Περί φιλίας (1): Ουκ εν τω πολλώ το ευ.


Έχω μια φίλη που τη γνωρίζω απ΄τα πολύ παιδικά μου χρόνια, από τις εποχές που κάναμε μαζί ρυθμική στη θεία Κούλα. Δεν κάναμε ως παιδιά παρέα, πέραν του πλιέ-ρελεβέ, παρ’όλο που στον μικρόκοσμο της Αθήνας, κατά τα γνωστά, λίγο οι γονείς μας γνωρίζονταν εφηβιόθεν, λίγο τα σχολεία μας ήταν παράλληλα σύμπαντα και οι φίλοι μας κοινοί.

Εκεί κάπου τελειώνοντας το σχολείο συναντήθηκαν για πρώτη φορά οι παράλληλοι βίοι μας σε μια κοινή, καλοκαιρινή και πολύ αλλοπρόσαλλη παρέα, από ‘κείνες που ο καθένας έφερνε και μια νέα “γεύση” στο μεγάλο μπολ της παρέας κι όποιον πάρει ο Χάρος…

Έκτοτε, οι πορείες μας συνέκλιναν συχνά-πυκνά, αραιά για τα δεδομένα των φιλιών της ηλικίας εκείνης, αλλά λογικά για τα δεδομένα της εκτός Ελλάδος φοιτητιώσας νεολαίας, που είχε φίλους και γνωστούς σπαρμένους σε όλη την υφήλιο (εξαιρώ εκείνους που δεν απογαλακτίστηκαν ποτέ από τη μητέρα Ελλάδα).  Έχω σκόρπιες αναμνήσεις από τη Φασολού στη Σίφνο, το ταρατσάκι της Μπομπονιέρας, το Olympic Tower στο Μανχάταν, κάτι ιστορικά Χριστουγεννιάτικα, οικογενειακά ρεβεγιόν στην Κηφισιά …

Σημασία όμως δεν έχει αυτό. Σημασία έχει ότι, παρ’όλη τη σποραδικότητα των συναντήσεών μας και τα μεγάλα διαστήματα παντελούς έλλειψης επικοινωνίας (στην προ Facebook εποχή), τη θεωρούσα πάντα φίλη και ποτέ απλώς γνωστή. Βρισκόμαστε στο ίδιο μήκος κύματος, η φύση και το DNA μάς προίκισαν με έναν παραπλήσιο δείκτη νοημοσύνης και συνεννοούμαστε χωρίς πολλά λόγια, ένα δώρο που με λίγους μοιράζεσαι σε αυτή τη ζωή. Και προφανώς γελάμε πολύ και εφ’όλης της ύλης.

Τη θαυμάζω για την ευφυία της, την ακαδημαϊκή της διάσταση, την προσήλωση στο αντικείμενό της, τις επιλογές της, την οικογένεια που δημιούργησε, τον τρόπο που διαχειρίζεται την “κληρονομιά” της βασικής της επιλογής. Και αυτήν την περίοδο, που περνάει πολύ δύσκολα, τη θαυμάζω και για τη δύναμή της.

Εξακολουθώ να μην την βλέπω συχνά και της μιλάω σπάνια. Ανταλλάσσουμε ενίοτε σύντομα αλλά περιεκτικά e-mails, συνήθως όταν κάτι συμβαίνει που θυμίζει στη μια την άλλη.  Σήμερα έχει γενέθλια και της αφιερώνω εξαιρετικά το κομμάτι αυτό (μην είσαι μ…..ς, κανείς δεν ξέρει ότι είσαι εσύ και , επιπλέον, θα μπορούσα να σε έχω εκθέσει πολύ ευκολότερα…)

Θέλω να καταλήξω, μετά την παρένθεση με τις αφιερώσεις, ότι στη φιλία δεν είναι η ποσότητα που μετράει. Πόσο συχνά, πόσο πολύ, πόσα λες, πόσα δε λες. Είναι η ποιότητα της σχέσης και αυτό που αποκομίζεις από αυτήν. Ουκ εν τω πολλώ το ευ αλλά εν τω ευ το πολύ δηλαδή.

Advertisements
This entry was posted in friendship, Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s