Chocolat, mon amour…


Terry's Chocolate Orange...

Παρ΄όλο που το παγωτό είναι η μεγάλη μου αδυναμία, η σοκολάτα είναι για μένα κάτι σαν τις madeleines του Proust – ένα κομματάκι που λιώνει αργά στο στόμα με συνδέει, άμεσα και αλάνθαστα, με συγκεκριμένες περιόδους της ζωής μου. Κάθε μάρκα, κάθε γεύση και άλλη περίοδος.

ΜΕΛΟ. Δε έχω συγκρατήσει τη γεύση της και δυστυχώς δεν θα την ξαναφάω ποτέ. Θυμάμαι όμως τα δευτερόλεπτα της αγωνίας μέχρι να δω το χαρτάκι… “Πάλι η Ωραία Κοιμωμένη! Την έχω πενταπλή και ούτε έναν Πρίγκηπα…”. Ιερά χαρτάκια, με τις φιγούρες του Disney, πηγαινοερχόταν ευλαβικά στο σχολείο κάθε μέρα. Δυο δραχμές έκανε η ΜΕΛΟ και ο κύριος Ιωσήφ στη Δεινοκράτους ήταν ο καλύτερός μου φίλος.

Lacta. Το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μου. Πολύ πριν τον Κορκολή και τον Μουζουράκη, πολύ πριν γίνει case study ολοκληρωμένης ή/και interactive επικοινωνίας και τη φάμε, ως κλάδος, στη μάπα. Βόλτα στο περίπτερο – πέντε λεπτά υπόθεση που κράταγε μια ολόκληρη ώρα – με τη γειτόνισσα και κολλητή φίλη της πρώτης εφηβείας, Αλεξάνδρα.  Τετραγωνάκι- τετραγωνάκι, η μικρή Lacta διαρκούσε όσο και η βόλτα. Σήμερα, κάπου σ’αυτή την εικόνα μπλέκεται και ο Σαμπράκος και μου χαλάει την ανάμνηση.

Lindt γάλακτος με το μπλε και γαλάζιο περιτύλιγμα. Συνδεδεμένη με κάθε ταξίδι συγγενικού προσώπου στο εξωτερικό (ενίοτε και η Toblerone), τη συγκεκριμένη Lindt, καμιά φορά και στο τεράστιο μέγεθος που φαινόταν τότε απίστευτο, τη φυλούσαμε ως κόρη οφθαλμού και τη μοιραζόμασταν μόνο με πολύ σημαντικούς φίλους. Ακόμη και τώρα, στα αεροδρόμια, τις κοιτάζω με νοσταλγία.

Mars. Από την κατάψυξη, κομμένη σε φετούλες. Φοιτήτρια στην Αγγλία, πρώτη χρονιά, η μετα-κραιπαλική απόλαυση. Τελευταίο καμπανάκι στο pub της γωνίας κι εμείς να τρέχουμε να προλάβουμε, μην τυχόν κλείσει και μείνουμε χωρίς τη δόση Mars. Ακόμη και σήμερα, τρώγεται μόνο παγωμένη.

Cote d’or κόκκινη, το μικρό μέγεθος που είναι πιο παχουλά τα κομμάτια. Πολυτέλεια των πανεπιστημιακών χρόνων. Ένα-ένα κομματάκι να λιώνει αργά για να ξεδιπλώνεται όλο το Βέλγικο μεγαλείο της. Μια σοκολατογεύση εντελώς αλλιώτικη απ’τις άλλες που μόνο με τη γάλακτος 365 του ΑΒ μπορεί να συγκριθεί – καθ’ότι βέλγικη κι αυτή.

Nuts. Βίτσιο της συγκατοίκου μου στην Grenoble, προφέρεται πάντα με γαλλικό “u” και τρώγεται αποκλειστικά και μόνο σε καρεκλάκι πίστας σκι. Κολλάει στα δόντια απελπιστικά και σήμερα δεν θα την έτρωγα παρά μόνο για τηνανάμνηση . Την αναζήτησα στο internet αλλά μάλλον καταργήθηκε όταν αποφοιτήσαμε εμείς…

Terry’s Chocolate Orange. Προσωπικό κόλλημα που δεν πείθω κανέναν να μοιραστεί. Ο ιδανικός συνδυασμός σοκολάτας γάλακτος και πορτοκαλιού, χωρίς τα σιχαμένα κομματάκια και ζουμιά/λικέρ. Με αυτήν την εντελώς cult μορφή πορτοκαλιού που το χτυπάς στο κέντρο κι ανοίγει, φελί-φελί (λέξη αφιερωμένη στην Ελένη ως inside joke). Δεν υπάρχει ταξίδι στην Αγγλία χωρίς τουλάχιστον ένα τέτοιο πορτοκάλι.

Υγείας Παυλίδη. Μεγαλώνω και ωριμάζω. Δεν μου αρέσει η bitter αλλά την τρώω επειδή ακριβώς δεν μ’αρέσει και ενώ μου καλύπτει την επιτακτική ανάγκη για σοκολάτα, μπορώ και να σταματήσω στο ένα κομμάτι.

Καλημέρα.

Ανάμνηση: Karma Chameleon, Culture Club, 1983.

Advertisements
This entry was posted in χιούμορ, miscellaneous and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Chocolat, mon amour…

  1. natasha says:

    Good morning!
    There is one chocolate missing from this list…Cadburys nut & raisin!!
    Καλή εβδομάδα 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s