

    • marleoni says:

      Αυτή η διαδικασία που περιγράφεις, ονομάζεται επίσημα “ευθυγράμμιση ταψιού”…. ισχύει για όλα τα φαγητά ταψιού! Όσο για τον Dolma King – είναι συνήθως King, δεν βρίσκεις;

  6. vicktous says:

    Εφαρμόζω την ευθυγράμιση ως δοκιμασμένο και αλάνθαστο τρόπο να τσακίζω όλα τα γλυκά του ταψιού (αλλά και τις τούρτες σοκολάτα!!!) χωρίς τύψεις και χωρίς να αφήνω ίχνη!!..
    Όσο για τον Dolma, ναι, είναι The King!!!!Ακόμα και αν τον πεις “γιαπράκι”, ο τίτλος παραμένει….ειδικά αν το αυγολέμονο έχει πετύχει και είναι πηχτό -πηχτό, μιλάμε για την απόλυτη γεύση!!!
    Και η πληροφορία της ημέρας: Στη Μακεδονία, γιαπράκια κάνουν με λάχανο τουρσί και στη Σύμη, με κυκλαμινόφυλλα γεμιστά με φάβα!!!Άπαιχτα!

  7. Pingback: το παστίτσιο του μπαμπά (σε ρόλο μαμάς και κοινωνιολόγου) | Συνταγές Gourmet Μαγειρικής – Pandespani

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s