Περί φιλίας (2): Ο παλιός είναι αλλιώς.


Η καλύτερή μου φίλη χρονολογείται από την Α’ Νηπιαγωγείου – δεν θα σας πω τη χρονιά, γιατί είστε κακοπροαίρετοι και θ’αρχίστε τις προσθαφαιρέσεις. Και ναι κακοπροαίρετοι, δεν τα παίρναμε τα γράμματα και μείναμε δυο χρονιές στο νηπιαγωγείο.

Με τον καλύτερό μου φίλο πάλι, γνωριζόμαστε από πάντα. Όχι από τότε που ήμασταν πάντα και τρώγαμε μαζί μπαμπού ανόητοι, αλλά από το άλλο, το χρονικό, το πάντα. Από καταβολής κόσμου που λένε.

Τώρα λοιπόν που σας έβρισα και κακοπροαίρετους και ανόητους, μπορώ να σας πω μετά βεβαιότητας, πως ο παλιός είναι αλλιώς. Ξέρει τα πάντα, έχει απόλυτα κοινές παραστάσεις μαζί σου, για ένα μεγάλο μέρος της ζωής σας που κανείς άλλος δεν οφείλει – και δεν πρέπει; –  να γνωρίζει. Όπως και να το δει κανείς, έχει συγκριτικό πλεονέκτημα μεγάλο έναντι των άλλων.

Όταν με κάποιον έχεις εφεύρει αλφάβητο νοηματικής στα 11 για να συνεννοείσαι χωρίς να καταλαβαίνουν οι άλλοι (και το χρησιμοποιείς ακόμη),  όταν έχεις μετατρέψει το κασόνι του θερμοσίφωνα σε περίπτερο κι έχεις πουλήσει μεταχειρισμένα Σεραφίνο στον κεντρικό δρόμο της πόλης, όταν έχεις ξαναγράψει τους στίχους γνωστού τραγουδιού  μετατρέποντάς το σε τραγούδι ΧΧΧ, που το ακούς τώρα και κοκκινίζεις, όταν παιδί την έχεις κοπανήσει απ’το σπίτι για να πας ν’ακούσεις τον Κοινούση, σε επαρχιακό, εξοχικό κέντρο… πώς να μην είναι αλλιώς; Η κοινή μνήμη είναι πολύ ισχυρός δεσμός. Όπως και η χημεία.

Γιατί κοινές μνήμες μας συνδέουν με μια πλειάδα ανθρώπων – συμμαθητές, παιδικούς φίλους – αυτούς που μας επέβαλαν οι γονείς μας “θα πάμε στους Ταδόπουλους την Κυριακή, θα’ναι κι η Ελενίτσα που παίζετε τόσο ωραία μαζί…” (η Ελενίτσα που σου τραβούσε κλωτσιές στο καλάμι με την πρώτη ευκαιρία και ρούφαγε ασταμάτητα τη μύτη της). Χωρίς τη χημεία, οι μνήμες είναι απλώς μνήμες, όχι φιλία.

Ο συνδυασμός κοινής μνήμης και χημείας είναι τόσο ισχυρός που, ακόμη κι αν μεγαλώνοντας, οι πορείες παρεκκλίνουν,όπως είναι φυσικό, λόγω των περιστάσεων, είναι βέβαιο πως θα ξανασυναντηθούν παρακάτω και η σχέση θα περάσει αβίαστα στο επόμενο στάδιο.

Ο κάθε ένας από εμάς θα έπρεπε να έχει έναν τουλάχιστον τέτοιο φίλο στη ζωή του. Φίλο-αδελφό. Νιώθω τυχερή που έχω δυο (και ζητώ ταπεινά συγγνώμη στον δεύτερο, που δεν του αφιέρωσα τραγούδι, παρ’όλο που είναι δική του ιδέα αυτό με το καθημερινό τραγουδάκι στο blog).

Advertisements
This entry was posted in friendship, Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s